Koor Hoekse Tranentrekkers

2015

De Kerst meezingmiddag. (20-12-2015)

Als koor waren we al een paar weken bezig met het repeteren voor deze middag.Het zou een beetje anders worden dan het voorgaande jaar.

In juni, bij het repeteren voor de Koeweide, maakten wij kennis met León Lissitza, lid van het Rotterdams Opera Koor en winnaar van Holland’s Got Talent 2014. Hij was één van de optredende gasten op de Koeweide. Tijdens één van deze repetities heeft onze secretaris Riny, kans gezien om León te vragen voor onze Kerstmiddag in de Hoekstee. Wij hebben als koor twee keer in de Hoekstee met León geoefend en dat ging al zo lekker. We hadden dan ook heel veel zin in zondagmiddag.

Voorzitter Cees opende deze meezingmiddag, in een overbezette zaal, en sprak onder meer de wens uit dat hij hoopte dat iedereen het naar zijn zin zou hebben. Wat was het voor ons als koor fijn om voor zoveel mensen te mogen zingen. Paula praatte er weer lustig op los en mede door haar vlotte babbel werd er uit volle borst meegezongen. Toen was het de beurt aan León (zang) en Paula achter de piano. Twee mensen die zich vol passie uitleefden. Wat was het heerlijk om daar naar te luisteren. Niet alleen wat deze twee kanjers lieten horen maar ook onze eigen solisten. Iedere keer weer dwingt het weer respect af dat zij daar toch maar voor zo’n volle zaal durven te gaan staan zingen.

In de pauze hoorden we alleen maar positieve geluiden van ons publiek en dat maakte dat wij nog lekkerder gingen zingen. León zong het ‘Stille Nacht’ in het Spaans en dat maakte indruk, en niet alleen bij het koor. Na nog enkele mooie Kerstliederen met León die ook zachtjes met ons meezong, ging Paula weer achter de piano en zong León het prachtige ‘Yerushalaim shel zahav’. Wie zou er toen geen kippenvel op zijn of haar armen hebben gehad? Terwijl ik dit schrijf voel ik weer die emotie, onbeschrijfelijk. Er zei zelfs iemand tegen mij: “Alsof ik weer in Jeruzalem liep, zo mooi!” Daarna bedankte Cees iedereen in de zaal voor hun enthousiasme, het koor en onze eigen Plengers voor hun muzikale begeleiding. In het bijzonder werden León en Paula bedankt. Met het gezamenlijk zingen van ‘We wish you een Merry Cristmas’ werd deze Kerst meezingmiddag beëindigd en in de boeken van de Tranentrekkers als onvergetelijk geschreven.
Nelly de Voogd.

Zondag 8 november was de reünie van de vakantie naar Kroatië

Wat een geweldige middag, met allemaal prachtige mensen! Het leuke was dat er ook zoveel mensen waren die niet mee op reis waren. Dit maakte deze middag nog mooier.Want een mooie middag werd het!!
Een heerlijke afsluiting van onze schitterende reis naar Kroatië.
Door de film die Leen van Esch van deze reis maakte, waren we weer heel even terug naar die mooie dagen. Menigeen moest stiekem een traantje laten. Na afloop kreeg iedereen een dvd van de film mee. Dank Leen!
Jacob Willem nogmaals bedankt dat je deze reis voor ons organiseerde. Jij en Marian hadden er jullie handen meer dan vol aan. We weten dat ook jullie met heel veel voldoening terug kijken. Geweldig!  Nelly de Voogd.

06/15-09-2015-Koorreis Crikvenica-Kroatië

De Hoekse Tranentrekkers gaan op uitnodiging naar Kroatië om daar deel te nemen aan een muziekfestival en na lang aarzelen besloot ik om ook mee te gaan.

