Koor Hoekse Tranentrekkers

2016

Kerstmeezingavond

Cees opent de avond en haalt even het lied “Vrede” aan dat wij als eerste zullen zingen. Vrede! Het lijkt een utopie. Om ons heen gebeuren de meest vreselijke dingen maar toch blijven we hopen dat het ooit zover komen zal.

(Ben Cramer zong dit lied al in 1971 en sinds die tijd is er weinig veranderd).

Het is dikke volle bak. Er moeten stoelen bij en die worden zelfs onder de billen van de koorleden weggehaald. Lijkt het zo of is er echt wat jonger publiek?

Onze mascotte, meneer Muis, wist pas op de laatste nipper dat wij onze kerstmeezingavond hadden maar zit als vanouds, prominent op de eerste rij.

Paula neemt plaats op haar ‘gestoelte’ en bedankt Ton ? die invalt voor onze eigen Wim die ziek is. Zij is super blij dat Ton wat eerder vrij heeft genomen en nu voor reddende engel (hoe toepasselijk op deze avond) speelt. Hiermee redt hij Paula, de Plengers en het koor. Met andere woorden, hij redt onze meezingavond. Dank je wel Ton!!

Zoals eerder vermeld beginnen we met ‘Vrede’ van Ben Cramer en al direct zit de stemming er in. De zaal zong heerlijk mee, mede dankzij de PowerPointpresentatie die Marian en Jacob Willem maakten. Als Riny daarna samen met haar kleindochter Evie ‘Geef de kinderen een wereld’ zingt kan de avond al niet meer stuk.

Als we het lied ‘Een beetje vrede’ gaan zingen, vraagt Paula de zaal om mee te doen met de canon aan het einde en dat lukt, zelfs meer dan dat. Wat klonk dat heerlijk.

Tijd voor Paula (piano) en onze gast van deze avond Juanita (viool). Het begon een beetje vreemd want geen van tweeën wisten ze hoe het stuk heette dat zij gingen spelen. Maar eenmaal op dreef vlogen de vonken er vanaf. Het was een bekend stuk maar voor ons blijft het naamloos. Juanita, die pas twee jaar viool speelt, speelde trouwens die avond de sterren van de hemel. Wat knap!

Na dit muzikale intermezzo zongen Cokky en Sabine het weer altijd zo mooie ‘Mary’s Boychild’ en Pim kan niet laten een vrolijk tintje aan de avond te geven door als Kerstman verkleed te zingen over kerst in de Jordaan. Na ‘White Christmas’ is het pauze en mogen we ons laten verwennen met een warm drankje en kerstbrood.

Na de pauze zingt Sabine het zo ontroerende ‘Een meisje huilt’ en als ‘Let it snow’ aan de beurt is kan Paula het niet laten om weer het verhaal van een paar jaar terug te vertellen toen het zo glad was en zij met de auto tegen een paaltje bij het huis van Riny gleed. Het heeft zonder twijfel diepe indruk gemaakt. Traumatisch kan je wel zeggen.

Dan volgt een klein privé hoogtepuntje, de aubade aan mijn precies op die dag jarige schoonmoeder. Nog nooit in al die 93 jaar is zij toegezongen door een ruim 300 man/vrouw groot koor. Ik kan jullie zeggen dat zij het er nog over heeft.

Na de ‘Eenzame kerst’ van Pim wordt deze heerlijke avond afgesloten met ‘We wish you a Merry Christmas’.

Wij als koor kijken terug op een fantastische, harmonieuze meezingavond. Nelly

19-11-2016 Shanty Festival in de Doelen.

Zondagmorgen vroeg uit bed om de trein van vijf voor half tien naar Rotjeknor te halen.

Wij gaan met een heel stel Tranentrekkers naar het eerste echte Shanty Festival in de Doelen. Daar treden het Shantykoor Rotterdam, Shantykoor De Hoeksche Waard en Shantykoor Barend Fox op. En laten we eerlijk zijn, in ons hart gaan we natuurlijk allemaal een beetje voor Paula met haar Shantykoor De Hoeksche Waard.

