Koor Hoekse Tranentrekkers

2018

 

08-18-2018 Hoek van Holland

Omdat mijn chauffeur het deze zaterdag liet afweten was ik in Tranentrekkers kleding op de fiets. Aangekomen in Hoek van Holland zette ik mijn fiets op slot en hoorde ik iemand zeggen: Oh, er is een gekostumeerd feessie!”

Ik heb het maar zo gelaten. Terwijl wij zitten te wachten, dit is altijd ons voorprogramma, zie ik dat er drie vrouwelijke koorleden aan het afgezakte strikje van Piet staan te sjorren. Wat zijn we toch een sociaal koor.

Het was uitgelezen zang-feestweer. Af en toe een zonnetje en geen spoor van een eventuele regenbui. Dat was wennen want de laatste keren hebben we toch echt weermannetje en weervrouwtje gespeeld. Naar binnen voor de regen en weer naar buiten als het droog was. Deze zaterdag zou de stevige wind wel eens spelbreker kunnen zijn maar ook dat viel alles mee.

Na een vriendelijk welkom door Paula doet zij een gooi naar het aantal buitenlanders op het plein. Helaas reageert er niemand. “Niemand verstaat mij natuurlijk. Mijn Engels is niet so koed!” Misschien volgend jaar in het Duits proberen Paula?” Goed kans dat je daarmee wel in de roos schiet. Duitse touristen zijn vaak in de meerderheid en die verstaan jouw Engels echt niet.

Samen met meneer Muis (op rij één) was er toch ook redelijk veel publiek. Paula zou later zeggen: “Zoveel mensen wonen er nog niet eens in Klaaswaal!” Met onze Hazes medley scoorden wij al direct punten en werd er heerlijk meegezongen. Cokky, begeleid door Paula op haar accordeon, beet met haar mooie ‘Oude accordeon’ het spits af voor de solisten. Er staat een schoondochter van één van de koorleden heerlijk mee te zingen en deinen. Iets dat Paula natuurlijk opvalt en de dame in kwestie krijg een compliment. Na het spetterende Delilahhhhh, waarna Paula opmerkte dat het publiek niet erg meedeed: “Jullie worden in elk geval niet moe!” Het is de beurt aan Piet om naar voren te komen voor zijn versie op het ‘LEEF’ te zingen. Zijn strik zit nog steeds keurig recht!!

En warempel, het publiek ontdooit. Paula doet er nog een schepje bovenop door te zeggen: “Piet, je bent geweldig en ik ben trots op het publiek dat lekker meezingt!” Nu ben ik de volgorde een beetje kwijt maar volgens de foto’s (dank Jacob Willem) is het de beurt aan Jaap met zijn niet aflatende kapsoneslied ’t Is moeilijk bescheiden te blijven’. Het is inmiddels drukker geworden op het plein en dat maakt het alleen nóg gezelliger. Jaap, die bij zijn eerste paar optredens nog een beetje last had van plankenkoorts, heeft alles overboord gegooid en gaat meteen van kiet. Hij geeft me daar een solo weg, ongelooflijk! Nog even en hij gaat geloven wat hij zingt. Het is trouwens ook opgevallen dat de fillemcarrière inmiddels filmcarrière is geworden. Over kapsones gesproken. En dan, als Jaap naar zijn plekkie in het koor wil lopen, houd Paula hem min of meer tegen: “Normaal geef je de dirigent een hand na je optreden en een kus zou ook niet misstaan! Hij is so met ze eige bezig!” Jaap, nog helemaal in trance geeft Paula verbouwereerd een handkus en verdwijnt dan als de wiedeweerga tussen zijn medebroeders Tranentrekkers. Paula kijkt hem na, draait zich om en ziet Pim staan. “Jeetje, daar heb je er alweer één! Dit is Pim!” Later hoor ik dat een niet meezingende Tranentrekker in het publiek stond en achter zich hoorde zeggen: “Ik hoop dat hij ‘de Koster’ gaat zingen!” Dus Pim…je reputatie snelt je vooruit. Was het bij Foxy Foxtrot dat er dames uit het publiek vroegen om een danspartner? Cor werd als eerste weer van het podium gehaald door Paula en opeens zag ik nog meer Tranentrekkers op de dansvloer. Ome Jan zorgde ervoor dat de dame waar hij mee danste bijna aan de zuurstof moest. En dan komt ons slotlied. Er is geen optreden meer zonder…………ja hoor, het Zeeroverslied. Paula loopt op het publiek af en strikt een aantal argeloze toehoorders door te zeggen: “Kom effe naar voren, nee ik doe je niks. Ik doe trouwens helemaal nooit iets!” Zo krijgt zij een aardig aantal mensen bij zich die, na uitleg, hartstikke goed meedoen. Maar, het is niet genoeg. Paula duikt nog verder het publiek in en op een paar mensen na loopt de hele meute te Ay Ay Yippie Yeén over het plein. Wat een feest. Wat een heerlijk optreden.

Voor ons was de dag nog niet voorbij.

Wij werden rond 17.00 uur bij Jos en Cees verwacht voor een themadiner.

Het werd meer dan volle bak. De mond tot mond tamtam werkt uitstekend want steeds meer Tranentrekkers weten de weg naar het huis van de fam. Schalkoort vinden. Nu zat ik buiten en ben alleen even ‘binnen’ geweest om iets te snacken te halen maar er is ‘binnen’ uit volle borst gezongen. Gezelligheid ten top. Al met al een zeer geslaagde 18 augustus in Hoek van Holland. Nelly

08-03-2018 Maassluis

Met tropische temperaturen buiten naar de eerste repetitie in de Koningshof. Deze liep eigenlijk gelijk al best lekker. Het is voor de koren altijd even wennen aan een vreemde dirigent en dat telde deze keer nog dubbel ook want het Waterwegkoor kwam maar liefst met twee dirigenten op de proppen. J Voor onze eigen Plengers is het ook net even anders om met een andere dirigent te werken en dat geldt uiteraard ook andersom. Ik geloof dat Paula deze avond nog het minst ‘tevree’ was maar zoals zij zei: “Dat doen we volgende week!

