Koor Hoekse Tranentrekkers

2017

60 jarig huwelijksfeest van Aad en Corry Kruithof

Hallo Riny .
Zou jij voor mij dit berichtje aan de koorleden door willen sturen .
Denk er nog elke dag aan .dank je wel .
Groetjes Corrie .


Lieve koorleden

Wat hebben jullie ons verrast op ons 60 jarig huwelijksfeest .
En wat hebben we van jullie genoten .
Speciaal voor ons in koorkleding .Super!!!
We wisten van niks en zag ik ineens mijn vertrouwde koor op het scherm.Wat was dat geweldig .
Zondag komen wij met onze kinderen naar De Doelen om van jullie te genieten
Ook namens mijn man heel veel dank .
Hartelijke groeten.
Aad en Corrie Kruithof

Korenfestival Naaldwijk.

Het is billen knijpen geweest voor de organisatie. Het Westland kreeg het wat de weersomstandigheden betrof de afgelopen week betreft wel aardig voor zijn kiezen.

En voor de zaterdag zag de weersvoorspelling er niet rooskleurig uit Zaterdag 16 september 2017 het festival gaat door maar komt als verwaterd de boeken in. Op naar de Binnenhof te Naaldwijk. Daar bleek dat men met de jarenlange traditie, tas met broodjes, was gestopt met als gevolg dat Naaldwijk werd afgestroopt voor een broodje. Met een redelijk gevulde maag naar het plein waar het festival werd geopend door Rob Baan van Koppert Cress. Rob heeft een grote passie: dat is gezond voedsel maken en dat promoten. Maar Rob houdt ook van zingen. Hij noemde een groot aantal dingen op waaruit bleek dat zingen werkelijk gezond is. Nu zijn ze mij allemaal ontschoten op één ding na. Hij vertelde dat hij twee jaar geleden als publiek op het plein stond en net de bruiloft van zijn zoon en schoondochter achter de rug had en nu, twee jaar later, opa geworden was. Als schrijfster van dit stukje zou ik zeggen: “Doe er mee wat je wilt!”

Nadat we ons lekker hadden ingezongen (de regen kon de koren niet deren, was het óp naar de Slimmerik waar ons eerste optreden gepland was. Ondanks ons geminimaliseerde koor (we pasten onder één partytent) leek het alsof we met 100 man stonden. De mannen gingen volle bak met Delilah maar de dames lieten dit niet over hun kant gaan. We hadden ondanks het slechte weer, super veel publiek dat zich kostelijk stond te vermaakte. Toen Paula het lied ‘Er drijven rozen op de golven’ aankondigde kon zij het niet laten om op te merken dat de rozen nu ook wel door de straat konden drijven. Ik geloof dat het volgende lied ‘In de hemel’ was maar ons zorgvuldig bijeen gezochte programma ging deze middag wel drie keer over de kop met als gevolg dat wij onze handen vol hadden aan liedjes zoeken en de boel droog houden. In ieder geval hadden we het publiek mee en daar deden we het tenslotte voor. Nadat ons zanghalfuurtje er op zat gingen we op zoek naar een plekje waar we droog en een beetje warm konden zitten om daar te blijven tot ons volgende optreden. Dit was op de hoek Molenstraat/Julianastraat en daar was het niet droog. Had de organisatie tot in de puntjes geregeld dat er overal waar gezongen zou worden partytenten waren geplaatst, hier moesten we het met een meter dakgoot doen. Dat was voor onze Plengers echt te weinig ruimte om hun instrumenten droog te kunnen houden. Cees heeft nog geprobeerd om een droger plekje te veroveren, tevergeefs. Hier hield het jammer genoeg op voor ons koor. Teleurgesteld droop de ene na de andere Tranentrekker af. Wat sneu voor de organisatie en voor ons koor.

Nu zit ik thuis met de kachel aan, in mijn huispak en mijn steenkoude voeten in dikke wollen sokken. Het is 18.00 uur en het is droog!!!!!!! Hoe ironisch. Nelly

Nog een feestje in Maasdijk.