Zondag
Het is verzamelen bij de Hoekstee, koffers afgeven en met elkaar nog een kop koffie om daarna een plekje te zoeken in de bus. We worden door heel veel familieleden en bekenden uitgezwaaid. Ook Tilly en Celine zijn van de (zwaai)partij wat door ons heel erg op prijs wordt gesteld. Onze reis begint.
De reis verloopt voorspoedig en rond 17.00 uur arriveren we in ons overnachtingshotel in Kipfenberg. Als we tijdens het diner laten horen wat de HTT vocaal in huis hebben wordt ons dat niet in dank afgenomen. De volumeknop moet helaas dicht. Nadat Jos haar babydoll heeft laten zien, zoeken we onze kamers op. Welterusten.
Maandag
Na een overheerlijk ontbijt staan we ’s-morgens buiten op de bus te wachten. Op een bankje voor het hotel zit Koos en speelt op zijn mondharmonica terwijl de drie mannen die bij hem zitten heel zachtjes meezingen. Het is verder doodstil in het dorpje. Ik geniet intens van dit moment. De bus laat erg lang op zich wachten. Later horen wij dat hij gebrek had aan lucht?? Hoezo lucht? Het is hier honderdmaal zuiverder dan in ons dichtbevolkte Westland. Uiteindelijk kunnen we de bus in en ook nu verloopt alles probleemloos. Een busstop bij een benzinepomp om het kilometerkastje bij te stellen. Geen plasstop dus het toilet in de bus maakt overuren. Om ongeveer 11.00 uur passeren we de Duits/Oostenrijkse grens. Twee uurtjes later hebben we een eet/drinkpauze en ik vraag me werkelijk af wie er nu nog iets zal kopen. We krijgen zoveel lekkere dingen in de bus. Niet het land-maar de bus van melk en honing. Grenscontrole Oostenrijk/Slovenië en onze paspoorten worden gecontroleerd en gestempeld. Nog verder is er weer grenscontrole. Nu bij de grens Slovenië/Kroatië. Om ong. 19.00 uur zijn we in ons hotel in Crikvenica.
Dinsdag
Vandaag gaan we naar Plitvitzmeren. Niet iedereen kan/gaat mee omdat er nogal flink gelopen moet worden. Het is een prachtige tocht langs de Adriatische zee naar het binnenland. Onderweg zien we huizen met de sporen van de oorlog en dat maakt indruk. Ook hier is gevochten al is dat lang niet zo heftig als in Bosnië waar Kees 20 jaar geleden was. Kees en Jos reizen voor twee dagen door naar Bosnië. Aangekomen bij Het Nationaal Park Plitvicemeren is het van de eerste tot de laatste minuut genieten. Er komt een smsje van Martha. Zij moest naar het ziekenhuis omdat haar bloeddruk gevaarlijk hoog was gestegen. Ze is weer terug in het hotel maar blijft onder controle.
We varen over het meer en daarna wordt het een beetje klauteren en klimmen wat niet voor iedere TT makkelijk is. Maar niemand heeft spijt dat hij of zij is meegegaan, We did dit!!!! Het was adembenemend mooi! Moe maar voldaan weer in de bus terug naar ons hotel waar het buffet wacht.
De dinsdagavond wordt een megaknaller!! Er is ook een kleine groep Franse muziekkanten en zij bouwen samen met ons een feestje!!! Er wordt gedanst en uit volle borst gezongen. Teresa drumt de hele tent aan gruzelementen! Wat een bof dat zij met ons mee wilde. Paula heeft helemaal haar slinger. Aan het eind van de avond zegt zij iets geks te gaan proberen. Eén van de Franse muziekkanten (Olivier) heeft qua lengte hetzelfde formaat als Paula en zij hangt haar accordeon op de rug van Olivier en zo gaat zij al spelend de zaal door. Gaaf!
Woensdag
Een dagje rust dat iedereen naar eigen behoefte invult. Strand, markt, boulevard, winkelen, het is een heel gezellig stadje. Na de middag heerlijk naar het strand dat bijna aan het terras van het hotel grenst. En…wat treffen we het met het weer. De week hiervoor regende het vaak en was het koud. Het zeewater heeft een lekkere temperatuur al blijft het ‘doorgaan’ een kleine overwinning. Om een uur of twee gaat de broodploeg om broodjes en beleg voor onze strandlunch. Anderen nuttigen een overheerlijke pizza en wijntje aan de overkant.
Aan het eind van de middag douchen en aankleden voor ons eerste optreden en de parade. We zingen na de Fransen en hebben het publiek op ons hand. Paula spreekt het publiek toe in een mengeling van Duits, Frans, Engels en ja hoor….ook Kroatisch.
Het meest opvallend is haar vrije vertaling van het lied ‘De koster’ dat wordt een ‘dancing church’. Wat zouden de mensen gedacht hebben toen niet de kerk maar Pim begon te zingen.
Daarna is er de parade. Na afloop krijgen we allemaal een drankje van de plaatselijke VVV. Daarna terug naar het hotel voor ons diner en nog even wat drinken met elkaar. Het is nog redelijk vroeg als we ons bed opzoeken.
Donderdag
Vanavond ons eerste echte optreden maar voor die tijd doen waar we zin in hebben. Ik ga weer met een groepje TT het stadje in. Nu wordt toch wel het één en ander gekocht. Alles is hier goedkoper dan bij ons en daar profiteren we van. Daarna weer omkleden en naar strand. Om 18.00 uur naar het plein. Het waait ontzettend hard maar echt last hebben we daar niet van. Paula begroet het publiek weer in alle talen en haar ‘dober dan’ oogst applaus. Er wordt gedanst en meegezongen, het ging toppie. Paula gaat, zoals zij zo vaak doet, het podium af en speelt tussen het publiek. Als er een rij schoolkinderen voorbij gaat kruipt zij er tussen en loopt al spelend met de kinderen mee. Mooi!!! Wanneer wij bij ‘Witte Rozen uit Athene’ in plaats van auf wiedersehen dovindenja zingen krijgen we heel hard applaus. Naast het podium waar de alten staan danst een heel jong stel de sterren van de hemel. Na afloop komt de jongen naar ons toe om te bedanken. Wij bedanken hem voor het extra tintje dat zij aan ons optreden gaven. Wat blijkt, in Kroatisch Nederlands vertelt hij dat hij de Nederlandse taal studeert in Utrecht. Hoe is het mogelijk! Na ons komt de Italiaanse muziekgroep en bij hen waaien de muziekstandaards en boeken om. Zij houden stand maar hebben het heel moeilijk. Daarna is de beurt aan een Kroatisch trio. Onze dames en oom Jan gaan aan het dansen en al heel snel komt er versterking van de Italianen. Het is feest!! De meeste koorleden gaan terug naar het hotel, het is erg koud door die harde wind. Er blijven nog een stuk of tien die hards over en die worden dan ook gevraagd om mee te doen met de volksdans van de Finnen. Ik ben dan geen die hard maar ik was er nog wel en werd net als de ander TT gevraagd om mee te dansen. Mijn hart zat in m’n keel. Eenmaal op gang werd het steeds leuker. Ik denk dat we zo’n 10 minuten hebben rond gedraaid, gebukt en weet ik wat nog meer. Dit was weer één van de mooie momenten die ik koester. Tamelijk versleten terug naar het hotel voor de warme hap en snel de koffer in.
Vrijdag
Vandaag naar de grotten van Postojna. Op Martha en Frits na gaat iedereen mee. Nu heeft Frits problemen met een wond aan zijn been. Helaas kunnen zij niet mee.
Als wij na een prachtige bustocht aangekomen zijn en naar de ingang van de grotten lopen hebben we heel veel bekijks. Er wordt zelfs gevraagd waar onze klederdracht vandaan komt die wij dragen. Aangekomen worden de muziekinstrumenten geïnstalleerd bij de ingang en wij kunnen gaan zingen. Het optreden is fenomenaal! Half China is met Paula op de foto gegaan. Was dat om haar prachtige jurk of haar accordeon of misschien beide? Haar jurk gaat in ieder geval internationaal! Wel vraag ik me af, waarom steken die mensen twee vingers omhoog als een V en waarom trekken ze één been op als zij op de foto gaan? Zelfs Google heeft daar geen antwoord op. Wat fantastisch om dit mee te mogen maken. Honderden foto’s en filmpjes van ons optreden zijn er gemaakt. Na een korte pauze gaan ook wij naar binnen. Wij mogen zingen in de concertzaal van de grotten. Er gaan niet veel muziekinstrumenten mee naar binnen want er is geen stroom. Als ik me niet vergis nemen Paula en Ellie hun accordeon en Teresa haar trommels mee. Al in het treintje gaat het van kiet. We spelen en zingen er vrolijk op los. Als het treintje is gestopt gaan wij verder met onze Nederlandse gids die verteld dat hij in Nederland heeft gewoond in de tijd van Fabeltjeskrant, Pipo de clown, Ren je rot, enz. We lopen zo’n anderhalve kilometer en ook nu zijn er TT die het zwaar hebben. Als vanzelfsprekend vinden zij steun bij andere TT die het iets makkelijker doen. Na een verkorte wandeling komen we in de concertzaal. Daar krijgen we 20 minuten om op te treden. Terwijl wij ons opstellen kan Teresa het niet laten even een kleine drumsolo te geven en moet lachen om het resultaat. Wat een akoestiek! Dan gaan we ook helemaal los. Wat klinkt dit fantastisch. Wat een geweldige ervaring! En ook nu weer blijven groepen bezoekers staan kijken. Wat is het jammer dat Martha en Frits er niet bij kunnen zijn. Dan is het inpakken en naar het treintje dat ons terug brengt bij de uitgang. Ook nu weer kunnen de meisjes van Wanrooij het niet laten om te spelen en wij zingen er dan ook lekker op los. Weer thuis gaat er een groepje TT buiten de deur eten. Verandering van spijs…..Als wij terug komen zitten de overige TT heerlijk op het terras te genieten van de Franse muziekgroep.
Zaterdag
Dit is de dag van de finale. Op het grote plein waar alle optredens plaats vinden is overdag ook feest. Er zijn kraampjes waar héél véél lekkers wordt verkocht. Het geld dat hieraan wordt verdient gaat naar de organisatie van het festival. Nu ga ik even alleen op stap. Op gemak de winkeltjes in en terug over de mooie boulevard. Er is serieus gewinkeld blijkt later. Tassen, jurkjes, blouses en vesten gaan mee terug naar Nederland. Daarna naar strand want het is daar toch wel het best uit te houden. Als de broodploeg om broodjes is geweest gaat Ria L aan de slag om ze te snijden en Annemarie zorgt voor de belegging. Om 18.00 uur worden we op het plein verwacht maar voor die tijd wil Jacob Willem groepsfoto’s op de trap bij het hotel maken. Dit heeft wel wat voeten in de aarde en heel stiekem ben ik blij dat we niet met het hele koor op stap zijn. Als Jacob Willem denkt alle hoofden te zien stelt hij de tijd in en speert naar de groep om er ook bij te staan. Dit wordt nog wel een paar keer herhaalt. En wie dacht dat het voorbij was, had het mis. Dit hele ritueel wordt nog eens herhaalt op de prachtige ronde brug bij het hotel. Nu gaat het iets moeilijker want de zon speel ons/Jacob Willem parten. “Stapje naar achteren, nog ééntje, ja nu nog maar één!”. Het resultaat mocht er zijn. Het werden prachtige foto’s.
Nu op naar het plein. Wat een mensen zaten en liepen daar. Even voor 20.00 uur waren wij aan de beurt als één na laatste groep. Het was inmiddels pikke donker en Paula kon dan ook haar publiek niet zien iets dat zij in haar beste Duits, Engels, Nederlands duidelijk probeert te maken. (Er komt waarschijnlijk een Koeterwaals woordenboek uit). Wat klonk het ‘Vaya con Dios’ mooi dat Riny en Pim samen zongen. En net voordat wij ‘Witte Rozen’ gaan zingen plukt Paula een Duitse zeeman (Rudy) uit het publiek en plant hem samen met onze eigen zeeman Aad voor de microfoon. Aad neemt Der Rudy onder zijn oksel en samen zingen zij een aardig deuntje mee. Dan is het tijd voor onze Willem met zijn ‘Good night lady’s’. Dit nummer gaat er altijd in als koek en als Teresa daar dan ook nog eens een lekkere drumsolo weggeeft kan voor ons en het publiek de avond niet meer stuk. Pim sluit af met ‘De koster’ en het koor gaat samen met het publiek uit zijn dak. Na het uitreiken van de herinneringsplaquette voor het koor maken wij plaats voor de laatste groep, de Finnen. Omdat bij sommigen van ons de hongerklop toeslaat gaan we naar één van de vele eettentjes aan het plein. De meest vriendelijkste ober die ik ooit heb meegemaakt helpt ons. We krijgen een heftig borreltje van het huis en sommigen van ons laten zich dat heerlijk smaken ook al brandt dat spul je keelgat uit. Het wordt koud en onze ober komt met dekentjes en onze Feits krijgt een schattige roze. Het eten smaakte ons prima maar die arme Jaap moest er wel een half uur op wachten. Opvallend rustig was onze oom Jan. Beetje moe misschien? Rond 22.00 uur zijn we terug in ons hotel. We hebben nog één dag te gaan!
Zondag
De laatste dag in Crikvenica. Ik maak een soort van afscheidsrondje en neem wat foto’s. Een laatste blik op het nu verlaten plein. Wat hebben we heerlijk mogen zingen hier. Nog even een kijkje onder de tafels van het restaurant waar we gisteren hebben gegeten, ligt mijn pen er nog die ik daar kwijt raakte? Dan voor de allerlaatste keer naar het strand waar de stoelenman voor de allerlaatste keer een bedje voor mij neerzet. Onze allerlaatste strandlunch. Voor de allerlaatste keer een duik in deze fantastische heldere zee. Dan voor de allerlaatste keer de strandtas inpakken, voor de allerlaatste keer het bedje opklappen om daarna in de allerlaagste versnelling terug te lopen naar mijn hotelkamer. De koffer staat uitnodigend open. Nog effe niet. Eerst bedenken, wat doe ik vanavond aan en wat de twee dagen in de bus? Als die keuze is gemaakt begin ik zuchtend de koffer zijn zin te geven. Ik weet voor 100% zeker dat, als hij thuis opengaat ik Kroatië zal ruiken. Douchen, aankleden, eten en dan……de bonte avond.
Nadat Jacob Willem en Kees iedereen toegesproken hebben bijten Cor en Nel het spits af. Piet zingt de clown, ook Sabine en Henny durven het aan om te zingen. Riny en Cokky zijn regelmatig de TT backing group. Jeannette zingt er ook vrolijk op los. We dansen, lopen polonaise en we lachen heel veel. Marian komt met ‘Alie cyaankali’. Ook de crew van ‘Ja zuster, Nee zuster’ ontbreekt niet. Het is heel hard lachen geblazen om het paard dat het rijtuigje trekt. Teresa laat al zingend en drummend horen dat haar oren niet dicht hebben gezeten deze week en dan is ook deze avond om. Nog twee daagjes bussen en dan is alles voorbij en bewaren we onze mooie herinneringen.
Maandag
We gaan op weg naar Taschendorf in Duitsland. Het zal een hele zit worden maar wat wij dan nog niet weten dat er bij de grensovergang Salzburg heel veel vluchtelingen op de snelweg lopen en er geen doorgaand verkeer mogelijk is. Ik treed niet in details maar we doen zesenhalf uur over 35 km. Besloten wordt om omterijden naar een wat kleinere grensovergang. Maar ook daar is file al is deze wat korter. Om kort te gaan, we komen na heel veel stil staan heel erg laat aan bij ons hotel waar we heel gastvrij worden ontvangen met een bord heerlijke soep. Niemand heeft op dit nachtelijk uur behoefte aan een warme maaltijd, ons bed roept.
Dinsdag
Na een korte nacht doen we ons tegoed aan fantastisch ontbijt en stappen weer vrolijk de bus in. Nog even in de file (afkicken) maar daarna gaat het voorspoedig en komen we om 20.00 uur aan bij de Hoekstee. Ik ben verrast door alle mensen die ons op staan te wachten en ook nu zijn Tilly en Celine weer van de partij. Als de bus leeg is komt iedereen de Hoekstee in waar Jacob Willem ons en de buschauffeur (Robert) toespreekt. Robert was ook echt een kanjer en Riny overhandigt hem een enveloppe met inhoud. Daarna heeft ook Robert nog wat te zeggen. Hij vind dat dit in heel veel opzichten een heel abnormale reis is geweest. Hij noemt een paar punten maar wat ik heb kunnen onthouden was de saamhorigheid die hem heel erg was opgevallen.
Hierna verlaten we de Hoekstee en ga ik op huis aan.