De tweede repetitie en nu onder subtropische omstandigheden, liep zo mogelijk nog meer gesmeerd. Van: “Dat doen we volgende week” was geen sprake meer. Het is toch wel een complimentje waard aan de organisatie, dirigenten Plengers en koor. Wie van het publiek zou daar vrijdag aan denken? Paula was helemaal in haar hum want zij deelde zelfs een 10 EN een 12 uit. Nou….dan moet je toch wel van héél hoge huize komen! Iedereen ging dus vol vertrouwen het Spektakel tegemoet.

Voordat het Spektakel werkelijk van start kon gaan werd er een paar dagen eerder in de bloedhitte snoei- en snoeihard op het plein gewerkt door de werkploeg en de mannen van het geluid. Zij verdienen een dik en vet compliment. Want zonder hen en zonder het bestuur van de Tranentrekkers was er dit jaar geen Spektakel geweest!!

Vrijdag 3 augustus. Het was nog steeds heel erg warm. Jacob Willem vertelde voordat wij naar buiten zouden gaan dat er flesjes water aan de zijkant van het podium waren neergezet. Applaus voor de organisatie! Daarna was het opstellen. Ieder kende zijn plaats, en……we mochten al zingend het plein op. Dit was echt veel leuker dan vorige jaren. Toen mocht je als koorlid niets zeggen en al helemaal niet zwaaien of iemand gedag zeggen en had ik eerder het gevoel dat ik in een rouwstoet liep dan dat ik een te gekke gezellige feestavond tegemoet ging. Nu was het al gelijk een feestje want de mensen langs de kant klapten en zongen met ons mee.

Niet alleen de organisatie maar ook de presentatie van deze avond was nieuw. Kirsten van Schaik had deze taak op haar schouders genomen. Iets dat haar heel goed afging.

Jan Scholte, die ene dirigent van het Waterwegkoor trapte af en daarna werd het één groot feest. Met de solist (naam ben ik kwijt) van het Waterwegkoor werd luidkeels meegezongen. Na een liedje of wat werd het wisselen van de wacht wat het dirigeren betrof. Jan Wilmer nam het zogeheten stokje over van de andere Jan. Nu moet ik wel even kwijt en dat is mijn eigen mening dat er een heel groot verschil was in kleding van deze twee heren. Ziet Jan Scholtes er altijd even gelikt uit in zijn mooie witte colbert, bij het zien van het kostuum van Jan Wilmer kreeg ik het idee dat ik bij een gekostumeerd bal of circusact zat. Ik kon en kan ook in de verste verte niet bedenken waarom deze dirigent zich zo had gekleed. Opvallen deed hij in ieder geval. Maar het feest ging door en het publiek genoot. Was het met: “En we hebben een bootje” dat solo werd gezongen door Jan Scholtes dat de mensen voor het podium op de grond gingen zitten roeien? Maakt niet uit, leuk was het. De stemming werd steeds losser en het aantal mensen op het plein nam toe. Toen was het de beurt aan Paula om te dirigeren. Ik heb het al vaker geschreven maar met Paula en de Plengers wordt het feest alleen maar groter. Logisch, deze zo op elkaar zijn ingespeeld dat het lijkt alsof dirigent en Plengers één zijn. Dat maakt het zingen ook makkelijker, in ieder geval voor de Tranentrekkers. Opvallend was het dat Paula, anders dan vorige jaren, deze keer op het podium bleef. Je moet haar ook niets verbieden dat werkt compleet averechts. Met Piet, Rita en Cocky hadden we drie super solisten. Met Piet en zijn ‘Leef’ van André  Hazes jr ging het publiek los. Rita kreeg de voetjes van de vloer met haar ‘Keetje Tippel’ en bij Cocky’s ‘Die oude accordeon’ kreeg een mevrouw romantische gevoelens en wilde heel graag dansen maar kreeg, wat ze ook wanhopig probeerde, haar partner niet mee. Zoiets ontgaat Paula uiteraard niet. Bij volgende lied ‘Foxie Foxtrot’ riep Paula de wanhopige mevrouw naar voren en vroeg haar of zij zo graag wilde dansen. Op haar bevestigende antwoord vroeg Paula Cor St van het podium af te komen om met deze dame te dansen. Paula zei ook nog dat er bij het sjanzee geen sprake is van weigeren. Uhhh, ligt het aan mij, ik heb geen sjanzee gehoord maar er werd lekker gedanst niet alleen door Cor met zijn onbekende partner. Toen kwam het klapstuk van de avond. Voor ons vaste prik omdat er geen optreden voorbij gaat zonder ‘Het piratenlied’ Ook dit keer legde Paula het publiek uit wat hen zoal te wachten stond. Eerst werd de voorste rij (hier zitten de genodigden J) naar voren gehaald. Dit zou het grote voorbeeld worden. Paula legde uit dat bij de coupletten gedraaid moest worden met de heupen en hoe het bij het refrein moest gaan. Zij zou duidelijk en heel vriendelijk “Draai om!!” roepen “en dan draai je heel gewoon om! Heel simpel. Gewoon doen!” Natuurlijk stond zij weer met haar achterste naar ons toe en zwaaide zoals altijd met haar rechterhand. Wij moesten dus naar rechts. Dat valt in het begin nog steeds niet mee omdat wij geprogrammeerd zijn in het linksom draaien. MAAR…het zal de lezer niet verbazen dat wij, doorgewinterde routineus als wij zijn, na de eerste keer verkeerd te hebben gedraaid, onmiddellijk onszelf corrigeerden en samen met het publiek dezelfde kant op te marcheren. Het gaat ons steeds gemakkelijker af en geloof het of niet, op een enkeling na kreeg Paula ze weer allemaal zo gek dat ze meededen. Spreek je dan van een feestje of FEEST!