Ons koor was gevraagd voor een optreden in het Sportcafé Maasdijk, waar een 80e verjaardag gevierd zou worden. Het was een heel drukke week voor het koor en helemaal voor de Plengers maar ook hier werd het een feestje.

In eerste instantie leek het alsof we als harinkjes in een ton zouden staan maar dat viel alles mee. Het sportcafé was niet groot maar dat maakte het des te knusser. Natuurlijk was ook hier Paula weer de gangmaker. Zij had zich vooraf even laten informeren, hoe, wie, wat en speelde daar lekker op in. Zij liep regelmatig het zaaltje in om zo hier en daar een gezellig praatje te houden. Zo kwamen ook wij te weten dat de jarige drie dochters heeft en één zoon. Deze laatste was natuurlijk ook de pineut, een héle gróte pineut. Paula vroeg hem hoe hij in vredesnaam zo groot was geworden. Zijn antwoord was: “Gewoon, eten!” Ja…dat was koren op Paula’s molen want zij at ook maar groeide niet omhoog maar wel in de breedte. Helaas! In ieder geval leefde deze grote pineut (ben zijn naam kwijt) zich heerlijk uit met de bel die hij kreeg van Paula.

Wij hebben heerlijk gezongen en de liedjes werden door de familie en hun vrienden uit volle borst meegezongen. Tijdens de kleine pauze werden wij verwend met drankjes en heerlijke hapjes en heel veel complimentjes.

Na de pauze werd er polonaise gelopen en natuurlijk moest er worden gedanst. Cor werd, nu zonder Nel, naar voren geroepen door Paula en mocht met de jarige een dansje maken terwijl de overige familieleden in een kring om het danspaar heen moesten gaan staan en mee dansten. Cor kreeg wel door de jarige in zijn oor gefluisterd dat hij rustig aan moest doen want zij had twee versleten knieën. Natuurlijk deed Cor rustig aan, trouwens de rest ook! Na nog een paar heerlijke meezingers zat het feest voor ons er op. De jarige bedankte Paula, Plengers en koor heel hartelijk. Zij had een fantastische middag gehad en wij zeer zeker ook. Nelly

 

  1. Hartelijk dank aan onze gastdrummer

Het meezingspektakel Maasluis Vol-Koren

Het komt ieder jaar weer terug en ook ieder jaar hebben we er veel zin in, zo ook dit jaar.

De eerste repetitie met de voltallige drie koren en hun dirigenten. Altijd spannend maar we zingen tenslotte al jaren samen en we maken er steeds weer een feestje van. We begonnen met de liedjes van het Waterwegkoor en na een paar keer herhalen lukte het van redelijk tot goed. Toen was het de beurt ons koor en ja……als je Tranentrekker bent gaat dat natuurlijk lekker. Eigen liedjes, eigen dirigent en muzikanten. De laatste liedjes waren niet de makkelijkste en moesten toch wel een paar keer over. Met huiswerk voor de volgende week begonnen we aan de liedjes van de Smarties. Geen moeilijke liedjes maar het lukte toch niet om die avond op één lijn te komen met dirigent en koren. Na afloop nog even iets drinken en eigenlijk ging niemand met een goed gevoel naar huis. Halverwege de week kregen wij een mail van ons bestuur dat de Smarties niet mee zouden doen met het Spektakel. Dat was even slikken. We hadden al die jaren zo fijn met elkaar gezongen en dat was nu opeens voorbij. Links en rechts werden er zangers en zangeressen geronseld om mee te doen bij het Spektakel om toch een mooi vol podium te krijgen. Want als een heel koor afhaakt heb je toch wel een vet probleem.

Het probleem bleek bij de tweede repetitie helemaal geen probleem. We gingen er met elkaar meer dan volle bak tegenaan en na afloop waren organisatie, dirigenten en koorleden meer dan tevreden. Het ging helemaal goed komen die vrijdag!

HET moment surprime. Het meezingspektakel Maassluis Vol-Koren.