Dit moet nog gezegd, groot respect voor Jacob Willem en Marian die ontzettend veel hebben moeten regelen voor en tijdens deze reis en diep respect voor onze mannen die deze dagen ontzettend veel hebben moeten sjouwen. Alleen al die trappen op en af. Applaus!!!

Persoonlijk noot:
Ik ben alleen op vakantie gegaan maar heb mij nog niet één minuut alleen gevoeld. Dank voor de warmte, dank voor het plezier en heel veel dank voor de fijne gesprekken. Het was een topper van een vakantie. Ik teken alvast voor volgend jaar!! Ingezonden door Nelly de Voogd.

01-08-Zaterdag-Hoek van Holland.

Het was weer heel mooi weer maar het was wel even schakelen. Ons koor had een wat kleinere bezetting en er was iets minder publiek dan de dag ervoor. Dat kon de pret niet drukken en we hebben lekker gezongen. Het was een heerlijk sfeertje op het plein. Willem maakte het weer helemaal met zijn Goodnight ladies. Na een kleine pauze maakten we, samen met het publiek er ook hier een klein feestje van. En weer was koster Pim de uitsmijter. We dronken nog wat op één van de terrasjes en gingen naar huis. Snel omkleden om iets luchtiger gekleed van het mooi weer te gaan genieten.   Ingezonden door Nelly de Voogd

31-07-Maassluis volkoren.

Deze keer repeteerden we in De Koningshof in Maassluis. Het was volle bak bij de eerste repetitie en bloedheet. Op een paar kleinigheidjes (wat wil je met drie koren die ieder hun eigen gewoontes hebben) na ging het zingen best goed. Lichtelijk versleten, waarschijnlijk mede door de warmte, gingen we rond de klok van half 11 naar huis. De eerste repetitie zat er op.

Een week later mochten we weer. De generale. Gelukkig was het veel minder warm en dat was goed te merken. Dirigenten, de Plengers en koren….het was nu al een klein feestje. Dat beloofde wat voor de vrijdagavond als we voor het eggie gingen.

Toen was het zo ver. Vrijdagavond 21.00 uur. De weergoden waren ons meer dan gunstig gezind, het kon niet beter. Wij waren om 20.00 uur even op het plein om een kijkje te nemen en er was er al geen stoel meer onbezet. Maar, het plein is groot. Zou het echt net als vorig jaar volle bak worden? Den dat werd het, volgens zeggen meer dan dat. Toen de koren naar het podium liepen stonden de mensen rijen dik. Wauw, gaaf!!!!