Maar oké, wij met de trein naar Rotterdam. Piet R had zich voor deze gelegenheid in pak één gestoken. Ria Br maakte nog de opmerking dat er alleen maar vrouwen mee mochten waarop Piet, niet op zijn mondje gevallen, natuurlijk direct een antwoord had. De conducteur had er deze zondagmorgen ook zin in. Hij bestudeerde mijn vers uitgeprinte kaartje alsof hij zoiets voor het eerst zag. Gelukkig mocht ik blijven zitten. De rest van het gezelschap had hun ov kijkklaar en ook dat was in orde. Een paar stoelen verder bleef de man steken bij een stel jonge dames en volgens mij stond hij daar in Rotterdam nog.

Wij stapten uit op weg naar de Doelen. Daar aangekomen raakten we Anna kwijt. Zij verdween door de artiesteningang. Backstage werken aan haar PR???

Wij liepen een klein stukje ver en gingen via de hoofdingang naar binnen. Verschil moet er zijn. Eenmaal binnen stonden daar tot onze verassing nog meer Tranentrekkers. Zij waren met eigen vervoer.

Het was trouwens druk, veel drukker dan ik had verwacht. Er zijn dus echt veel liefhebbers van shanty’s en dat bleek later tijdens de optredens ook wel. Na het nuttigen van een kop koffie en het legen van onze blaas gingen wij de zaal in.

Het Shantykoor De Hoeksche Waard gaf als eerste acte de présence en het spetterde. Een super optreden met Paula (verkleed als matroos) en haar shantykoor.

Nu is het een gegeven dat Paula alles ziet en hoort. Wij werden dan ook al heel snel door haar gespot. Bij het liedje ‘Blijf op mij wachten Maria’ konden onze mannen het niet laten om snoeihard tom, tom, tom te zingen. De vrouwen wilden niet achterblijven dus klonk het lieflijke ahahaa ook zoals wij gewend zijn bij dit lied en zo lieten wij ons ook even horen.  Verder konden we, dankzij het programma, heerlijk meezingen en dat maakte dat er een klein feestje gevierd werd.

Hierna was het Shantykoor Barend Fox aan zet en ook met hen konden we lekker meezingen. Dit was een wat kleiner koor dat ook wat rustiger liedjes zong. Waarschijnlijk viel het Shantykoor Rotterdam, dat daarna kwam extra op. Daar stonden me een partij kerels en daar kwam een geluid uit!!!! Hier had de zaal niets tegenin te brengen. We mochten meedoen maar daar was dan ook alles mee gezegd. Met het lied ‘Mijn Rotterdam’ werd het shanty-gebeuren afgesloten. Een heerlijke morgen. Weer eens iets anders en zeer zeker voor herhaling vatbaar.

Het was tijd om de kelen te smeren en iets aan een knorrende maag te doen. Gelukkig hoefden we daar alleen maar letterlijk het hoekje voor om want het was nogal viezig weer. De bestellingen werden supersnel opgenomen en toen begon het lange wachten, wachten en nog langer wachten. Nog maar eens naar de balie en: “Ja….het komt er zo aan!” Zo, duurt in Rotterdam veel langer dan bij ons. Omdat de koffie al lang stond ingeschonken voordat het gebracht werd, hoefde niemand meer te blazen. Toen was er nog zo’n anderhalve Tranentrekker die de moed had ook nog in deze tent een broodje te bestellen. Voordat dat er was, was het broodje jonge kaas een broodje oude kaas geworden. Zelfs het brood was van kleur verschoten. Het wit was bruin en het bruin…precies! Niet iedereen had een probleem met het lange wachten, ik wel. Ik ben niet gezegend met zitvlees en dat ook nog op een kruk…..We hebben de zittenblijvers gedag gezegd en zijn de stad in gegaan om daar een broodje te eten. Dat lukte vele malen sneller dan waar we vandaan kwamen. Hier hadden we ons broodje al voordat we het besteld hadden.

Daarna hebben we ons onder laten dompelen in het stadsleven om weer helemaal up-to-date terug te rijden naar het oh zo rustige Westland waar normaal al, maar zeker op zondag, erg weinig te beleven valt. Nelly

Tranentrekkers,

Vanmorgen dit bedankkaartje ontvangen van het organisatie team Jubileumconcert Klaaswaal.
Riny

Meezingspektakel 2016  Maassluis

De naam mag veranderd zijn maar verder is voor de koorleden alles nog net zo als het altijd was.