Ook dit komt ieder jaar weer terug en deze keer wachtte ons een zoete verrassing bij het verzamelpunt. Een traktatie in de vorm van een gebakje geschonken door de RABObank. De directeur himself was aanwezig om te kijken of de gebakjes aftrek hadden (ja dus) en om ons een riem onder het hart te steken en vertelde dat hij niet op het plein zou zijn maar een paar meter verderop. ”Ik hoor jullie toch wel!” Dat hebben we in onze oren geknoopt. We hebben ons laten horen!! Er was niemand op het plein die het derde koor heeft gemist. De weergoden waren ons gunstig gezind en vanaf 20.30 uur liep het terrein vol en uiteindelijk stond er op het plein een koor van zo’n 2500 man/vrouw uit volle borst mee te zingen. Dat is toch altijd weer een heel bijzondere maar heerlijke ervaring.

De avond liep gesmeerd. De drie solisten scoorden 100%. Applaus voor de dame van het Waterwegkoor. Je moet maar durven om daar solo te gaan voor zo’n mensenmassa. Het Good night lady’s van Wim bracht het vrouwelijke publiek in extase en voor Pim ons petje af. Hij moest in één week de solo van de Smarties zich eigen maken en het ging hem fantastisch af. Paula begaf zich, zoals ieder jaar, tussen de mensenmassa op het plein om ook zo de sfeer nog een peitsje te verhogen.

Bij het liedje Kedeng, kedeng, vormde zich waarachtig een mensentreintje in het middenpad. Met het mooie, You never walk alone kwam er een eind aan deze fantastische avond.

 

 

Zomerkorenspektakel Maasdijk

Maasdijk zomerspektakel maakt ieder jaar weer zijn naam waar, zo ook deze keer. Het was dan ook behoorlijk druk op het plein.

Dit jaar waren er voor het eerst drie koren uitgenodigd die zich mochten laten horen. Wij, de Hoekse Tranentrekkers, waren als laatste koor aan de beurt.

Toen wij aan de beurt waren werd ons gevraagd achterom (echt Westlands) naar het podium te gaan. Nou…..achterom was ook echt achterom. Het paadje dat vrijgehouden was telde niet meer dan 15 centimeter breed met aan de linkerkant van die smerige stekelbosjes. Hier verdwenen alle onze sterallures. Eenmaal op het podium na nogal wat heen en weer geschuifel vonden we allemaal wel een plekje. De opmerking van één van de Tranentrekkers dat we ‘nog maar met de helft van ons koor waren’ deed de podiummaster een diepe zucht slaken: “Gelukkig!”

Paula heette iedereen op het plein van harte welkom om daarna volle bak er tegenaan te gaan. Wij trouwens ook! De Rotterdamse medley ging erin als koek en ook het “Blijf op me wachten Maria” werd luidkeels meegezongen. Je kon je er ook deze keer op wachten dat er ‘slachtoffers’ op het podium werden gehaald door Paula. Zo gebeurde het ook. Het eerste slachtoffer kwam tot ieders verbazing uit Naaldwijk en de tweede wilde niet meer van het podium. Met Delilah scoorden onze mannen de volle 100% bij het publiek. Het lied “Leef” waarin Koos de hoofdrol had was beslist niet onbekend bij het publiek op het plein. Toen vroeg Paula of de organisator van het hele gebeuren bij haar wilde komen en net voordat Pim met zijn favoriete “De Koster” zou beginnen was hij daar. Paula vroeg hem om alle vrijwilligers op het podium te laten komen (plek genoeg L) en dan met elkaar de afsluiter van de Tranentrekkers te zingen. En het werd een te gekke afsluiter. Op het plein gingen ze uit hun dak, maar ook op het podium was het één groot feest. Iedereen sprong en danste. Het podium kreeg er ontzettend van langs maar wonder boven wonder bleef het intact. Blijkbaar zijn ze in Maasdijk wel wat gewend op een podium.