Onze Plengers zorgden deze avond voor de muzikale begeleiding. Zij hadden al respect afgedwongen tijdens de repetities en dat deden ze nu weer. Wat zijn we trots op onze muzikanten

Margreet Joosten de dirigent van de Vlaardingse Smarties mocht het spits afbijten. Het ging gelijk lekker en het publiek zong vanaf het begin heerlijk mee. Bij het lied: ‘Dan gaan de lichten aan, zong er een paar duizend man met ons mee. Wij als koren hadden ons suf geoefend om lager te gaan zingen bij; ‘Want dicht bij mij’. Zou er iemand hebben gehoord of wij het hoog of laag hebben gezongen?

Dirigent Jan Scholte van het Waterwegkoor loste Margreet af en kopte hem er vol in met een solist (hoe die heette ben ik vergete) die, met een stem als van Joop de Knegt; ‘Ik sta op wacht’ zong. Super! Inmiddels was het plein helemaal vol gelopen. Wat een mensen, wat een heerlijk publiek! Het werd steeds meer feest, bij ons op het podium en bij het publiek. Tenslotte was het de beurt aan Paula om de avond min of meer af te ronden. Het mag een beetje chauvinistisch zijn maar het werd wel duidelijk dat Paula en de Plengers heel goed op elkaar zijn ingesteld en de koren profiteerden daar van. Al hadden we tot nu toe heerlijk gezongen, het werd voor ons Tranentrekkers toch net even anders toen wij onze eigen liedjes met onze eigen dirigent en begeleiding konden zingen. Paula had helemaal haar slinger want met accordeon en al ging zij in het stikdonker op zoek naar blauwe ogen. Helaas lukte haar dat niet helemaal, maar de pret was er niet minder om. Toen Pim zijn kosterrol weer speelde en zong ging het ‘dak’ er af. Al met al, was het één gigantisch feest. Het publiek zong, deinde, danste en liep polonaise. Deze avond kon niet meer stuk.

Tenslotte zongen we de scheidende burgemeester Koos nog toe met een door Jan Scholte geschreven tekst op een heel bekend lied, om daarna deze fantastische avond af te sluiten met you never walk alone.

Een beetje schor en toch wel moe van het lange staan klommen we van het podium om daarna nog even de bloemetjes buiten te zetten bij de afterparty. Eventjes want de volgende dag werden we op het Brinkplein in Hoek van Holland verwacht. Ingezonden dor Nelly de Voogd.

Dankwoord voorzitter Maassluis-Volkoren 31 juli 2015

Het is 19.00 uur en het carillon met beiaardier Richard de Waardt begint met bekende Nederlandse liedjes, om 20.uur gaat Hans van Katwijk van start met zijn “”opwarm”repertoire, vanaf ongeveer 20.50 uur laten de Plengers alvast horen wat zij in hun mars hebben en Elly Wiegman kondigt zo rond 21.00 uur aan dat het Meezing Spektakel Maassluis Vol-Koren gaat beginnen.

Daaraan voorafgaand en ook nog op de dag zelf, zijn een flink aantal vrijwilligers bezig om deze dag tot stand te brengen, materialen worden aangesleept, podium opgebouwd en aangekleed, enfin noem maar op.

De koren, de Smarties uit Vlaardingen, Waterwegkoor uit Maassluis en de Tranentrekkers -Hoek van Holland, zijn al geruime tijd aan het repeteren, weergoden worden in de gaten gehouden, contacten gelegd en vergunningen aangevraagd. Een grote groep mensen zijn allemaal bezig, dikwijls uren en dagen, om dit tot stand te brengen. Maanden van te voren wordt er vergaderd, besluiten genomen, sponsoren gezocht, afspraken gemaakt en ga zo maar door.

Een van de mooiste complimenten die ik kreeg tijdens het concert, was de mededeling van wethouder Arnold Keizer: “”Hans ik heb het nog nooit zo druk gezien””, het andere moment was de reactie van het Burgemeestersechtpaar, na te zijn toegezongen met een afscheidslied voor onze Burgemeester de heer Koos Karssen, een lied met tekst gemaakt door Jan Scholte.

ik wil graag iedereen bedanken die op welke manier dan ook betrokken is geweest bij de tot standkoming van een zeer geslaagd Maassluis Vol-Koren 2015. Vrijwilligers, opbouwploegen, besturen van de koren, Koorleden, dirigenten, mede bestuursleden en iedereen die met ons spektakel zijn bezig geweest bedankt, jullie hebben bijgedragen tot een fantastische, bijna zwoele vrijdagavond 31 juli 2015.

Mede namens het bestuur van de commissie Meezingspektakel Maassluis Vol-Koren

De voorzitter, Hans de Jong.

p.s. een aantal vragen door jullie gesteld waren:

  1. Hoe vond je het allemaal om dit weer na zoveel jaar op te pikken: “”na vrijdagavond voel ik grote voldoening.
  2. Hoe vond je het klinken: Ben niet degene die daar antwoord op kan geven, jullie hebben gezien hoe het publiek heeft gereageerd en dit moet voor ons allemaal een fijn gevoel geven.

 De slotavond HTT  4 juli 2015

Waarom regent en stormt het als we een dag gaan varen en waarom vallen de mussen van het dak als wij binnen een feestje hebben??? De weersvoorspellingen waren om het warm van te krijgen, alleen al bij het horen van de temperaturen die werden verwacht. Het zou dicht bij de 40 graden kunnen komen. Maar….zoals al vaker gezegd, een Tranentrekker laat zich niet snel uit het veld slaan.

Zaterdagmorgen half 10
Ik had de eer om toegelaten te worden tot de dameswerkgroep en nam mijn taak dan ook bloedserieus. Met mijn (in dit geval) twee linkerhanden heb ik toch ook het één en ander kunnen betekenen. Er werd gesjouwd door de mannen terwijl de dames zich bezig hielden met het voorbereiden van de buffetten. De eerlijkheid gebied om te zeggen dat wij maar een beetje aan stonden te hoedelen want het meeste werk was al gedaan door Martha. Een koelkast vol salades die zij de dag daarvoor in haar uppie had staan maken en wij deden het aanvullende werk. In de hal werden de tafels voorzien van mooie tafellakens (ook van Martha) en daarna versierd met blauwe strikken. Dit was toch net de finishing touch.

Zaterdagavond
Voorzitter Kees opende de avond en het feest kon beginnen. Het werd al heel snel erg gezellig. Zo gezellig dat je steeds harder moest gaan praten wilde je je verstaanbaar maken. Ondertussen zette Martha, wie anders, alles klaar voor het koude buffet. Als je wilt weten hoe dat eruit zag…..bekijk dan de foto’s op de website. Het smaakte meer dan voortreffelijk. Dat was te zien aan wat er overbleef!! Nadat we allemaal een aardige bodem in ons buikje hadden werden we verrast door het optreden van Bonnie en José, gevolgd door Mieke die nog steeds geen centjes had om rozen te kopen voor haar oma. Hierna kwam Piet die net 65 jaar was geworden. Omdat hij nu toch niets meer te doen had moest hij ontzettend veel en waardeloze klusjes opknappen. Ik denk dat hij liever was blijven werken! Daarna liet DJ Hans zien dat hij niet alleen DJ is maar ook fantastisch de meest uiteenlopende instrumenten bespeelde.

Inmiddels wees de klok half 8 en we roken dat onze Chinees was gearriveerd met zijn buffet. Het duurde ook niet lang of iedereen zat heerlijk te smikkelen. Er was eten genoeg om vaker op te gaan scheppen en nog bleef er over.
Nadat we allemaal ons bordje en bestek hadden ingeleverd (de afwas was ook voor de Chinees) maakten aardig wat Tranentrekkers gebruik van de dansvloer. Een beetje bewegen om het eten te laten zakken want er lag ook nog een ijsbuffet in het verschiet.