De repetitieavond met alle koorleden was in de Koningshof in Maassluis. De moeilijkheid bleek te zitten in het samenspel van dirigeren en Plengers, MAAR……nadat deze eenmaal de juiste manier te pakken hadden, liep het gesmeerd.

De laatste repetitieavond was ook weer in de Koningshof. De generale zullen we maar zeggen en dat was het. Er is menige zucht geslaakt en zweetdruppel gevallen. Waarschijnlijk had iedereen dezelfde wens: “Laat het vrijdag toch goed moge gaan!”

Het werd vrijdag. Keurig opgesteld in rijen liepen we naar het podium. Niet zingen en al helemaal niet zwaaien. Eenmaal op het podium was het voor de achterste rij een hele opluchting dat er een soort rugleuning was. Dat betekende dat er niet de hele avond angstvallig achterom gekeken hoefde worden of je niet één stapje te ver zou doen met alle gevolgen van dien. Deze keer konden we onbekommerd zingen en genieten.

Het spits werd afgebeten door de Smarties met dirigent Wim Warbout. Het liep het als een zonnetje en met succes werd de kop er af gezongen. Daarna kwam het Waterwegkoor met dirigent Jan Scholte en ook dat ging als een speer. Het publiek genoot, zong uit volle borst mee en de stemming raakte er goed in. Toen was de beurt aan de Hoekse Tranentrekkers met Paula van Wanrooy als dirigent. Paula begon met het voorstellen van de Plengers die er ook nu weer fantastisch uitzagen.

Hierna werd het Spektakel voortgezet. Paula, de Plengers en als je daar nog drie koren neemt….dan krijg je een feestje. Al heel snel vroeg Paula het publiek om mee te deinen precies zoals als het koor deed. De eerste rij naar links en de tweede rij naar rechts en zo om en om. En er werd massaal meegedeind. En alsof dat nog niet genoeg was vroeg Paula het publiek om een lekkere polonaise te lopen. Op ons ‘Dromen zijn bedrog’ werd er inderdaad heerlijk polonaise gelopen en toen wij afsloten met ‘Maak me gek’ werd het echt FEEST op het plein.

Wij als koor hadden een fantastische avond en aan de reacties van het publiek te zien genoten zij niet minder. Nelly de Voogd.

 

Vrijdag 29 juli. Het Zomerspektakel in Maasdijk

Het is deze zaterdag nogal wisselvallig weer. Dit is geen enkel probleem omdat niet alleen wij maar ook het publiek voorzien zal worden van een tent.Na een heel hartelijk welkom door een zeer vriendelijke meneer, zien we wel een tent voor het publiek en voor ons een podium in de open lucht. Gelukkig geeft buienradar aan dat het tot vier uur droog zal blijven dus geen probleem voor ons.

Het was nog tamelijk rustig toen wij van start gingen maar van lieverlede, werd Maasdijk wakker, zou Paula zeggen en stroomde de tent tegenover ons aardig vol met publiek en de stemming steeg. Er werd lekker meegezongen en gedeind.

Op een gegeven moment liep Paula het publiek in om te vragen welke datum het was vandaag en of dit voor iemand soms een speciale dag was. Geen reactie uit het publiek maar het toeval wilde dat onze Rita ‘60’ jaar geleden geboren is op 29 juli en dus jarig was. Het zal niet eerder gebeurd zijn dat er zo massaal het ‘Lang zal ze leven’ voor haar gezongen is. Ondertussen hingen donkere wolken boven Maasdijk maar het bleef droog.