Na afloop werden diverse mensen bedankt. Ik ga mij niet wagen aan namen en of personen. Wel was het leuk dat er spontaan “Jantje bedankt” werd gezongen. Jan Scholten stond deze avond voor het laatst voor zijn Waterwegkoor

.PS: Het Aya Yippie hebben wij lekker onder de knie. Het wordt hoog tijd dat Paula een nieuwe act voor ons verzint. Nelly

 07-07-2018 Slotavond

 Nadat ik ’s-morgens voor de zekerheid nog gekeken had hoe laat deze middag/avond begon had ik niet alleen de tijd maar ook het adres gezien: Rondgang nummer 10. Nu zei die Rondgang mij als ’s Gravenzander helemaal niets en had overal in Hoek van Holland kunnen zijn. Ik nam als vanzelfsprekend aan dat we bij de ijsbaan moesten zijn. Om niet één van de eersten te zijn gingen we dik na vijven bij ons de deur uit. Bij de ijsbaan was het ijselijk rustig wat auto’s betreft. Wij waren dus toch nog véél te vroeg. “Rij nog maar een rondje” zei ik tegen Jacques maar die kent mij al langer dan vandaag: “Stap eerst maar eens uit om te vragen of het wel hier is!” Ik bij de kantine naar binnen en kreeg direct zo’n gevoel van….hier klopt iets niet. Dat gevoel klopte wel! Er was wel een feestje gepland maar niet het feestje waar wij voor waren uitgenodigd. Maar waar moesten wij dan wel zijn? De jonge dame die binnen de boel aan het opleuken was hielp mij een handje toen ik haar vroeg of Hoek van Holland nog meer clubgebouwen had waar wel eens een feestje gegeven werd. “Ja, zei ze de voetbalkantine aan de Rondgang!” Toen viel bij mij onmiddellijk het kwartje. De Rondgang, oohh dat had ik vanmorgen ook gezien toen ik naar de aanvangstijd keek. Met een big smile alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat wij hier niet moesten zijn, liep ik weer naar de auto en zei tegen Jacques: “Foutje, we moeten naar het voetbalveld!” Nu is die man van mij niet moeilijk en zijn enige vraag was dan ook: “Weet je waar dat is?” Dat wist ik want wij komen we daar wekelijks voorbij als we naar de Hoekstee moeten dus echt zoeken werd het niet. Daar aangekomen zei Jacques dat ik eerst maar moest gaan kijken of het daar ook werkelijk was. Nou…dat kon niet missen. Er stonden ten eerste bekende auto’s en ik hoorde ook bekende stemmen. Auto geparkeerd en ons feestje kon beginnen.

Terwijl wij met onze stoelen liepen te slepen om, net als meer dan de helft van het koor ook heerlijk buiten te gaan zitten, kwam een groot gedeelte van de Tranentrekkers weer naar binnen. Wat gaan die nou allemaal doen? Eten natuurlijk!!! De voorgerechtjes waren ‘vrijgegeven’ en die moet je niet warm laten worden. Niet nodig om te zeggen dat deze zo’n enorme aftrek hadden dat toen wij kwamen met ons bordje er al niet veel keus meer was. Een compliment dus voor de dames die dat ’s morgens hadden staan klaar maken. Ondertussen werd het gezellig druk buiten waar het heerlijk toeven was. DJ Dennis ook wel Duukie genaamd draaide echt heerlijke muziek en bleef dat ook de hele avond doen. Vet compliment voor de DJ

 

Nadat Sylvia het evenement vocaal had geopend bleven Cocky, Piet en Jaap niet achter. Jaap wreef het er nog maar weer eens lekker in dat hij zo populair is bij de vrouwen. Dat niet alleen!! Hij beweert dat ook te zijn bij de mannen. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik daar nooit iets van heb gemerkt maar ik ben dan ook geen man. Het werd tijd om onze ‘knorrende’ magen nog verder te vullen met het heerlijke eten dat voor ons was klaar gezet. Ook nu weer liet iedereen het zich heel goed smaken. Maar ook al deden we nog zo onze stinkende best om nog een keer en een enkele voor de derde keer iets op te scheppen….het was echt te veel. Kijk, als je een stel jonge gasten te eten had gekregen, ja…..dan was het misschien wel op gegaan. Maar de meeste gasten van deze dag waren toch wel van middelbare leeftijd en dan ga je zonder dat je er erg in hebt, toch wel minder eten. Aangezien het laatste het geval was bleef er wel het één en ander over.

Verder kan ik eigenlijk niet zoveel over deze avond vertellen. Onze vocalisten traden met groot succes nog een keer op. Wat hebben we toch mooie stemmen in ons koor. Er werd lekker gedanst op de rijkelijk gevarieerde muziek van Duukie. Ome Jan, die dag net terug van een Rijnreis, liep met opgestroopte broekspijpen. Waarschijnlijk was er laag water in de Rijn toen hij van boord ging. Mieke kon het niet laten om, toen er een klein dood puntje kwam, te laten zien dat zij toch nog steeds fantastisch kan playbacken. Jammer dat zij zich niet kon verkleden om de doodeenvoudige reden dat zij niet van plan was om te gaan playbacken en dus niets had meegenomen. Maar, ook zonder te verkleden, het was weer top! De avond kabbelde rustig verder. Het had meer weg van een heel gezellige verjaardag dan van een feestavond. Er werd zelfs tussendoor op de mobieltjes heerlijk voetbal gekeken. Omdat wij niet tot het eind van de avond zijn gebleven hebben we het optreden van Sabine gemist. Nelly de Voogd

2018-05-05-Rockanje

Zaterdag 5 mei bevrijdingsdag. Op naar de Stuifakkers in Rockanje. Wie heeft daar nu geen zin in? Heel veel Tranentrekkers in ieder geval wel want we hadden een grote en volle bus. Riny had een cd meegenomen met heel toepasselijke 5 mei muziek en met de achterliggende gedachte dat het wat rustiger in de bus zou zijn. Riny had het kunnen weten. Het kwebbelen met elkaar werd alleen maar luider, dit om boven de muziek uit te komen die wel erg hard stond. Omdat ik gezellig zat te kletsen met mijn buurvrouw heb ik niet meegekregen wanneer het geluid is gedimd of gestopt.