Na deze gigantische happening werden de twee andere koren ook op het podium gevraagd. De Terlenka’s en de drie koren zouden nog een aantal liedjes zingen. Helaas waren ze ons vergeten bij het uitdelen van de liedjes zodat wij de meeste tijd voor Jan met de korte achternaam op het podium stonden. Na deze grand finale mochten ook wij aan de voorkant van het podium af en zelfs met een bos bloemen. Het was werkelijk een heerlijke middag met de complimenten voor de Maasdijkse organisatie. Want een feesie bouwen, dat kunnen ze daar!!! Nelly

BEDANKT

Aan alle koorleden van de beide koren: de Tranentrekkers uit Hoek van Holland en het Waterwegkoor Maassluis, de beide dirigenten Paul van Wanrooy en Jan Scholte, de muzikanten; de Plengers eveneens uit Hoek van Holland,

Jullie allemaal ontzettend bedankt voor de inzet, het enthousiasme en de betrokkenheid. Ga er maar voor staan, op maandagavond 31 juli 2017 zag het ernaar uit dat het doorgaan van het Meezingspektakel aan een zijden draadje hing. De problemen rondom de dirigent van de Smarties en daarbij gevoegd het besluit van het bestuur van de Smarties om zich daarna terug te trekken als koor, was bijna een genade klap.

Echter, vrij snel na deze mededeling was het voor ons duidelijk dat we door moesten gaan, tenslotte kan je 2500 meezingende toeschouwers niet in de kou laten staan, dus besloten wij de besturen van de beide koren te raadplegen en unaniem werd toen besloten: = wat er ook gebeurt wij willen graag doorgaan=.

De rest is geschiedenis, jullie hebben een bijzondere repetitie gehouden op maandagavond 31 juli 2017, er werd keihard gerepeteerd, gecorrigeerd en bovendien, dit lijkt ons het aller moeilijkst, de liedjes van de Smarties muzikaal ook nog eigen gemaakt, bovendien werd het solonummer van de Smarties ook nog in zijn originaliteit gebracht: Chapeau !!!!

We kunnen allemaal terugkijken en omzien naar een geslaagd, enthousiast Meezingspektakel, waarbij de bezoekers massaal hebben meegezongen, nog niet eerder vertoond, er was een run op de meezingliedjesboekjes, een bewijs dat het repertoire goed gekozen was. Bovendien blijkt maar weer eens dat een dergelijk spektakel georganiseerd wordt voor mensen die graag willen meezingen, dit betekent volgens mij altijd : “”de show must go on””.

Geniet van het resultaat en geniet ook nog van de tweede helft van onze zomer.

Hartelijke groeten aan een ieder,

Bestuur Meezingspektakel Maassluis 2017

Lenie de Bruijn secretaris

Theo van Stijn penningmeester

Hans de Jong voorzitter.

Nieuwjaarsconcert 2017

Traditiegetrouw werd ook dit jaar het nieuwjaarconcert op de eerste zaterdag van de maand gegeven. Ook traditiegetrouw met medewerking van:

De Hoekse Tranentrekkers, Eerste Hoekse Accordeonvereniging, Big band ‘Rhythm Harmonies’ en Harmonievereniging ‘Rotterdam aan Zee. Ook de deurcollecte speelde een grote rol.  Hier kom ik op terug.

Even voor acht uur startte het nieuwjaarsconcert in LCC de Hoekstee. De Concert Band van Harmonievereniging ‘Rotterdam aan Zee’ onder leiding van Peter Habraken, opende spetterend met een stukje uit de ‘Radetzkymars’. Ook van de stukken die daarna volgden was het genieten. Het was trouwens het laatste optreden onder leiding van Peter, die het afgelopen jaar waarnam voor Ellen van den Berg.

Het beloofde muzikale intermezzo tijdens het wisselen van de orkesten, kon door ziekte van accordeonist Daniël Sieckowski, helaas niet doorgaan. We mochten niet gaan lopen dus, blijf zitten waar je zit!

Het wisselen verliep soepel en we konden verder gaan genieten. Nu van het optreden van Big Band ‘Rhythm Harmonies’ onder leiding van Marjan van Delft. Het openingsstuk stuk ‘Chigago’ oogstte daverend applaus van een toch echt geen volle zaal. Dat was op onze Kerstmeezingmiddag wel anders. Na drie instrumentale stukken werden we verrast door zangeres Fabiënne Dallau. Wauw, zij kon er wat van. Het gaf de avond een prachtig vocaal tintje.

PAUZE.

Op het programmablad stond dat, als het publiek naar huis wilden dat wel jammer was maar dan echt niet vergeten iets in de collectebus bij de buitendeur te doen.

