Koor Hoekse Tranentrekkers

2017

Onze kerst meezingavond 18-12-2017

Het is de normale gang van zaken om de maandag voor de kerstmeezingavond een generale te houden. Dat zat ook dit jaar in de planning. De zaterdag voor onze generale hadden we, komend uit ’s-Gravendeel, al een voorproefje sneeuwval gekregen. Dit haalde het bij lange na niet wat er aan sneeuw in het weekend was gevallen. Ook die maandag was het nog steeds een hele witte wereld. Het bestuur nam de beslissing: Geen repetitie op deze maandag. Een hele goede beslissing want we hadden naar alle waarschijnlijkheid slechts een handjevol koorleden gehad en geen dirigent. Zij moest uit Rotterdam komen en had, achteraf gezien, geen schijn van kans gehad om op tijd in de Hoek te zijn. Maarrrrr, een optreden zonder generale is de goden verzoeken. Wij werden de avond van het kerstconcert gevraagd een uur eerder te komen om alsnog wat liedjes door te nemen. Daar kwam bij dat er ook nog gerepeteerd moest worden met Remco, onze Hoekenese SOLIST.

En zo geschiedde.

Wij namen het repertoire van twee keer drie kwartier door in iets meer dan een half uur.

Nog nooit hebben wij zó snel van liedjes moeten wisselen. Ik geloof dat wij alleen ‘Komt allen tezamen’ helemaal hebben gezongen. Bij sommige liedjes hadden we nog maar net onze mond open en mochten we alweer stoppen. Wie weet gaan we nog eens een potporie ten gehore brengen. Remco werd door Paula op de meest onverwachte momenten er bijgeplakt en niemand had er aan gedacht een pen mee te nemen om wat aantekeningen te maken van hoe of wat. (Dit bleek in de loop van de avond best een UITDAGING). Sabine en Pim hadden net de eerste drie noten gezongen of het was alweer: “Prima, komt helemaal goed”. Zo joeg Paula ons met het grootste gemak door de generale.

 

Na een korte pauze kwam Cees naar het kippen- en hanenhok om ons halen om naar het podium te gaan. Nu is Cees voor geen kleintje vervaart maar hij heeft, met stemverheffing, vier keer moeten vragen om stilte. Ik heb gehoord dat het publiek aan de laatste tafeltjes in de zaal wel stil werden maar in het hok kakelde men gewoon lekker door. Afijn, toen het eindelijk stil was konden we ssssstil en gedisciplineerd naar het podium.

 

Nadat Cees iedereen welkom had geheten opende het koor deze avond met ‘Komt allen tezamen’ direct gevolgd door het mooie ‘Vrede’ van Ben Cramer. Toen werd Remco naar de microfoon gehaald. Lag het aan onvoldoende repeteren, het niet weten wanneer wij en wanneer Remco zou zingen? Het koor was onzeker en dat was te horen.

Met het lieve wiegeliedje van Cokky en Riny ging het al helemaal niet goed. Wat ’s-middags zo fragiel, zo lief, zo mooi had geklonken ging het nu, doordat het geluid hen in de steek liet, hartstikke mis. Natuurlijk hadden die meiden dat ook in de gaten maar Paula zegt altijd: “Doorzingen. Al komt het dak naar beneden, doorzingen”. Nu gaat dat zelfs voor Paula niet altijd op want toen Richard verleden jaar naar beneden kwam zeilen was ook Paula stil. J Maar….de meiden zongen stoer door en wat hadden wij die twee graag een herkansing gegund. Helaas, het was not done. The show must go on!

Jullie krijgen van mij een veer op jullie hoed, ga er maar aanstaan. Nadat Pim één van zijn lijfliederen had gezongen en Remco het ‘Feliz Navidad was het pauze. Wat ons wel opgevallen was tijdens het zingen…..waar was meneer Muis??? Niet op zijn ‘eigen’ plekje op de voorste rij.