Aangekomen bij de Stuifakkers werden we, zoals altijd, weer heel gastvrij ontvangen met koffie en konden kiezen uit drie verschillende soorten koek. Nu heb je altijd mensen die niet kunnen kiezen en zouden het liefst alle drie opsouperen. Ik denk dat het nog zou mogen ook. Zo zijn ze daar in Rockanje wel.

Toen het koor (bijna) in zijn totaliteit op het podium had plaats genomen werden we heel hartelijk welkom geheten door Suus. Daarna, en hoe kan het ook anders, smeten we hem er ook deze keer weer in met ons lijflied. Hierna heette Paula de mensen in de zaal van harte welkom en ach ja…..heel veel bekende gezichten. Zij en Annie zijn daar min of meer kind aan huis. Paula nam enkele koorleden op de korrel door te beschrijven wat zij aan opvallends zag. Rita en Maja zagen er weer heel gaaf uit in hun naoorlogse kleding. Er werd uitgebreid aandacht aan Rita’s outfit en figuurtje besteed. Toen de hoed van Marian die versiert was met kleine sinaasappeltjes. Zelfs de oranje strikken van de heren kregen een beurt. Na dit alles konden we dan echt beginnen. Het was prachtig weer buiten en het zonnetje deed niet alleen daar zijn best. L Het was warm, erg warm op het podium maar, zoals een rasartiest betaamt….wij lieten het niet merken. Wel deden sommige hun schoenen uit en van de boa’s verdwenen steeds meer van de hals richting grond. Nadat Rita had gezongen stelde Paula háár ontdekking aan het publiek voor. Waarschijnlijk door de warmte maar ik had geen idee waar zij het nu weer over had. Mijn blik kwam ook niet verder dan mijn voorbuurvrouw dus zag ik ook niet dat Jaap daar stond. Maar naarmate het praatje van Paula vorderde ging er bij mij iets dagen. Ach jee, ze heeft het over Jaap. En dus ging Jaap maar weer eens zingen over hoe onvoorstelbaar stoer hij is en toch zo bescheiden blijft. Jaap, je gaat het steeds nonchalanter doen, super! Na de ‘Koffie, koffie’ gingen we naar buiten waar we de lopers met het Vredesvuur op zouden vangen. We kregen allemaal daar ook een reusachtige sinaasappel in ons hand gedrukt.

De lopers lieten nogal even op zich wachten en zij die in het zonnetje stonden of zaten zonder zich in te smeren, kunnen dat nu nog zien. Op een gegeven moment hoorde Paula de doedels en ja hoor even later kwamen de twee heren al spelend op hun doedelzakken binnen ons gezichtsveld op de voet gevolgd door de 25 lopers. Deze mensen hebben na de start in Wageningen zo’n 150 km gelopen. Wat een prachtige prestatie. Zij werden dan ook door de burgemeester nog eens extra in het zonnetje gezet. Nadat het vredesvuur was ontstoken en de burgemeester klaar was met zijn praatje was het de buurt aan de Tranentrekkers om dit bijzondere moment muzikaal te omlijsten. Toen we na ‘Trees’ ‘Cheerio’, ‘De appeltjes van Oranje’ gingen zingen zei Paula tegen ons: “Die dingen omhoog”, zij bedoelde de sinaasappelen. Alsof wij dat zelf niet hadden begrepen. Nadat Piet over die lieve Louise met of eigenlijk zonder haar nageltjes gezongen had ging de hele reutemeteut naar binnen om daar de middag met nog wat liedjes af te sluiten. Jacob Willem en Rita gingen naar de kermis en Paula vroeg na afloop van het liedje aan Jacob Willem of hij de zoen aan het eind van het lied het leukste vond? Jacob Willem, zoals altijd alweer op weg naar zijn volgende klus, kon halverwege de zaal nog net even knikken. Daar moest Paula het mee doen. Bij de ‘Witte rozen’ heeft Paula nog even geprobeerd het publiek te motiveren om heen en weer te wiebelen maar het animo was van een zodanig slecht niveau dat zij zoiets had van, doe maar wat. “Maar jullie wel!” Dat waren wij dus. Met het zeeroverslied ging het wel even los. Er werd een gezellige polonaise gelopen. En net toen wij dachten dat we klaar waren werd er door Suus om nog één liedje gevraagd want er kwam iets warms aan en dat was nog niet klaar. Met Wim en zijn ‘Good Night Ladies’ werd deze middag dan toch afgesloten.

Het was niet alleen warm en werd de middag afgesloten met wat warms maar wij voelen allemaal de warme warmte van de mensen in de Stuifakkers.

Heel veel dank voor jullie lieve gastvrijheid. Nelly

2018-04-29-Vlissingen

Is onze naam en faam ons vooruitgesneld naar het mooie Zeeland of was ons optreden in Vlissingen een kleine compensatie voor het optreden in Maasdijk dat min of meer naast de deur is? Geen idee maar volgens mij kijkt iedereen die er bij was in Vlissingen met een heel goed gevoel op deze middag terug. Dan heb ik het over Paula, de Tranentrekkers, Plengers en het publiek. Het was even een eindje rijden maar omdat het deze dag toch geen strandweer was had niemand het gevoel iets mis te lopen.

Het feestje begon al bij binnenkomst. Waar hadden we in de loop van de jaren zo’n mooie zorgaccommodatie gezien? Ik draai nog niet zo lang mee maar ik zag dit nog nergens. Trouwens, ik geloof dat iedereen wel zoiets had van…..als het dan toch niet anders kan, dan hier!