Tijd voor de volgende acts. De juffrouw van de telefooncentrale beet nu het spits af. Ik moet zeggen, het was een eye opener. Nooit geweten hoe het daar in zijn werk ging.
Daarna kwam….,hoe ze heette ben ik vergete, een juf die ons probeerde uit te leggen hoe je een mail kan versturen. Ze kwam wat moeielijk uit d’r woorden en het enige wat ik heb onthouden dat je een doosje moet bewegen over een ‘doosmat’ en dan komt er een pijltje. Het zal wel, maar veel wijzer werd niemand van haar. Na haar kwam Imca Marina nota bene helemaal uit Oldambt om één van haar bekendste meezingers ten gehore te brengen. Na haar kwam de meidengroep Luv die moeite had genomen om ook even langs te komen. Ze moesten toch in de buurt zijn voor een feestje

Daarna werd er gedanst en gedold en zeker veel plezier gemaakt. En toen opeens was zij daar….onze grootste HTT fan. Gekleed in de koorkleuren gaf zij een staaltje choreografie weg op het liedje:
Je hebt me duizend maal bedrogen, Ik ben met jou zo hoog gevlogen
Maar de hemel was niet vrij. Jij was de wind onder m’n vleugels
Dat liedje zal ik nooit meer kunnen zingen zonder dat ik haar weer in gedachten zie staan. Toen alle emoties wat waren gezakt werden we verrast door de keiharde soul van Tina Turner met haar Proud Mary. Het maakte de gemoederen aardig los. Toen de rust was weer gekeerd kwam daar een ware kopie van onze eigen Toon Hermans met zijn: Meneer Verkade. Wat werd dat fantastisch gedaan!! Helaas weten we nog steeds niet wat er nu door het struikgewas ruiste.

Toon was nog niet goed en wel weg toen er twee beeldschone dames in evenzo beeldschone jurken de zaal in liepen en plaats namen op het podium, Tilly le Feber met haar kleindochter Celine. Zij speelden de Second Waltz van Dimitri Schostakowitch in André Rieu stijl. Zo weergaloos mooi. Cor en Nel maakten het geheel af door in stijl en kleding al walsend door de zaal te zweven. Wat een prachtig slot van een heerlijke avond.

Na het ijsbuffet ben ik naar huis gegaan maar ik heb begrepen dat iedere slotavond besloten wordt met een kringgebeuren. Met Tilly en Celine in het midden met hun accordeon begeleiden het HTT koor met het mooieTime to say goodbye van Andrea Bocelli. Hiermee kwam er een einde aan de slotavond. Ingezonden door Nelly de Voogd

De Koeweide 28 mei 2015 van Smartlap tot Opera

Donderdagavond. De eerste repetitie in de Open Hofkerk in Ommoord. We gaan en kunnen er niet veel over zeggen behalve dat het een geen prettige ongeorganiseerde avond was. Wij Tranentrekkers hadden het gevoel van; wat zijn wij hier eigenlijk aan het doen? We stapten dan ook lichtelijk gedesillusioneerd de bus in die ons weer terug bracht naar Hoek van Holland.

Akropolis Rotterdam 29 mei 2015

Vrijdag. Gelukkig hadden we de dag daarop een heerlijk optreden bij Humanitas Akropolis Rotterdam. Met een bus tjokkie vol Tranentrekkers kwamen we daar aan. We kregen een ontzettend gastvrije ontvangst met koffie of thee, we hadden een Paula die zich even lekker uit kon leven, de Plengers die er heerlijk tegenaan gingen en wij als koor zagen ‘ons publiek’ genieten. In de pauze werden we weer verwend maar nu met een drankje, en/of advocaat met zoveel slagroom als je maar wilde en een lekker stukje worst of kaas. Wat een feest om daar gast te mogen zijn.

Zaterdagmorgen, 30 mei de generale repetitie voor de Koeweide.

Het moge duidelijk zijn dat wij geen hoge verwachting hadden van deze repetitie. Er waren dan ook nogal wat Tranentrekkers die het voor gezien hielden na donderdag. Zo vertrokken we, nadat de bus nog 10 minuten heeft staan wachten omdat er leden vergeten waren af te melden, richting Ommoord. Daar aangekomen was het opvallend rustiger dan donderdag in de kerk en veel drukker werd het ook niet. Mede doordat er ook van de andere koren weinig deelname was mochten wij Tranentrekkers van het balkon afdalen naar de begane grond en hadden wij al meer het gevoel er ook bij te horen. Dit was de eerste verrassing. Verrassing nummer twee was dat er nu wel duidelijk werd aangegeven wanneer de koren moesten gaan staan en weer zitten. Had een goed gesprek zijn vruchten afgeworpen? We hoorden er nu in ieder geval bij! Zo werd het een fijne repetitie en we hadden dan ook allemaal zin in de volgende dag als we voor het eggie moesten.

Zaterdagmiddag
Het uurtje wachten op de bus werd nuttig besteed door allerlei super lekkere dingetjes te kopen bij de poelier (hoeven we vanavond niet te koken) die wel een hele goede middag had dankzij die Tranentrekkers. Er werden ook nog kleren gepast maar of er ook iets werd gekocht hebben we niet doorgekregen. Tegen drie uur kwam de bus en geloof het of niet, een dubbeldekker voor die anderhalve Tranentrekker!! (Wat een plezier hadden die meisjes die bovenin en vooraan hebben gezeten). De chauffeur zette een heerlijke cd op en ja hoor….uit volle borst werd er meegezongen. Inmiddels werd het via buienradar duidelijk dat het zondag wel eens een heel regenachtige dag zou kunnen worden en of het feest dan zou doorgaan? Wij zouden rond 10 uur op de hoogte worden gebracht via de mail of telefoon. Eenmaal bij de Hoekstee was het: “Hopelijk tot morgen!”

Zondag 31 mei De weersberichten zijn slecht, heel slecht. De intensiteit van de regen zou in de loop van de middag nog toenemen. Dit kan echt niet. Sowieso niet in verband met de muziekinstrumenten maar ook niet voor de koorleden. Trouwens, veel bezoekers zullen het ontzien om onder een plu in de regen te gaan zitten. Het evenement wordt afgelast. Helaas!! Bij het schrijven van dit stukje is nog geen nieuwe datum bekend. Ingezonden door Nelly de Voogd.

Vrijheidsconcert van zaterdag 16 mei.

Eén van de hoogtepunten in het jaar voor ons koor en dat brengt heel veel oefenen met zich mee, maar ook ideeën en een gigantische voorbereiding met heel veel werk. Alleen al het decor is een enorme klus. En wat te denken van de choreografie om deze avond mooi te laten verlopen.
We hebben ook allemaal het ‘podium’ gezien in de kantine, boordevol cadeaus, meegebracht door onze koorleden, maar nu allemaal keurig ingepakt. Die stonden te wachten op de gelukkige loters. En wat een werk is er verzet achter de schermen. Een vet compliment voor al die vrijwilligers.

Samen met Paula en de Plengers heeft het koor menig uurtje geoefend. Wat mij betreft had het nog meer mogen zijn, want ik sloeg de plank wel eens mis.

Het thema van ons concert was: Vrijheid geef je door!
Toen we klaar stonden hoorden we dat de zaal helemaal vol zat. Er moesten zelfs stoelen bijgezet worden. Ook waren alle loten waren verkocht. Een mooiere start had niemand kunnen bedenken. Toen Paula vroeg of wij er zin in hadden konden we uit volle borst “JA” zeggen.

Het werd een heerlijke avond. De dirigente, de begeleiding, het koor en de solisten, het liep als een trein. Die laatsten mogen ook wel eens in het zonnetje gezet. Op volgorde van deze avond: Riny, Cocky, Rita, Sabine, Jacob Willem (met backinggroep), Pim. Applaus!!

En als we na afloop mensen uit het publiek spreken zeggen ze stuk voor stuk dat ze een hele fijne avond hebben gehad. Dat was ook de bedoeling. Kortom: ieder verliet die avond de Hoekstee met een goed gevoel.
Voor de werkgroep was het nog niet voorbij. Er was wel het één en ander op te ruimen. Ingezonden door Nelly de Voogd.