Om de sfeer nog iets te verhogen werden de waxinelichtjes, die de hele avond al op de tafel stonden niks te doen, ook aangestoken en kon het tweede gedeelte van de avond beginnen.

Nu was het de beurt aan de Eerste Hoekse Accordeonvereniging en ons koor de Hoekse Tranentrekkers/Pengers, beide onder de bezielende leiding van Paula van Wanrooy. Het accordeonorkest opende met het bekende There’s is no business like show business. Paula heette het publiek welkom en vroeg of er ook mensen in de zaal waren die op onze kerstmiddag waren geweest. Die waren er zeker en ook deze mensen hadden genoten van die heerlijke avond. We gingen er nu ook iets moois van maken. Ons eerste lied was ‘Leven’ op het plein en Paula suggereerde dat er deze zomer ook echt leven op het Hoekse plein aan zat te komen. ??? Wij wachten af. Na ons lied ‘Vrede’ was het de beurt weer aan het accordeonorkest. Zo wisselden we elkaar af. Opvallend was het dat ons koor tot de helft was geminimaliseerd maar het volume dat werd geproduceerd zeker voor een voltallig koor kon doorgaan. Of het daardoor ook nog mooi was daar zijn de meningen over verdeeld. Ook deze avond hadden we het publiek weer mee. Kwam het door Koos, die ons heel mooi maar zeer uitdrukkelijk uitnodigde om te LEVEN? Er werd meegezongen en gedeind, een feestje. Ons slotlied, samen met het accordeonorkest, was een fantastische muzikale afsluiting. Daarna werd Paula, net als de andere dirigenten bedankt met een mooie bos bloemen.

Onderaan in het programmablad werd wederom de vraag gesteld of wij de deurcollecte toch niet wilden vergeten, waarvoor in ieder geval hartelijk dank voor onze gift!! Ook in de afsluitende speech van de voorzitter ???? werd nogmaals de deurcollecte benadrukt. Mijn vader zei altijd: “Meid, dubbel da’s eens zo dik”. Over driedubbel heb ik hem nooit gehoord. Op deze gezellige avond kon je, letterlijk nog figuurlijk, om de deurcollecte heen.

PS: Na afloop kreeg ik te horen dat Paula zeker een compliment verdient omdat zij dit koor, waarvan de gemiddelde leeftijd toch best hoog ligt, zo ver krijgt om met zoveel passie o.a. ‘Het is een nacht’ en ‘Maak me gek’ te zingen.  Nelly.

Teleurstellend

Tijdens de laatste repetitie voor het Nieuwjaarsconcert, werd de koorleden vriendelijk doch dringend verzocht om bij de aanvang van het concert acte de présence geven.

Omdat wij pas ná de pauze het podium mochten betreden was het wel zo prettig voor de musici die vóór de pauze zouden spelen, zij dit voor een volle zaal zouden doen.

Dat was ook te begrijpen dussss de koorleden wáren er!! Ook al was ons koor deze avond incompleet, zij die zouden zingen zaten er ook allemaal voor de pauze. De zaal was niet vol maar de koorleden waren met familie EN vrienden dik vertegenwoordigd en daardoor was de zaal toch aardig bezet.

Nu was niet ieder koorlid gecharmeerd van het soort muziek dat ten gehore werd gebracht, maar dit terzijde. Ze zaten er wel!!!!

Toen werd het pauze en de zaal liep angstig leeg. Wij troostten ons nog met het idee dat iedereen iets te drinken ging halen maar dat bleek helaas niet zo te zijn. De stoelen waar de Tranentrekkers op hadden gezeten werden niet meer bezet en ook de plaatsen van familie, vrienden en bekenden van de, inmiddels ook verdwenen musici, bleven leeg. Hier en daar zat iemand die voor de pauze gespeeld had maar dan had je het ook ver gehad.

Wat ontzettend jammer dat men niet de moeite nam òòk te blijven om naar ons en de Hoekse Accordeonvereniging te luisteren. Wij stonden zodoende voor een meer dan half lege zaal.

Na afloop onder een borreltje of biertje werd hier niet bepaald sympathiek over gepraat.