Toen we door de enorme recreatiezaal annex restaurant liepen trof ons onmiddellijk de gezellige sfeer. Er zaten daar al zoveel mensen dat wij ons meer dan welkom voelen. Klokslag half drie begon ons optreden op een podium waar wij deze keer weer eens allemaal (63 man/vrouw) oppasten. Dat alleen al is erg prettig. Vanaf ons lijflied zat de stemming er lekker in. Natuurlijk had Paula ook deze middag een slachtoffer gevonden. Deze keer was het meneer Jos. Toen Rita ‘Jou vergeet ik niet’ werd hij daar door Paula ‘subtiel’ bij betrokken iets dat Rita, nadat zij dit super mooi had gezongen, direct de kop indrukte door te zeggen: “Jullie vergeet ik nooit!” Bij het mooie Droomland’ hing Paula haar accordeon om en liep op haar zo heel eigen wijze door de zaal. Heel fijn om te zien dat de mensen in de zaal dit heel goed kunnen waarderen. Niet alles op dat podium maar dichtbij de mensen. Prachtig was ook daarna toen Eef en Wim ook de zaal al spelend de zaal ingingen. Ik heb alleen Eef kunnen volgen en het raakte mij persoonlijk toen ik zag dat een zwaar demente nog best jonge man geraakt werd door het geluid van de accordeon zo dicht bij hem. Hij had het hele optreden nog geen spier vertrokken ook al deden zijn lieve vrouw en dochter alle moeite om hem bij onze liedjes te betrekken. Maar toen Eef daar naast hem stond werd de blik in zijn ogen levendiger en hij balde zijn vuisten die op en neer bewogen. Een prachtig gezicht hoe deze man heel even opleefde vanuit zijn isolement. De blijdschap bij zijn vrouw en dochter te zien was hartverwarmend. Een dankbaar gevoel bij mij ja….hier doen wij het voor.

Met Jaap, die steeds meer los komt in zijn ‘Bescheidenheid’ en ‘Koffie’ gingen we de pauze in. Terwijl wij door de zaal naar ons kopje koffie liepen kregen we veel enthousiaste reacties. Vooral onze outfit en de grote van ons koor was onderwerp van gesprek. Dat we ook nog eens van zover kwamen, deed voor menig Vlissinger de deur dicht. Na de pauze gingen we met Rita en Jacob Willem ‘Naar de kermis’. Heerlijk om te zien dat deze bekende liedjes een hele zaal doet meezingen. Wim maakte met zijn ‘Good Night Ladies en de spetterende drumsolo van Jaap weer helemaal de blits. Nadat Paula weer de hele zaal (en nu waren dat echt héél veel mensen) mee had laten deinen op de rozen uit Athene, werd het met het Zeeroverslied helemaal een feestje. Er werd spontaan polonaise gelopen en wie op zijn/haar plek bleef marcheerde lekker mee. Ik heb deze keer niet meegekregen hoe het in het koor verliep maar doordat wij tegenwoordig alle kanten op moeten met Aya Yippie vermoed ik dat dit de laatste tijd steeds beter gaat.

Met Piet en zijn inmiddels befaamde ‘Louise zit niet op je nagels te bijten’ sloten we, met een zaal die uit volle borst meezong deze fantastische middag, af.

PS: Klein doch niet onbelangrijk detail, we zongen het hele repertoire en ook nog op volgorde plus nog een reservelied.

Op de terugweg in de bus hoorden we van Jacob Willem dat Paula en nog vele anderen een vet compliment hadden gekregen over ons optreden. Er zijn daar iedere zondag optredens maar de Tranentrekkers steken met kop en schouders daar bovenuit. Met een nieuwe uitnodiging op zak werden we met heel slecht weer, keurig door de chauffeur weer naar huis gebracht. Wat een heerlijke dag. Nelly

27-04-2018 Koningsdag.

Wij hebben deze morgen een optreden in de Prinsenhof in Maasdijk. Daar aangekomen bleek dat het halve koor dacht dat we een buiten optreden hadden. Geen idee waar die gedachte vandaan kwam maar ik had hem ook. Oranje paraplu gekocht omdat er regen werd aangegeven. Die heb ik dus niet nodig gehad. En wanneer gebruik je het hele jaar door nog een oranje plu?? Niet!!

Om half 10 was het hele koor aanwezig (zo stond het in onze mail) en het grote hangen/wachten begon weer. Laten we nu ook nog het geluk hebben dat wij niet om 10.00 uur moesten beginnen maar een kwartiertje later. Ik had het bij toeval in het Maassluise leugenaartje gelezen maar dan weet je niet wie je moet geloven, dus netjes om half 10 aanwezig. Ach een kwartier langer hangen….wat maakt het uit. Dat doet het wel want drie kwartier staan of met één bil op een tafel zitten is lang vind deze oma. J

Precies 10.15 uur werden van harte welkom geheten door onze gastvrouw.

Na het zingen van ons volkslied gingen we, zoals vaker, lekker van kiet met ons eigen lijflied. Hierna dook Paula de zaal in, recht op een meneer die blijkbaar erg netjes gekleed was. Op de vraag van Paula of dit voor deze gelegenheid was antwoordde hij dat hij er altijd zo uit zag. Paula was heel even van haar stuk maar ging daarna weer vrolijk verder. Na een paar liedjes ging Paula de zaal weer in en ik weet echt niet meer hoe het kwam maar opeens zei Paula: “De moeder van deze meneer heet Jenny. Dat is leuk, Jenny! Nou…daar gaan wij straks ook nog over zingen!”

Nadat we ‘Laat maar lekker gaan’ hadden gezongen was het de buurt aan Jaap S met ’t Is moeilijk bescheiden te blijven’. Het werd zijn debuut met publiek. Misschien was Jaap een beetje nerveus voor de eerste keer, maar het ging alsof hij al jáááren op het podium stond.