Vrijheid geef je door. Zaterdag 16 mei 2015 

Ja, en dan eindelijk na heel veel oefenen en nadat de werkploeg zijn complete inzet had getoond was het eindelijk zover dat ons Concert VRIJHEID GEEF JE DOOR op het punt stond te beginnen. Wat was er van te voren hard gewerkt om een super mooi decor te verwezenlijken. Maar het is weer gelukt. Van te voren werd ons gevraagd om allen een aardigheidje mee te nemen zodat we op de avond zelf een tombola konden houden. Daar is door al onze leden natuurlijk gehoor aan gegeven en we hadden hele leuke prijzen. Wij moesten van te voren aanwezig zijn voor de soundcheck gespannen en wel ging dat nog al aardig. Ja, en dan wordt het wachten. Even kijken of de zaal  al een beetje vol begon te lopen. Want er waren best veel kaarten verkocht maar er konden er toch nog wel wat meer bij . En ja hoor dat viel zeker niet tegen. Dat kwam waarschijnlijk dat onze Jacob Willem al een enkel interviewtje had gegeven bij de WOS radio.

Nog even een paar nageltjes van enkele koorleden lakken en een boterhammetje eten en eindelijk het feest kon beginnen ….Sssttttt naar het podium om te gaan staan zoals we het van te voren hadden afgesproken . Na enig wringen  en schuiven lukte dat aardig.  Maar om onze mond  tien minuten dicht te houden nou dat viel echt niet mee. De gordijnen gingen open en begon eindelijk na alle voorbereiding en alle spanningen  het concert. Het publiek in de zaal en wij op het podium hebben de sterren van de hemel gezongen. Het was een concert met een lach en een traan over vrede en oorlog over vriendschap en lief en leed vreugde en verdriet. Met gevoel hebben wij het beleefd en in de zaal heeft het publiek genoten. Dank ook aan Paula en de Plengers want ook zij waren super.

Na afloop ging een ieder met een tevreden gevoel naar huis. En wij gaan weer met veel plezier en samenhorigheid oefenen voor een volgend optreden of concert. Ingezonden door Wil Storm

Verslag decor:

Zodra ik de titel van het concert wist gingen bij mij de radaren draaien.

Geen bevrijdingsconcert maar een vrijheidsconcert.

Door mijn opleiding docent genezend tekenen ben ik aardig thuis in symbolen en had al snel een duif het vredessymbool als onderwerp voor het decor, iedereen weet dat toch ook? Rien heeft al zoveel prachtige decors gemaakt en daar gaan we gretig gebruik van maken. Vooral de notenbalk is zo mooi te gebruiken voor elk soort thema. Deze heb ik op schaal nagemaakt, zodat ik de verhoudingen een beetje kan inschatten. Ook de regenboog is een vredesteken – kijk maar naar Green Peace , maar ook een symbool van hoop. Al snel kwam het plan om vanuit het vredessymbool ( Ban de bom teken) de 7 kleuren van de regenboog te laten stralen.

Ook ging ik eens googelen naar liedjes en ook ons oude repertoire keek ik eens kritisch door. Zo kwam er een leuk lijstje wat ik doorstuurde aan Til voor de muziek commissie, want ik weet niet wat mogelijk is voor het koor om te zingen. Bovendien ben ik niet van de muziek commissie, maar mag vast weel een idee aandragen.

Wel kreeg ik een briljante ingeving om het lied van Ben Kramer als openingsnummer te zingen, met de mannen, die dan vol power zingen “Ik het gebeden dat we eens ….” En tijdens dat nummer gaan de gordijnen pas open.

En zo met de ideeën voor decor en liedjes groeit het in mijn hoofd en ploft er zomaar weer wat naar binnen….. Vredesvuren…die zijn er…van die nepvlammen….jaaaa en dan hoog op palen WAUW Als dan de werkploeg die is gaan aansteken, dan staan die mannen ook eens op de voorgrond. Dan kunnen ze elkaar de fakkel overgeven en een kreet roepen die eerder zijn gebruikt bij de vrijheidsconcerten. Vrijheid wereldwijd b.v. Nog even verzinnen hoe dat gaat met een trap en zo.

Om alles voor te stellen aan het bestuur, maakte ik een hele maquette en zo stelde ik het voor op 18 november 2014. Trots was ik dat er werd gereageerd met , “Ik krijg er nu al kippenvel van”

Ja leuk verzinnen natuurlijk, maar kunnen we dat ook maken? De duif en vredesymbool dat kan geschilderd worden. Truus de duif en ik het symbool. De regenboog zouden we van stof maken, indigo in het midden en aan beide kanten de rest van de kleuren. De mannen zijn van de constructie voor de regenboog en hoe bleven die palen eigenlijk staan, zonder dat het gevaar op levert. Jacob Willem had daar weer een oplossing voor Grote kuipen daar de buis in en opvullen met zand. Joepie….gaat ook weer lukken.

Als idee voor een verandering van kleur voor na de pauze suggereerde ik wit. Wit is de kleur van vrede en ook onschuld. We zouden gaan kijken voor witte boa’s, grote bloemen en witte vlinders. De vlinder staat ook voor vrijheid en voor transformatie. Rita zocht, ik zocht, Martha keek – zij was op de Albert Cuyp en vond daar boa’s voor een leuke prijs, het gaat tenslotte om 36 stuks. Zo werd er heel wat af gezocht op internet en in allerlei winkels. Uiteindelijk bloemen en boa’s gevonden, maar de witte vlinders waren transparant en vielen in het niet bij de andere versierselen. Maar wat een schrik toen ik bedacht dat we na de pauze allemaal in het zwart met wit zouden staan. Saai!!!! Totdat ik in mijn spullen thuis zocht naar een grote vlinder – leuk op de bok bij Paula, ik vlinders tegenkwam in het rood en blauw. YESSSSS ge-wel-dig- de vlinders op de witte boa’s en de bloemen. Ik werd weer helemaal blij ervan. Na overleg vonden we iedereen een vlinder wat veel en ook op de bloem is de vlinder wel wat groot. Misschien nog iet s kleur bij de heren erbij? Zouden er mensen zijn die voor de heren strikken willen maken van de overgebleven stof van de regenboog? Voor de bovenste rijen rood, de middelste wit en de onderste rij een blauwe strik… Wel gaaf denk ik.

Tilly had een lijst met voorlopige liedjes, door de muziekcommissie, gemaakt en had, zoals ze zelf zei, de vrijheid genomen om de liedjes te kiezen. Leuk hoor…. Ik begrijp wel dat we niet alleen over vrede en vrijheid kunnen zingen, maar hoe krijg je in vredesnaam liedjes als Delilah en de koster in een logisch verhaal dat over vrijheid moet gaan. HELP…

En wat te doen met Conquest of paradijs, dat is een openingsnummer, maar dat heb ik al en ik vond ook het lied van Rob de Nijs “alles wat ademt” een mooi lied voor na de pauze. Nou ja dat kon ik toch wel inpassen. Alleen de mannen naar binnen met 3 vlaggen – een rood wit blauw – een witte – en de oranje vlag. Dan konden de vlaggen in de pilaren van de vlaggen worden gestoken. Zingen Conquest of paradijs, vrouwen vullen het podium en stappen naar de zijkant om ruimte te maken wanneer de heren weer het toneel op komen, dat wist Riny nog van een vorige keer. Weer een stukje choreografie klaar.

Maar wat toch te doen met die andere liedjes….