Voor velen was het zo klaar als een klontje: “Volgend jaar kom ik pas na de pauze.

Liefde moet wel van twee kanten komen!” Nelly

Korenfestival 2017 zaterdag 11 maart

Deze zaterdagmiddag en avond heb ik besteed aan het Korenfestival.

Vanaf het begin was de zaal aardig bezet met fans terwijl de eerste koren zongen en de twee meisjes die achter de tafel de entree inden waren wat dat betreft dik tevreden. Zelf heb ik het zitten achter de tafel in de hal en het luisteren naar de optredende koren regelmatig afgewisseld en kreeg zodoende een aardig beeld van dit festival. Bij de koren viel het mij heel erg op dat er grotendeels uit het hoofd werd gezongen (er waren maar drie koren die met boek stonden) en dat is sowieso heel erg knap maar zeker mooi om te zien. Nu moet ik er niet aan denken dat ik mijn boek niet meer mag meenemen naar een optreden maar dat is andere koek. Weer even terug in de hal bij de tafel kwam er een dame aangelopen met veel gevoel voor drama. Op zeer theatrale manier vertelde zij dat haar portemonnee was gestolen uit haar tas die open stond en aan een rolstoel hing. Kleine bijkomstigheid dat zij ook nog bijna zeker wist wie het gedaan hadden, let wel, het waren twee dames. Achter de tafel werden onze ogen groot verbazing. “Vanmiddag, hier en in de zaal???” Haar werd geadviseerd om onmiddellijk haar pasjes te laten blokkeren. Dat ging zij zeker laten doen maar eerst nog het één en ander controleren voor de zekerheid. Wij vonden het een erg vreemd verhaal. Inmiddels was ik weer in de zaal en daar werd gevraagd of iemand een grote rode portemonnee had gevonden. Niemand natuurlijk want wat bleek…deze dame had het ‘gestolen’ voorwerp thuis laten liggen.

In de pauze werd, wie dat wilde, voorzien van een bord nasi met door Martha, Anke en Christine.

Na de pauze waren zo’n beetje alle Tranentrekkers vertegenwoordigd. Dit vulde zoals gewoonlijk de zaal behoorlijk. Verbazing bij mij toen de Westlanders op het podium stonden in hun welbekende Westlandse kleuren en de presentator van deze dag zich af vroeg vanwaar deze kleuren. Nu weet ik dat een Hoekenees geen Westlander is maar ik nam tot nu aan, dat ver buiten de Westlandse grenzen dit wel bekend was! Nee dus!

Om 21.15 uur was het de beurt aan ons koor. Aangezien wij in het rijke bezit zijn van een eigen muzikale begeleiding die zich moet installeren, duurde het even voordat wij het podium konden betreden. Maar, eenmaal op het podium ging het van kiet. Helaas was dit van zeer korte duur. Het geluid klapte eruit en daar stonden we. Paula maakte nog een opmerking dat met een geluidsband dit probleem zich niet voordoet maar “Wij spelen live en dan loop je iets meer risico!” Hoe lang deze gedwongen pauze heeft geduurd weet ik niet maar zelfs Paula kreeg het niet voor elkaar om hem vol te praten, iets dat zij ook ruiterlijk toegaf. Nadat het probleem was opgelost konden ook wij ons repertoire afwerken. Jammer genoeg was het voor ons weer zingen voor heel veel lege stoelen. Dat wij er zijn voor andere koren maar er nauwelijks belangstelling is voor ons koor stelt veel Tranentrekkers erg teleur.

Na afloop heb ik nog een blik op het juryrapport mogen werpen en daar iets over zeggen is overbodig want het staat nu in de koorkrant. Nelly

Toedeledokie Hoekse Lijn

In de nacht van 31 maart 1 april zal na ruim 125 jaar de laatste trein van Rotjeknor naar Hoek van Holland rijden. Daarna neemt de RET het stokje over en worden alle NS stations metrostations. In september 2017 rijdt de eerste metro van Rotterdam naar Hoek van Holland.