Na de pauze zong Sabine ‘Keetje Tippel’ en op de vraag wie heeft die film vroeger gezien antwoordde een wat oudere dame dat alleen oude mensen deze film kenden. Ze maakte ook nog de opmerking dat mannen een noodzakelijk kwaad zijn, zij had er zes nota bene. Zes??? Of ik ben niet van deze tijd, of juist wel, maar op dat moment vatte ik het niet en eigenlijk…laat maar! Zoals gewoonlijk werd ons repertoire weer ingekort. Op de vraag van Paula, voordat wij de Rotterdamse medley gingen zingen, of er geboren Rotterdammers in het publiek zaten ging precies één vinger omhoog. Paula was duidelijk teleurgesteld en eigenlijk vol onbegrip. Dit is Maasdijk Paula, in Maasdijk wonen bijna alleen geboren Maasdijkers. Met het heen en weer deinen bij het refrein van ‘De rozen uit Athene’ kreeg Paula weer de zaal mee. Ongelooflijk dat ze het iedere keer weer voor elkaar krijgt. En omdat nu toch iedereen stond en lekker de gang er in had besloten we, na de duidelijke uitleg van Paula, met het ‘Zeeroverslied’. En ja hoor…Paula natuurlijk weer met haar rug naar ons zwaaide zoals altijd met haar rechterarm zodat wij nu eerst naar rechts moesten. Dat veroorzaakte weer de nodige onrust in het koor. Ja wat wil je. Normaal ga je, op de automatische piloot naar links en nu moest dat precies de andere kant op. Dat is gewoon om problemen vragen!! Maar….het ging uiteindelijk bij het laatste couplet goed. Wat zijn we toch kanjers in het participeren (heb ik opgezocht). Nadat iedereen weer normaal op zijn benen stond en onze ademhaling zich ook weer enigszins had aangepast werden de muzikanten en solisten van deze morgen bedankt met een bos bloemen. Voor het hele koor was er een heerlijk slaatje dat door menig koorlid nog voor het naar huis gaan werd verorbert. Het was een gezellige opening van Koningsdag 2018.

Omdat ik mijn tas was vergeten kwam ik einde van de middag nog even terug in de Prinsenhof. Zit daar die meneer nog van wie de moeder Jenny heet. Op mijn vraag wat hij daar nu nog zat te doen zo in zijn eentje antwoordde hij: “Jullie dirigent zei dat jullie nog een lied over Jenny gingen zingen. Ik dacht….ze komen misschien nog wel terug maar nu denk ik toch dat ik maar naar huis ga. Moeder de vrouw begrijpt echt niet waar ik blijf!” Nelly

2018-02-25-Humanitas Akropolis

Zondagmiddag. Nederland is in de ban van de Russische (ijs)beer, dus lekker ingepakt gaan we naar de Hoekstee om daar op de bus te stappen naar Rotterdam.

Eerst bekijken en bewonderen we het bord dat aan de zijkant van de bus is aangebracht. In plaats van Ouderenuitstapjes is er nu de naam van ons koor te lezen. We gaan er op vooruit. Ik geloof dat er nog een schoonheidsfoutje moet worden weggewerkt maar alles is beter dan wat er daarvoor op de bus stond.

 Eenmaal in het verpleeghuis Akropolis aangekomen werden wij ook hier welkom geheten met een kopje koffie of thee. Toen onze meegebrachte boterhammen, krentenbrood en ontbijtkoek waren weggespoeld kon voor wat ons betreft het ‘feestje’ beginnen. De zaal zat, net als de vorige keer, bommetje vol. Altijd fijn. Na een warm woord van welkom door Claudia nam Paula het van haar over en vroeg of er mensen waren die nog wisten dat wij al eerder waren geweest. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik de mensen die hun hand opstaken niet heb geteld maar echt veel waren het er niet. Ik vermoed dat Paula toen dacht: “Daar gaan we iets aan doen!”

Na ons lijflied kondigde Paula het ‘Moeder hoe kan ik je danken’ aan. Natuurlijk sprak zij de moeders in de zaal aan en vertelde dat zij op dit moment een moeder zonder kinderen was. Voor het volgende lied (Droomland) ‘trok’ zij haar accordeon aan en haalde ome Jan naar voren. Niet zonder eerst te vertellen dat hij 89 jaar is en soms invalt als dirigent. Zonder ook maar een moment te aarzelen klom ome Jan op de bok en dirigeerde het koor alsof het zijn dagelijks werk was. Ik vermoed dat er maar weinig mensen in de zaal waren die begrepen dat dit toch echt een grapje was. Zulke momenten maken zo’n optreden op z’n minst een beetje bijzonder. Maar….we zijn er nog niet. Toen ome Jan weer terug wilde naar zijn eigen plekje in het koor, riep Paula hem terug. Zij vroeg zij hem een leuk meisje uit te zoeken om een Foxtrotje te gaan dansen terwijl wij Foxy Foxtrot zongen. En zo geschiedde. Claudia was slachtoffer nummer één en doordat Paula een keer of vier “Sjansee” riep, werd het nog druk ook op de dansvloer. Er werd zelfs aan rolstoeldansen gedaan. Sfeertje!!

Nadat de gemoederen weer wat bedaard waren zouden we ‘Een kind zonder moeder’ gaan zingen. Toen moest het Paula toch even van het hart dat haar kinderen nu ook zonder moeder zijn. De ene dochter is al in het buitenland en de andere had zij die morgen naar Schiphol gebracht om naar Amerika te vliegen. Kind huilen, moeder huilen. Ach!!

In de pauze was er voor wie wilde een wijntje of frisje. Kregen we hier de vorige keer nou advocaat met slagroom??