Dan ga je eens bedenken, stel dat ik geen vrijheid meer hebt, wat zou ik dan gaan missen., waar zou ik naar verlangen. Niet naar buiten kunnen. Geen mensen bezoeken. Geen keuze maken met eten en kleding …Toen dacht ik ineens aan het dagboek van Anne Frank. En ben het direct gaan halen in de bibliotheek. Tijdens het lezen plakte ik stickertjes bij inspirerende teksten die bij een liedje zouden kunnen passen en maakte daar een lijst van. Het werden er 40. Na het lezen had ik voldoende keuze om de juiste teksten bij de liedjes te krijgen. Aan Riny het idee voorgedragen en de meeste citaten van Anne die ik koos vond ook zij het mooiste. Samen nog overlegt welke het zouden worden. Wie kan de teksten beter lezen dan Riny met haar warme duidelijke stem. Hopelijk vindt het bestuur deze suggestie ook mooi om op deze manier een verband in het concert te krijgen. Ik ben er in ieder geval nu erg blij mee en opgelucht. Het wordt MOOI!!!!

Ondertussen had Truus de duif geschilderd en ook gelijk maar het vredessymbool, ze was toch bezig, ja dat kan je wel aan haar overlaten. We besloten om samen de stof voor de regenboog te gaan kopen op de markt en op de 1e lentedag togen we met de trein naar Rotterdam. Vanaf centraal naar de markt gelopen en daar de keuze gemaakt van de kleuren. Het was wel even heen en weer geloop, want wie had nou het mooiste oranje en wie het helderste blauw. Uiteindelijk bij 3 verschillende kramen de kleuren gekocht. Perfect!!! Helemaal blij even een ”bakkie”gedaan. Het was nog een hele sleep, bijna 30 meter stof. Dat moet straks ook blijven hangen op de muur!

Vergadering over het verloop van het vrijheidsconcert. Voorzichtig was ik al voorgelicht dat de citaten wel erg overheersend waren en een te sterk memorium aan Anne, dat ligt niet in de lijn van ons koor. De vele citaten waren wel indrukwekkend en goed passend en heel emotioneel. Dat had ik zelf ook al ervaren toen ik de tekst hardop ging lezen bij de liedjes, ik had toen direct een brok in mijn keel. Ze hadden wel gelijk. Hier werd voorgesteld om de citaten van ANNE in het programma boekje op te nemen. Met deze oplossing ben ik heel tevreden, nu heeft iedereen immers ook nog een mooie herinnering aan een bijzondere avond.

Truus was aan het stoeien geweest met George…. Ja met de stof voor de regenboog. Enthousiast als ze zijn hadden ze geen geduld om het met elkaar te doen en ze toonde een foto waar de stof gedrapeerd lag op de vloer. Nou echt geweldig mooi, al die kleuren. Het wordt kikken dat decor. Super. De helft van de stofbreedte was genoeg voor de regenboog en werd dus doormidden geknipt en weer aan elkaar gestikt!!! Enig idee hoe die satijnen stof vervelende draadjes nalaat? Enig idee hoe ze gesleept moeten hebben met de 7 lappen van 4 meter lang en eerst nog 1.50 breed?

Die avond moest ik nog een lans breken om van overgebleven stof strikken te maken. Thuis had ik nog glanzend satijn warm wit en zus Gerla prutste bij mij een geweldige strik in elkaar, waar het bestuur nog eens extra naar moest kijken, hoe keurig netjes zij dat had gedaan. Til bestelde er direct 5 extra voor haar band. Een dag later de witte stof gebracht en de andere dag een foto van 22 witte strikken. Wat een ijver.

Jacob Willem had ondertussen naar andere mogelijkheden gezocht om pilaren neer te zetten, die gehuurd kunnen worden. Want kuipen met zand die moeten ook weer leeg, dat is wel erg zwaar en veel werk. Ook gekeken naar schalen met nep-vlammen, waar die gehuurd kunnen worden, want dat ze er zijn, dat weet ik.

Op een stuk papier tekende ik voor de werkploeg een schema uit, hoe ze moesten lopen met de fakkel, wie wat moet zeggen en waar. Dat is nog een gedoe hoor…met mannen.

De heren na de pauze komen binnen op Conquest of Paradijs, maar hoe gaat dat netjes??? Ook hier wat uitbedacht en in schema getekend om het uit te leggen. Je weet hoe dat gaat met heren. Nu nog oefenen, want dit moet keurig en strak gaan en niet zomaar iets doen

Wat een ook een probleem was, was de fakkel! Want echt vuur mag niet. En aan de rest zit een draad. Dus moest het iets met een batterij worden. Eerst bedacht ik een zaklamp, maar die schijnt alleen naar boven. Eromheen had ik het symbool van vrijheid gemaakt, maar het was niet naar mijn zin. Er is ook een fakkel te huur, maar dat is in Eindhoven en moet ook weer terug gebracht worden.

Toen vond ik een klein campinglampje en met een eenvoudige bamboe fakkel kon hij bevestigt worden. Wel een flauw lichtje om het vuur aan te steken. Maar uitproberen hoeveel licht het geeft in een donkere zaal. Voordat we het uitprobeerde zag ik in een reclame blaadje een autoveiligheidslamp staan. Die schijnt naar alle kanten en volgens de beschrijving kan je het licht vanaf 5 km zien. Lamp uit elkaar geschroefd, wat nog niet meeviel en de batterijen erin gedaan , ook in de bamboe houder gezet, maar nu hadden we rood licht….dat was niet beschreven. Maar we vorderen., Want deze lamp is best wel aardig.

De boa’s zijn ondertussen gearriveerd en er wordt geadviseerd om met een föhn de veren fluffig te maken. Nou ik leek wel vrouw Holle. Dat doen we dus niet. Toen gedacht aan de droger. Hup 3 boa’s erin en draaien maar. Wat een ramp, de veren werden statisch en kleefden overal aan vast, ik zat helemaal onder en de boa’s hadden zich stevig omstrengeld met elkaar. Nu 1 tegelijk, en het statische werd opgelost met een washandje met wat wasverzachter. Dat ging beter, maar nog wel een klus. Alles mooi op een hangertje gehangen. Mooi fluffig geworden, maar mijn huis leek wel een kippen plukkerij, de veren wapperde om m’n oren. Soms ben je zo blij met een stofzuiger. Dus wanneer je nog je kussen op wil vullen, ik ben nog wel in het bezit van een zak met veren!

Ondertussen zingen we al druk de liedjes en nu werd het hoogtijd om de choreografie uit te proberen, want bij nader inzien is het nog maar twee keer in de Hoekstee. De fakkels konden niet worden geoefend omdat niet alle heren er waren. Maar de vlaggen wel. Natuurlijk heeft dat even tijd nodig om uit te leggen wat de bedoeling is, helaas was die tijd te kort. Bij nader inzien moeten de heren ook meezingen met Conquest of paradijs, en dat gaat nog niet zonder boekje – ook bij de dames niet trouwens. Een andere manier verzinnen met 6 heren dan maar. Opnieuw een schema gemaakt, voor 6 heren.

Weer een vergadering, strikken allemaal klaar en nog meer dan dat we nodig hebben, van iedere kleur 22. De pilaren en vuur besteld. Mensen gevraagd. Tasjes gemaakt met bloemen en vlinders Gaatjes gemaakt in de chrysanten en overal een veiligheidsspeld aangestoken. Nog maar weer eens naar Solow gereden en lopen schooieren met zuslief. Daar hingen gewoon rode, witte, zwarte en oranje strikken! En mooie strikken ook nog, voor zo weinig geld, die moet je niet laten hangen! Daar zie ik natuurlijk nog veel meer. Hele schattige doosjes. Wanneer je die vouwt, dan sluit je het doosje met een vlinder. Zo’n mooi symbool! Aan Martha gevraagd of we nog chocola krijgen na afloop van het concert. Dat was zo en toestemming gevraagd om de doosjes te kopen. Ank gaat de doosjes vouwen en vullen met lekkere ballen.