Bertus stond weer op wacht en droeg zijn, best wel zielige lied, op aan een zeer charmante dame uit het publiek. Ook nu had Paula haar woordje klaar en vroeg zelfs of de mogelijkheid bestond dat het wat zou worden tussen haar en Bertus. Maar Bertus heeft Rieki dus dat gaat ‘m niet worden. Na de koffie van Rita Corita was het pauze en waar wij al bang voor waren gebeurde, regen!! Het werd een wat langere pauze dan gepland maar toen het droog werd konden wij het podium weer op. Tijd om naar de kermis te gaan. Rita zingt dit de laatste tijd met Jacob Willem maar JW moest werken en nood breekt nu eenmaal wetten. Paula zocht een vervanger voor Jacob Willem en Remco, één van de vele vrijwilligers, was de pineut. Heel sportief nam hij de microfoon en ging knus naast Rita staan om zijn aandeel te leveren aan dit duet. En het ging fantastisch, zo goed dat Paula hem vroeg of hij op maandagavond bij ons wilde komen repeteren. Deze vlieger ging niet op want Remco “had echt iedere avond wat!” Na ‘De bedelaar van Parijs’ gingen de voetjes helemaal van de vloer bij ‘Foxy Foxtrot’. Helaas was dit feestje opeens voorbij toen er een grote hoeveelheid nattigheid uit die ene zeer donkere wolk naar beneden kwam. Onder de luifel bij een lege biertap hebben we nog geprobeerd acapella te zingen maar ons koor is zo gruwelijk verwend door de Plengers, dit lukte maar met mate. Het zingen was dan ook van korte duur.

Na nog iets te hebben gedronken (we hadden allemaal twee consumptiebonnen gekregen) gingen Plengers en Tranentrekkers met een bos bloemen naar huis. Het was een verkort maar heerlijk optreden. Wat een gastvrijheid ook hier in Maasdijk! Geweldig! Volgend jaar toch maar een tent boven ons hoofd dan blijven we wat langer.

Ons optreden in Ter Heijde aan zee

Wij hadden zaterdag 2 juli twee optredens. Eén in ter Heijde en één in Rockanje.

Aangekomen in Ter Heijde aan zee was het een drukte van belang in de hoofdstraat. Er was rommelmarkt. Er waren wel Tranentrekkers die het gezellig vonden om even rond te neuzen en de mensen die geen interesse hadden voor de kleedjes liepen door naar het plein. Daar was het nog opmerkelijk rustig maar dat veranderde langzaamaan toen wij gingen zingen. Het waaide flink maar onze werk-geluidsploeg had goed nagedacht over de plek waar het koor moest staan. Wij stonden met de wind in onze rug en zodoende goed te verstaan op het plein. Van lieverlede kregen we meer en meer publiek dat heerlijk meezong en het sfeertje werd steeds gezelliger. Dat vond Paula ook want zij plukte natuurlijk weer iemand uit het publiek om met ons “Maak me gek” te zingen. Hierna zat het voor wat ons betreft op. Wij hielden het wonder boven wonder droog. Voor ‘de Westlanders’, het koor na ons was het een heel ander verhaal.

Na een pauze met koffie en een Heijs platje bracht de bus ons naar Rockanje.

De Stuifakkers in Rockanje

Na een hartelijk welkom door Leo (Suus is zwaar geblesseerd aan haar voet) konden we van start. Deze keer in het gezellige restaurant waar het lekker warm was en tjokkievol. Nadat wij iedereen hadden begroet met ons lijflied gingen we door met veel bekende liedjes die, opvallend vaak werden meegezongen. Voordat Sabine met ‘Ome Jan’ kon beginnen moest onze eigen ome Jan van 88 naar voren komen van Paula. M’n wiegie ging er ook in als koek en met Bertus die echt al de hele dag op wacht stond, had niemand medelijden en ook dit lied werd uit volle borst meegezongen. Nadat Cokky op haar geheel eigen wijze ‘De oude accordeon’ gezongen had en wij daarna nog ‘Koffie, koffie, was het pauze.

In de grote witte tent waren allerlei zelfgemaakte artikelen te koop en werd er door de koor-dames flink ingeslagen. Zo was er onder andere zelfgemaakte advocaat, jam, rabarber, kippensoep, appelmoes. Een kleine greep uit het assortiment. Tassen vol werden er meegesjouwd. Voor ons was er drinken EN poffertjes!! Niet iedereen kwam in de pauze aan de beurt voor de poffertjes maar Gelukkig aan het eind van de middag was er tijd genoeg om alsnog een poging te wagen.

Na de pauze zat de stemming er nog goed in en toen Rita met Jacob Willem naar de kermis ging wisten ze niet van ophouden. Na nog wat liedjes kwam Piet daar als echte clown de zaal in en wat bracht hij het lied: ‘Hij was maar een clown’ mooi! Na Sabine’s solo over Keetje Tippel was het de beurt aan Marian om ons lied ‘Nikkelen Nelis’ wat kleur te geven. Overbodig te zeggen dat dit haar weer heel goed lukte. Toen zij een schop tegen haar emmer gaf en daarna op de grond ‘viel’ waren er toch wel een aantal mensen die daarvan schrokken. Gelukkig was daar onze EHBO’er Aad, deze keer met zwaailicht, die Marian weer op de been hielp.