Nu is het de bedoeling om van deze laatste rit een klein feestje te maken en daar is ook ons koor maanden terug al voor benaderd. Nu kan je bij een trein eigenlijk niet over voeten in de aarde spreken, maar het waren er vele. Er zijn talloze telefoontjes over en weer gepleegd met ProRail en Cees. Dan zouden we niet en dan weer wel moeten zingen. Wel met de trein mee uit Rotterdam en nee….toch weer niet. Niet het hele koor, omdat zo veel mensen op het perron wel eens problemen zouden kunnen geven. Dan helemaal geen koor!!! Uiteindelijk, een kleine week voor ‘het feestje’ wisten wij waar we aan toe waren. Niet in de trein maar op het oude perron. Rond middernacht worden we verwacht (hihi, rijmt)

En nu zit ik klaar om weg te gaan. Eigenlijk vet bedtijd maar ja….dit gebeurt maar één keer en het is toch wel heel leuk om je daar als groot koor te mogen presenteren, ook al word je van de tijd niet echt warm. Je zal uit Klaaswaal moeten komen om deze tijd van de dag/nacht. Stoer hoor!! Dan hebben wij nog mazzel.

Kwart over twaalf ‘s nachts. De Tranentrekkers zijn present net als de Marching Band Rotterdam aan Zee. En wie zie ik bijna als eerste op het perron staan….onze mascotte, meneer Muis!! Hij had voor deze gelegenheid zijn eigen stoel meegenomen want ergens zitten was er voor vanavond niet bij.

Wat is het een goed plan geweest om wat vroeger te komen en een sound check te doen! Nadat wij als koor finaal van het perron waren geblazen door RAZ had Paula een subliem idee. RAZ naar het perron waar de trein aan zou komen om daar de trein muzikaal te verwelkomen. Daarna zouden zij met de genodigden naar ‘ons’ perron komen en achter het koor plaats te nemen om samen met ons, nu met een beetje minder volume, het lied De Hoek van Holland ten gehore te brengen. Ik betrapte me er laatst op dat ik nogal eens, het liep als een trein gebruik, maar nu liep het echt als een trein! Over de trein…………tuurlijk was hij te laat en wachten op een trein is normaal al niet leuk maar na middernacht wachten op een trein met vertraging is nog véééél minder leuk. Om de tijd wat te doden zijn we maar een beetje blijven zingen totdat de eerste toeter van de trein te horen en de lichten te zien waren. Het uur U was aangebroken. Het was genieten op perron 3. Dat idee van Paula voor de plek van de Marching Band was meer dan een schot in de roos. Zo’n schot zelfs, dat in ieder krantenverslag en YouTube werd de filmpje de ‘fanfare’ wel genoemd en te zien werd maar over de Hoekse Tranentrekkers nog geen komma!!! En geloof me, ik heb een the day after niets anders gedaan dan internet afspeuren……maar niets over ons!!!!! En dit terwijl onze bijdrage niet gering was. We hebben ons heel duidelijk laten horen.

Nadat de genodigden op perron 3 waren aangekomen werden zij, door de dames van de desbetreffende vervoer organisaties, wel héél goed verzorgd met hapjes en drankjes. Dat wij een beetje stonden uit te drogen viel echt niemand op totdat er een toeschouwer één van de meisjes vriendelijk vroeg of wij ook iets te drinken konden krijgen. Dat had succes want kort daarna werden wij verwend met wat lauw Hoeks water in een kartonnen bekertje. Wij vroegen ons af of de glazen van de genodigden ook zo rijk gevuld waren. Onze bodem was duidelijk te zien en dat kwam niet alleen omdat het water was. L Maar een gegeven paard kijk je niet in de bek. Daarna kwamen er warempel twee schaaltjes met hapjes onze kant op maar het bleef bij aan zien komen want de achterste rijen hebben zij nooit bereikt!!! Nog nagenietend van het water mochten wij weer van ons laten horen met de RAZ die nu een toontje zachter speelden. Het was gaaf!

Na diverse toespraken waar wij werkelijk geen woord van konden verstaan en ons stierlijk stonden te vervelen (er was na de laatste repetitieavond ook niets meer aan elkaar te vertellen), hebben we nog lekker gezongen om dan uiteindelijk om 02.30 in onze auto te stappen en richting huis te rijden met diep, diep respect voor onze ‘werkploeg’ die aan de ondankbare taak begon om alles wat met geluid te maken had, weer netjes op te ruimen. Zij waren echt veel later thuis dan wij!!!!