Met de zangers werd er ook weer wat veranderd en Til maar oefenen met alle solisten, maar wat een verrassing toen Jacob Willem door Riny en Cokky naar een hoger niveau werd getild. Wat was het mooi en ontroerend, ik was er echt trots op. Trouwens die hele repetitie in de kerk was geweldig. Ik heb er zo’n zin in!

Na afloop van de repetitie van 4 Mei in de Hoekstee,het lopen geoefend met de vlaggen, nou dat gaat lukken. Daarna het uitproberen van de fakkel ceremonie, dat werd door de werkploeg snel begrepen. Ja dat zijn toch ook KANJERS. Samen met Cees, Riny nog het boekje samenstellen en kijken of er nog 1 of 2 teksten worden gesproken. Richard, die het licht gaat doen en heel erg enthousiast is moeten we ook nog even bijpraten. Het wordt nu spannend.

Nou wat is Richard enthousiast, die stuurde ik het – nog niet af – draaiboek, zodat hij een idee had wat we zouden zingen en hij had bij de volgende bijeenkomst al voor elk liedje een schema klaar. Hij heeft het zo geweldig gedaan, alles werd zo mooi uitgelicht. Geweldig Richard!

Woensdag voor het concert had Richard een vrije dag genomen en is de hele dag bezig geweest om de lampen te richten en uit te proberen. Zo’n man moet je te vriend houden!

Ook de werkploeg was er. Want vergeet niet hoe vaak die mannen aan het werk zijn voor het koor. Veel sjouwen en heen en weer lopen. Het decor opbouwen, geluid neerzetten, muziek en microfoons uitproberen. De zaal neerzetten voor het concert… ja ook de stoelen. Het podium neerzetten, het decor ophangen. Dank je wel George, Ton,Cor O,Jaap,Jacob Willem. Cor N. heeft ook geholpen met het opbouwen, maar met het concert was hij er niet, jammer Cor, je hebt heel wat gemist.

Het decor hing al toen we kwamen en het podium stond. Eerlijk gezegd viel het resultaat mij een beetje tegen. De regenboog hing wat gedrapeerd. De lengte was iets langer dan was berekend en nu stonden de podiumstukken er al voor. Jammer voor de mannen, maar ik was blij toen Jacob Willem zei dat de hoogtes niet goed waren. Op de achterste podiumstukken na werd het podium weer weggehaald. Dat gaf Truus en ik de gelegenheid op de lappen stof te spannen. Op m’n buik tussen de podium stukken door gekropen en gewapend met een niet hamer, de nietjes erin geschoten. Truus dirigeerde mij waar de boel nog strak moest. Het resultaat was toen naar alle tevredenheid.

Zaterdag het is zover. Om 8.30 de pilaren opgehaald. De bakken met vlammen ging Jos halen in Den Haag. We waren de eerste bij de Hoekstee en de deur nog dicht. Maar voor 9.00 was een van de turkse dames er om de deur open te doen. Dat zijn ook kanjers hoor. Jacob Willem ging het geluid instellen. Gerla en ik brachten wat kleine versieringen aan. Gouden strik , die zou ik in de pauze wisselen voor de vlinders. De molentjes, de lelijke paal van de bel weggewerkt.

Alle vlaggenstokken schoongemaakt, de vlaggen die ik eerder gekocht en genaaid had er aan geniet. De vlammen werden gebracht en aangesloten. WAUW… MOOOOOI. Maar o schrik wat maakte ze lawaai….zou dat wel goed komen???

De vlaggen zouden in vlaggenhouders gestoken worden, die bevestigd zouden worden aan de masten. Wat een schrik toen bleek dat de vlag op die manier of op de grond zou hangen of veel te hoog. In ieder geval ging het niet. Toen door de constructie heen en met bandjes uitgeprobeerd. Ja ze hingen nu prachtig. Zouden de mannen ze goed gaan insteken?

Om 12.30 kwam Ton Coolmeyer nog op de vloer Jacob Willem interviewen, voor de 3e keer. Zo live is het toch makkelijker dan aan de telefoon. Nou als we nu de zaal niet vol krijgen met zoveel media aandacht. Want ook Riny heeft stukjes geschreven voor in de krant en de agenda van de WOS. Het programma boekje samengesteld, de posters en intreekaarten ontworpen en afgehandeld.

Vergeet niet dat het mijn verhaal is en dat ik niet ziet wat ook de andere allemaal doen. Martha die al die mooie pakketten maakte voor de tombola, wat eerst bij haar naar zolder wordt gebracht en later weer naar beneden. Liedjes oefenen met Til , in een andere toonsoort schrijven door Cokky.

Bestellen – afspreken – tijden – data’s. Allemaal niets voor mij, maar is welgedaan.

Toen was het zover. Spannend. De vlinders en bloemen moesten nog gedeeld. Ik ben ook niet zo van duidelijk uitleggen en ben altijd erg in mijn hoofd bezig en richt mij niet zo naar buiten, dus kom ik niet zo gezellig over. Maar op het toneel is dat wel voorbij.

De opening – de gordijnen gingen wat laat open, maar was indrukwekkend. De zaal werd stil. Applaus toen de vlam aanging, het was ook indrukwekkend. Na de pauze de vlaggen. Ja het hele concert… misschien niet zo uitbundig en vrolijk als een ander concert, maar dit trekt misschien weer net een ander publiek, dan gaan we een volgende keer weer een vrolijk product neerzetten.

Ik ben heel erg tevreden over het geheel. Nu met de foto’s, zag ik dat het wit wel erg wit was, want de strikjes en de vlinders was erg weinig kleur, jammer. Ja sommige dingen heb je toch een andere voorstelling van.

Ik doe het graag een volgende keer weer, ondanks de veren en kapotte bloemen., die trouwens ook allemaal al weer zijn gemaakt.

Marian

 Zoetermeer zaterdag 9 mei

Eindelijk mochten we weer eens ‘optreden’ met ons koor en onze trouwe muzikale begeleiding. We waren uitgenodigd voor het eerste Shanty- en Smartlappenfestival in het Stadshart van Zoetermeer.

De weersvoorspellingen: vrijdag heel mooi weer, zondag ook heel mooi en uitgerekend die zaterdag, buien en harde wind. Zucht, de meeste optredens waren buiten. Maar, de weergoden waren ons goed gezind. Het waaide wel, maar lang zo hard niet als thuis.
Ons eerste optreden was op het Stadhuisplein. Middenin het kloppende stadshart. Het zingen ging als een trein en we scoorden aardig wat publiek dat uit volle borst meezong.

Na een korte pauze moesten we naar het Stadtheatercafé. Dat was wel even klauteren en klimmen, maar een Tranentrekker laat zich niet kennen zelfs niet als hij/zij happend naar adem bovenaan de trap staat. In het café was het gezellig druk en zongen we weer niet alleen.

Daarna met een noodgang (weer die vervelende trappen) naar de meest verre locatie, het Promenadeplein. Daar hebben nog even kunnen genieten van Paula’s zus Annie met haar Shanty Koor. Helaas pasten we met onze 70 koorleden niet in deze kar. Geen probleem, naast de kar kan je ook zingen.

Mooi was het om te zien dat we steeds dezelfde mensen zagen die naar ons kwamen luisteren. Zou dat komen omdat Willem zo vreselijk zwoel Good night lady’s bracht en samen met de fantastische drumsolo het publiek lyrisch maakte?

Feit is dat we weer een heerlijk dag hadden die, mede dankzij Paula en onze Plengers, een groot succes is geworden. We hebben ons op dit eerste Shanty- en Smartlappenfestival wel even laten horen!

Was ik de enige die versleten thuis kwam? Gelukkig was het de volgende dag Moederdag en hoefden we helemààl niets te doen. Ingezonden door Nelly de Voogd.

PS: ik heb wel gedroomd van Ancora. Jeetje, dat was wel effies gaaf!!!