Onze uitsmijter was een verzoeknummer. Een mevrouw wilde heel graag ‘Ik hou van Holland’ van ons horen en dat hoefde zij geen twee keer te vragen. Het was weer een geweldige middag. Wij mochten genieten van de mensen die op hun beurt weer van ons genoten.

PS: Wij werden uitgezwaaid door Leo en de man van Suus. Maar niet gewoon met het handje, neeee!!!! Met de Nederlandse rood, wit blauwe- en met de Oranjevlag met de leeuw. Dat aan de andere kant Marian stond te zwaaien met haar bezem heeft bijna niemand gezien.

25 juni  De slotavond van het seizoen.

De dag begon voor mij net als die van verleden jaar, in de keuken van de Hoekstee, met dit verschil dat ik de mensen van de werkgroep veel beter kende en de weg wist in de keuken. Riny trakteerde omdat zij precies op deze dag jarig was. Lekkerrrr

Martha had zoals altijd het meeste werk al in haar eigen keuken gedaan en wij hoefden het alleen ‘af’ te maken. Nu was dat best nog wel veel maar de vele handjes maakten het licht werken. In de hal werden de tafels gedekt voor het buffet. Truus en Jos lieten zich ook nog even zien. Toen alle hapjes klaar waren verdwenen zij in de koelkast wachtend op een hongerige menigte. Wij dronken nog wat met elkaar en daarna ging ik naar huis.

De middag/avond. De heerlijke hapjes stonden de tafels en hoefden nu alleen nog maar te worden opgegeten. Toen iedereen voorzien was van een glaasje champagne opende voorzitter Cees de middag. Daarna werd er door bestuur en alle aanwezige leden (en dat waren er heel wat) een toost uitgebracht op het 15 jarig bestaan van de Hoekse Tranentrekkers! De champagne, geschonken door LCC de Hoekstee en de hapjes verdwenen als sneeuw voor de zon.

DJ Piere, de man van ons koorlid Carola, zorgde deze middag/avond voor het muzikale gedeelte dat zeker in de smaak viel want heel snel gingen de voetjes van de vloer.

Het zal rond half zes zijn geweest toen het warme buffet werd bezorgd. Wat was het lekker en meer dan dat we op konden.

Opeens was daar onze Silvia die een prachtige solo weggaf als Corrie Konings. Als je je ogen dicht deed was het alsof Corrie in de Hoekstee stond te zingen. Knap hoor, Silvia!

Silvia werd afgewisseld door Christina die als Tineke Schouten haar entree maakte. Ook Tineke werd met applaus bedankt, super!

Rond 20.00 uur kwam het A-orkest van de EHAV onder leiding van Paula het podium op.

Het orkest werd deze avond aangevuld met Rosita en Juanita van Wanrooy en drie leden van het B-orkest. Zij brachten een speciaal repertoire voor de Tranentrekkers waarop heerlijk kon worden meegezongen en gedanst. Na een paar nummers riep Paula de jarige Riny bij zich en vroeg of zij iets wilde zingen. Riny solo, met als achtergrond solisten Jacob Willem en George. Maar met het refrein ging het hele koor lekker los. Mooi gedaan Riny! Voor Riny en Yvonne, die ook jarig was werd natuurlijk het “lang zal zij leven” gezongen.

Na een korte pauze met heerlijk ijs, vruchten en slagroom, startte het orkest voor het twee gedeelte. Weer heerlijke meezingers, -deiners en heel veel voetjes van de vloer. Natuurlijk ontbrak ook de polonaise niet. Het was niet allemaal lol wat de klok sloeg want Jopie en Jan Banga waren voor het laatst bij ons. Zij verlaten noodgedwongen en met pijn in hun hart het koor. Cees sprak hen toe en wenste hen het allerbeste voor de toekomst maar hoopt hen nog wel bij onze concerten te mogen begroeten. Hierna ging het feest weer verder. Toen was het de beurt aan Mieke die wij al veel vaker aan ‘het werk’ gezien en ook nu was haar imitatie ‘vuile Leugenaar’ van Marianne Weber geweldig. Zo goed, dat zij gevraagd werd om er nog eentje te doen. Dat deed zij wat later op de avond met ‘Mijn lach’ en weer alle lof!