Na de pauze ging het feest weer gewoon verder en liep Paula voor de zoveelste keer de zaal in. Deze keer om te vragen of er mensen waren die van de kermis houden. Nu lag de gemiddelde leeftijd zo hoog dat wij wel begrijpen dat er weinig animo meer is om naar de kermis te gaan. Paula stapte op een meneer af (89 jaar) die verteld dat hij vroeger prins carnaval is geweest en dat hij Paula een schatje vindt. “Dat komt natuurlijk omdat mijn haar zo goed zit!” En ja hoor…kapper Wim komt weer ter sprake en langs haar neus weg verteld zij dat Wim eerst kapper en daarna advocaat is geweest maar nu met pensioen is. Mijn hemel, nog even en dan gaan wij het ook nog geloven. De middag raakt op zijn eind en dan komt Paula met het Zeeroverslied. Ook deze middag worden mensen naar voren gehaald en er komen er steeds meer. “Claudia, Nel, Jan, Marian nog één en ja hoor nog meer…… helemaal leuk, dit is een mooi rijtje!” En daar gaan we: Zing ik Ay ay yppie yppie yee, “DRAAI OM!” zing ik Ay ay yppie yppie yee “DRAAI OM!” enz. Het is een dolle boel. Als daarna het hele koor in polonaise door de zaal gaat, is het feest meer dan compleet. Wedden dat de mensen ons de volgende keer echt wel herinneren?

Nadat Claudia ons allemaal heeft bedankt krijgen we een kleine maar heel originele attentie mee naar huis. Een pakje zakdoekjes en een lekkere zoete versnapering.

Nelly

Harg-Spaland-Schiedam. 27-01-2018

Het is eindelijk zover. We gaan naar de thuisbasis van ome Jan. We mochten deze keer met eigen vervoer. Sommigen leden namen dat letterlijk en kwamen met hun eigen auto. Er waren er deden aan carpoolen en er waren leden die profiteerden van een gratis busritje Hoek van Holland-Schiedam om daar de tram te nemen naar Harg-Spaland. Eenmaal in de tram beviel dat zó goed dat zij nog een halte verder meereden om daarna weer op de tram richting Spaland te stappen. Je bent verslaafd of je bent het niet. J Pim had de verleiding niet kunnen weerstaan om op de fiets te komen. Wat een kanjer!!

Eenmaal in het zorgcentrum werden wij, in een mooie ruimte, heel hartelijk verwelkomt door een lieve vrijwilligster die ons koffie en thee kwam brengen. Na een duidelijke uitleg over de twee verschillend gevulde kannen, suiker, melk en de lepeltjes, verdween zij weer omdat zij hard nodig was in de eetzaal. Hierna nam Sabine de honneurs waar door plaats te nemen op het spreekgestoelte en heette ons van harte welkom en wenste ons een hele fijne zangmiddag.

Nadat de eetzaal was omgetoverd tot recreatiezaal mochten wij naar binnen. Daar was onze werkploeg weer keihard aan het werk geweest om de zaal van geluidsapparatuur te voorzien. Het was aan de Plengers en ons om het geluid te produceren. En zo geschiedde! We hadden een beetje moeite om Paula te kunnen zien en daar had Riny iets op gevonden. Zij heeft waarschijnlijk een vooruitziende blik want zij had haar keukentrap meegenomen.

We openden met onze binnenkomer ‘Hallo allemaal’. Daarna heette Paula iedereen van harte welkom en beloofde er een gezellige meezingmiddag van te maken. Dat ging lukken dankzij de bekende liedjes die bijna iedereen kon meezingen of meedeinen. Nadat Sabine ‘Jou vergeet ik niet’ had gezongen vroeg Paula of ome Jan bij haar wilde komen. Zij vertelde aan de mensen in de zaal dat ome Jan bij ons op het koor zit en dat hij een tomeloze energie heeft. Op de vraag of er mensen in de zaal waren die ome Jan kenden werd deze vraag zonder meer met ja beantwoord. Er waren zelfs mensen die precies wisten waar hij woonde. Onbegrijpelijk eigenlijk. Ome Jan is echt zo’n man die niet of nauwelijks opvalt en toch kent iedereen hem. J Paula verzocht hem op een stoel vooraan plaats te nemen en even rust te nemen gezien zijn leeftijd. Daarna pakte zij haar accordeon die zij op verzoek van ome Jan had meegenomen en dook al spelend de zaal in. Nu weten we allemaal dat ome Jan niet zo veel rust in zijn achterste heeft en het verbaasde ons niet dat hij na een paar minuten weer op zijn benen stond. Wat ons wel verbaasde was dat hij op de bok klauterde en ons koor ging dirigeren. Dat zorgde uiteraard voor hilariteit in het koor en werd eventjes er meer gelachen dan gezongen. Net als je denkt dat je alles hebt gehad schiet ome Jan op een klein frêle dametje af en die twee geven me daar een lekker foxtrotje weg. Wauw!!

Daarna maakte Wim de blits met zijn ‘Goodnight ladies’ dat hij voor deze keer in het Nederlands zong. Wisten wij ook eindelijk waar hij het altijd over heeft.

In de pauze had de koffiekar een frisjeskar geworden. Geweldig. Maar dat was het nog niet…Annelies kreeg een schaal met warme hartige hapjes in haar handen met de boodschap: “Wil jij even rondgaan?” Aan de tafel waar ik zat, beetje achterin, werd zacht gekreund: “Eer dat zij hier is is de schaal leeg!” Dat was ook zeker het geval maar schaal nummer twee kwam er aan. Weer vol met warme hapjes.