Net voordat het muzikale spektakel zou losbarsten viel voor een groot gedeelte het licht uit. Erg lastig als je als muzikant je muziek niet lezen kunt. Paula riep dat ze graag wat licht wilde het haar niet uitmaakte hoe. En zie daar, Ton Beijerling liep naar achter op het perron waar onze HTT kist met van alles stond, trok er een kleine kist uit met het opschrift ‘lampen’ maakte hem open en zie daar………..een handvol lessenaar lampen kwam tevoorschijn, werden uitgedeeld en…………er was licht. Het leek de eerste dag wel van het scheppingsverhaal. Geweldig! Nelly

10 april 2017 Een super gezellig optreden met ons koor in de Kreek, voor de verjaardag van Mevr Barendse!!

Ons koor was gevraagd om op te treden in De Kreek voor een mevrouw die ernstig ziek is en een groot fan is van de HoekseTranentrekkers. Aan zo’n verzoek geven wij uiteraard gehoor.

Zo kon je ons deze maandag, onze repetitieavond, niet in ons dagelijkse kloffie in De Hoekstee vinden maar in koorkleding in De Kreek. Persoonlijk vind ik het moeilijk om in dit verpleegtehuis te gaan zingen. Dit heeft ongetwijfeld met herinneringen te maken.

Ik zag ook best tegen deze avond op en wat later bleek, totaal overbodig. We hadden een fantastische avond. Het was sowieso meer dan volle bak. Er moest gepast en gemeten worden om iedereen een plekje te geven. Voor het koor was er een prachtig podium maar zoals altijd, een beetje te klein voor ons grote koor. Toch geeft dat nooit problemen want een Tranentrekker weet zich super goed aan te passen aan omstandigheden.

We werden welkom geheten en in het bijzonder mevrouw Barendse. Daarna beten we het spits af met ons lijflied en vanaf dat moment hadden we twee koren en wel de Tranentrekkers en de zaal, grandioos. Ieder lied werd meegezongen of zoals Paula zou zeggen: “Lalala is altijd goed!” Hoe het kwam weet ik niet meer maar op een gegeven moment kwam de meneer Jan die naast mevr. Barendse zat bij Paula in beeld en deze bekende dat hij jarig was. ’t Ja, dat is vragen om problemen. Paula haalde hem naar voren en vroeg hem naast haar te komen staan: “Samen op de bok!” Na een gezellig praatje stapte zij van de bok en meneer Jan moest rondjes draaien terwijl het ‘Lang zal hij leven’ werd gezongen. En het is niet te geloven…meneer Jan draaide echt rondjes. Hoe komt het toch dat Paula de mensen zo weet te bespelen dat zij gewoon doen wat zij zegt? Na meneer Jan kwamen er nog meer mensen aan de beurt. Als een jonge hond vloog Paula tussen het publiek door. Zij was in topconditie zei zij, want een dag eerder liep zij nog de Rotterdam marathon. Dit leverde natuurlijk een lachsalvo van het koor op. Toen gaf zij eerlijk toe dat niet zij maar haar dochter hem wel had gelopen.

Nu lijkt het net alsof wij niet hebben gezongen maar met dit geleuterkees praatte Paula de liedjes aan elkaar. Al met al werd het een heerlijke avond waar Paula het publiek in meenam en veel werd gezongen en meegezongen. Nadat het koor, De Plengers en Paula waren bedankt door de organisatrice van deze mooie avond was er voor de laatste nog een mooie bos bloemen die zij kreeg van de eregast van deze avond, mevrouw Barendse

Later op de avond hoorden wij dat het voor de mensen in de zaal heel fijn is dat Paula niet op haar plek blijft maar naar de mensen toe gaat, hen bij het hele gebeuren betrekt en het zo voor iedereen een fijne avond wordt.

En dit fenomeen moeten wij op het Meezingspektakel Maassluis op het podium zien houden??????? Nelly