Na het optreden van het EHAV orkest bedankte Cees hen en sprak de wens uit wat vaker met elkaar te mogen werken. Daarna was het de beurt weer aan DJ Piere die een mooi eind aan de avond ‘draaide’. Met “You Never Walk Alone” kwam er een einde aan deze weer fijne, gezellige avond. Met de foto’s die Jacob Willem en Marian ook deze weer maakten kunnen we nog heerlijk nagenieten. Dank aan deze twee!!

Voordat alles was opgeruimd en weer op zijn plaats stond ging er toch nog wel een uurtje mee heen. Het is heel bijzonder om steeds weer te zien hoe soepel dit alles verloopt. Iedereen doet zijn eigen ding en niemand loopt iemand in de weg. Een vet compliment voor die werkers achter de schermen!!!

Captains diner

Geen stamppot dit jaar maar iets heel anders. Een Captainsdiner! Is dit in verband met ons jubileum?

Maar….wat is een Captains diner?

Een diner aan de tafel van de kapitein? Ligt voor de hand maar wij hebben geen kapitein of het moet de eigenaar van de Noorschalk zijn. Dan nog zie ik het niet gebeuren dat in de Noorschalk een lange tafel komt waar zo’n 60 gasten aan plaats kunnen nemen en het diner geserveerd krijgen.

Dankzij internet kom ik te weten dat een captainsdiner, scheepsvoer is uit de tijd van de V.O.C. dit omdat normaal voedsel snel bedierf. Dus wat krijgen we op zondag 17 april: scheepsbeschuit/peulvruchten/spek/tafelzuur, ik heb er zin in!!!!

Omdat het clubgebouw van de ijsbaan toch niet zo gezellig is zijn wij uitgenodigd bij Cees en Jos thuis. Het werd volle bak, zeg gerust overvolle bak! Oer knus! Er dreigde een licht stoelen tekort dat met het grootste gemak werd opgevangen door het delen van een stoel of ergens op schoot te duiken. Nadat iedereen iets te drinken had kwam er stokbrood, geen scheepsbeschuit, met lekkere smeersels. Na een uurtje werd het buffet bezorgd en Cees zorgde voor de aftrap. Daarna stond er al heel snel een rij Tranentrekkers met een bord klaar. Dat vroeger zo lekker werd gegeten….geloof ik niet. Saucijsjes, balletjes en speklappen, aardappelpuree, rijst, kapucijners, bruine bonen, spekjes, kaantjes, allerlei zuur, appelmoes en nog veel, veel meer

Nadat de eerste trek was gestild kwam het moment van zingen. Zingen uit volle borst en al was de ruimte beperkt een Tranentrekker ziet altijd kans om een dansje te wagen. Na het opruimen van de schalen, borden en bestek, nam Martha het woord om Cees en Jos te bedanken voor hun gastvrijheid. Zij kregen een Juttergeschenk.

Tijd voor de Liquere 43. Ik heb mij laten vertellen dat dit een zoete Spaanse likeur is. Overbodig te zeggen dat het steeds gezelliger en ook warmer werd. In het tuinhuis brachten Riny en Piet een lied vol drama (Somewhere between). Er werd met de gedachte gespeeld om er een cd van uit te brengen maar toen Gert hen het duet terug liet horen (hij had het opgenomen) vond zelfs Piet dat ze eerst nog maar vaker moesten oefenen.

Tijd voor koffie met, geloof het of niet, cake met slagroom en het had nog gretig aftrek ook. In het tuinhuis werd de meeste cake weggegeten maar daar liep het ook als een soort lopende band. De ene schaal was nog niet leeg of de volgende kwam er al weer aan. Na de koffie en cake raakten er van lieverlede stoelen leeg en begon het tijd te worden om de boel op te ruimen. Nog een allerlaatste wijntje en dan kan ook deze dag de boeken van de Tranentrekkers als 100% geslaagd.