Na de pauze hadden we twee heerlijke meezingers waarbij het sfeertje steeds gezelliger werd. Er werd gedanst en meegezongen. Daarna zouden Pim en Riny ‘Naar de kermis’ gaan zingen. Paula liep ondertussen de zaal in en kletste er maar weer wat op los. Deze keer iets dat bij onze mannen een muzikale reactie opriep. Toen de gemoederen een beetje bedaard waren konden Riny en Pim dan eindelijk naar de kermis en zij maakten er samen een kleine musical van. Wat een heerlijk ontspannen middag. Maar we waren nog niet aan het eind van ons optreden. Paula krijgt een ‘jonge man’ in het vizier die van de ene naar de andere kant van de zaal loopt. Wat je bij Paula nooit moet doen is opvallen, op welke manier dan ook. Paula vroeg hem wat hij allemaal aan het doen was. Hij zegt dan dat hij zijn moeder heeft gehaald want het is allemaal zo leuk zij moet daar ook van kunnen genieten. “Je haalt het beste uit het koor!” Kunnen we een mooier compliment krijgen? Dan vraagt ze hoe hij heet. Zijn naam is Joost. Paula verbasterd onmiddellijk het gezegde; Joost mag het weten, in Joost weet het wel. Ja hoor Paula!!

Nadat Sabine met ome Jan het lied van “Die lieve ome Jan hebben gezongen, raakt de middag op zijn eind. We gaan besluiten met het Zeeroverslied. Wij als koor waren heel erg benieuwd hoe Paula deze slotact zou gaan aanpakken. Wij weten wel dat zij niet voor één gat is te vangen en zo ook deze middag niet. Ze riep een wat vrijwilligers bij haar, bezwerend dat zij niet hoefden te zingen, en legde kort uit dat zij bij Ay ay yppie yppie yee alleen maar een stukje hoefden te lopen. Eerst naar rechts en dan zou Paula aangeven wanneer er moest worden omgedraaid. Nu Paula stond met haar rug naar haar koor en zwaaide zoals altijd met haar rechterarm. Wat gebeurd er? Het koor is gewend linksom te draaien maar omdat Paula andersom stond moesten we nu rechtsom draaien. Totale chaos. Het is normaal al een ongeregeld zooitje maar nu lustten de honden er geen brood van. Er werd links- er werd rechtsom gedraaid. We botsten tegen elkaar op en Paula maar roepen: Omdraaien!” Zij heeft volgens mij van die hele chaos niets gemerkt. Zo kwam er lekker rommelig een eind aan een heerlijke en gezellige middag zingen.

Toen wij bijna allemaal de zaal uit waren werd één van de vrijwilligers onwel. Ik ga hier niet verder op in. Wij weten allemaal dat Jacob Willem een bijna bovenmenselijke prestatie heeft geleverd, samen met een andere vrijwilliger. Respect!. Nelly

 

Nieuwjaarsconcert (07-01-2018)

Het was volle bak in de Hoekstee. Zelfs de tribune was volgens mij goed bezet. Heerlijk! Nu maar hopen dat al deze mensen ook na de pauze bleven zitten dan waren er hooguit lege plaatsen die de Tranentrekkers bezet hadden gehouden.

Het spits van deze avond werd afgebeten door het jeugdorkest o.l.v. Martin Aalbregt van de Muziekvereniging “Rotterdam aan Zee” met een beetje muzikale hulp van wat oude rotten van de vereniging. Er was zelfs een heel enthousiast lid bij van 81 jaar om het jong volk te ondersteunen. Deze meneer was ruim 70 jaar lid van Rotterdam aan Zee. Zoals werd gezegd, muziek is van alle leeftijden.

De muziek die zij speelden was uit de Disney Film, Favorites, Aladdin, The Jungle Book, en werd afgesloten met het onuitspreekbare Supercalifragilisticexpialidocious. Applaus!

Hierna kwamen de ‘grote’ leden van de Concert Band – o.l.v. Peter Habraken.

Zij openden met The Lion King, om daarna door te gaan met de Overture to the Addams Family Musical, Songs of the Wizz en te eindigen met die heerlijke Radetzky-Marsch.

Tussendoor was een optreden van een kwintet die daar even heerlijk los gingen op, of is het met, hun instrumenten?

Het werd pauze en weer maar een hulde aan onze werkgroep. Binnen een kwartier hadden zij het podium helemaal klaar voor het optreden van de EHAV en ons koor.

Heel blij waren wij toen we zagen dat ook wij voor meer dan alleen lege stoelen mochten zingen. Dank aan de zittenblijvers. Ook meneer Muis zat weer op zijn eigen vertrouwde plekje. De EHAV openden met, There’s no business like showbusiness waarna wij van kiet gingen met die arme ziel die zijn liefje zo miste, Kali. Wij als koor moesten deze keer meer dan alle zeilen bijzetten want we waren met minder dan de helft van onze leden. Het klonk, vooral toen de dames alleen moesten zingen, heel erg zielig. Bij het lied ‘Moeder hoe kan ik je danken’ zette Paula haar twee dochters voor het blok met een gewetensvraag. Door de wol geverfd gaven ze beide een antwoord waar niemand, ook Paula niet, iets aan had. Toen het min of meer serieuze gedeelte achter de rug was begon het pas echt gezellig te worden. Bij het laatste lied van de EHAV, een Oostenrijkse Medley, vroeg Paula het koor en publiek mee te zingen. “Dat kan ook zonder tekst. Gewoon lalala!” Dat was niet tegen dovemans oren gezegd want al hadden soms moeite het de melodie te herkennen, het lalala ging iedereen goed af. Eenmaal lekker op dreef kreeg Paula de geest en ging zij over op de verticale versie van het piratenlied. Moesten we daarbij horizontaal lopen en omdraaien, deze keer moesten we zitten en staan.

“Zitten, staan! Zitten, staan!” Neem van mij aan dat dit nog vele malen slopender is dan een beetje omdraaien. Ik heb geen idee hoe het mijn lotgenoten afging want ik had genoeg aan mezelf. Het laatste akkoord klonk letterlijk als muziek in mijn oren. Pfftt.

Na ‘Het laatste rondje” door het koor inclusief Remco (waar die opeens vandaan kwam?)zat het er voor ons op.

De voorzitter van dit nieuwjaarsconcert sloot de avond af. Wij zijn we nog even naar de foyer geweest om wat te drinken en hier en daar een mooi 2018 te wensen.

De kop van ons muzikale nieuwe jaar is er af. Nelly