Het jubileumconcert van 2 april 2016

Ons smartlappenkoor de Hoekse Tranentrekkers bestaat 15 jaar en dat gaat vandaag gevierd worden.

Terwijl het koor zich achter de coulissen klaar maakt voor het optreden loopt de zaal vol. Dat alleen al geeft een feestelijk gevoel. Voorzitter Cees heet iedereen, met name de afgevaardigden van de gebiedscommissie Hoek van Holland van harte welkom. Er wordt nog even stil gestaan bij de lelijke val van Richard gisteravond maar nu, met zijn been in het gips, is hij er deze avond ‘gewoon’ bij en zorgt ervoor dat wat de belichting betreft alles op rolletjes loopt.

Als Cees klaar is met zijn praatje begroeten wij het publiek met ons lijflied: ‘Hallo allemaal’.
Zooo, de kop is eraf. Paula in een prachtige zwarte jurk verteld in het kort hoe ons repertoire er voor deze avond uitziet. Het wordt een mix van oude en nieuwe liedjes.

Vanaf het allereerste lied zit de stemming er mede dankzij het enthousiaste publiek goed in. Er wordt volop meegezongen, gewiegd en gezwaaid.

Voor het ’Mag ik dan bij jou’ gaat Paula achter de piano om Cocky en Riny muzikaal te begeleiden. Het is doodstil in de zaal. Wat is dit mooi!

Nadat we met publiek de Zwarte zigeuner en de Bedelaar van Parijs hebben gezongen loopt Sabine naar de microfoon om solo ‘Een meisje huilt’ te zingen. Ook nu weer is het doodstil en het applaus van het publiek is een teken dat niet alleen het koor vindt dat Sabine dit mooi zingt.

Het loopt tegen de pauze en Marian geeft ‘Nikkelen Nelis’ een extra tintje door het lied ook visueel te maken. De dame die het lonken niet kon laten en daardoor steeds verder afzakte om tenslotte in het bejaardenhuis te struikelen en haar nek te breken. Ook dit wordt gewaardeerd door het publiek.

Na de pauze zijn de rode kleuren vervangen door blauw. De dames van de Plengers hebben hun rode jurk verruild voor een prachtig blauwe jurk. Ook Paula heeft een gedaantewisseling ondergaan. Zij draagt een prachtige helrode lange jurk. Dit oogst met name bij de heren groot succes.

Tijd voor een serieuze noot.
Klaas de Koning, voorzitter van de gebiedscommissie Hoek van Holland heeft de microfoon en vraagt Jacob Willem naar voren te komen. Na een praatje over wat Jacob Willem voor de Hoekse Tranentrekkers betekend en heeft betekend, krijgt de totaal verraste Jacob Willem de Hoekse vogel opgespeld. Hierna wordt Riny naar voren geroepen en ook zij wordt absoluut verrast als zij hoort dat ook zij de Hoekse vogel krijgt. Twee mensen die het verdienen om even lekker in het zonnetje te worden gezet.

Dan gaan we weer door met ons programma.
Met de Hazesmedley zetten we de trant van het lekker meezingen weer voort. Paula heeft in overleg het één en ander veranderd aan het programma maar dat mag de pret niet drukken.

Na weer een paar heerlijke meezingers is het de beurt aan onze soliste Rita. Zij brengt het zo gevoelige ‘Huilen is voor jou te laat’. Het refrein wordt wel door een héél groot koor meegezongen. Heerlijk!

Voor Cor en Nel is ‘Tango d’amor’ een eitje. Zelfs nu er maar heel weinig ruimte is om te dansen doen zij alsof zij een hele balzaal tot hun beschikking hebben. Knap hoor!

En dan is het tijd voor de slechtste vrouw uit Rotterdam, ‘Ali Cyaankali’. Onze Anna komt op als mysterieuze vrouw gehuld in zwarte sluier. Al haar charme legt zij in dit overbekende lied, dat er ook op deze avond weer ingaat als koek.

Met nog één lied te gaan neemt voorzitter Cees nog even keer het woord om Martha 15 en Riny 15 jaar en Jacob Willem 10 jaar bestuurslid een bloemetje te overhandigen. Bloemen gaan ook naar Paula en Richard.

Ik geloof dat we van een zeer geslaagde avond mogen spreken. Nelly de Voogd