 

Na de pauze was het alsof het koor zijn zelfvertrouwen weer terug had. Het zong veel lekkerder dan voor de pauze. Nadat we ‘een kaarsje hadden aangestoken’ was het de beurt aan Sabine met het toch altijd weer zo mooi gezongen liedje Emeisje huilt’.

Riny en Rita waren de laatste solisten van het koor met ‘Leise rieselt der Schnee.

Heerlijk. Die lage alt van Riny en de mooie sopraan van Rita. Ik krijg er altijd een beetje kippenvel van. Nu weet ik niet meer precies wanneer Remco weer naar voren kwam maar hij kon, wat kostuum betreft, zo mee doen in het kerstcircus.

Nadat niet wij maar ook de zaal was uitgezongen bedankte Cees niet alleen het publiek maar iedereen die meegewerkt om deze avond mogelijk te maken. Daarna werden Paula en Remco bedankt voor hun inzet en de bloemen die Paula kreeg bloemen gaf zij door aan haar dochter Therese of Theresa omdat die spontaan had aangeboden de plaats van onze eigen drummer, die deze avond verhinderd was, in te nemen.

 

Na afloop bleven er nog aardig wat mensen zitten om gezellig wat te drinken. Voor de werkploeg begon het afbouwen weer. Stoelen stapelen, geluidboxen en alles wat daar bij komt kijken opruimen. Ik zag mannen van middelbare leeftijd op een wankel trapje staan om het snoer van de HTT tussen de kerstversiering van de Hoekstee uit te peuteren. Deze mannen verdienen toch ook wel weer een vet compliment. Net als Riny die de mooi verzorgde koorkrant voor ons had meegesjouwd en we die avond in bed of de volgende dag onder de koffie konden lezen.

We hebben een fijn jaar achter de rug en bij het lezen van dit verslag is het nieuwe jaar al weer een paar maandjes oud. Ik zag in deze koorkrant dat we lekker veel optredens hebben. Heerlijk! Daar repeteren we tenslotte voor. Nelly

Kleurrijk leven (07-10-2017)

In de weken voor ons ‘kleurrijke’ concert werd er achter en voor de schermen keihard gewerkt. Martha heeft al wekenlang een héle grote tas met daarnaast nog een véél grote shopper bij zich. Hier mochten de koorleden hun goede gave voor de tombola in deponeren en geen rotzooi, zou Cees zeggen, dat moesten we maar thuis houden. Er werd volle bak geoefend door Plengers en koor onder de bezielende leiding van wie anders dan Paula. Mooie posters werden uitgereikt om thuis aan het raam een plekje te geven. Programmaboekjes werden drukklaar gemaakt. Er werd getimmerd en gezaagd aan het decor. Jacob Willem vergrootte het podium waar het koor op zou komen te staan. Iets dat niet onopgemerkt bleef, want er was beduidend meer plaats. De werkploeg zorgde zoals altijd, dat alles stond waar het moest staan. Er zal nog veel meer zijn gebeurd maar ik ben niet helderziend dus schrijf ik alleen dat wat ik kan zien en horen.

Het is zo ver. Zaterdag 7 oktober.

We moeten vroeg ‘aantreden’ voor de soundcheck maar kunnen wel eerst even onze ogen laten dwalen door de zaal. Wat een prachtig en kleurrijk decor. Mooie rode Gerbera’s, die van kleur waren veranderd na de pauze.

Even om het hoekje gekeken in de kantine, naar het kleine podium dat barstens vol stond met prijzen voor de tombola. Het podium met de nog lege stoelen en de muziekstandaards nu nog zonder muziek. De verlichting verzorgt door Richard die er deze keer zonder kleerscheuren af kwam en het geluid verzorgd door Jacob Willem. Eenmaal op het podium was het tijd voor een groepsfoto waar deze keer ook Jacob Willem opstaat. Het was Marian die Remco vroeg om de foto te maken. Nog even en we kunnen hem echt niet meer missen.

De soundcheck deze kwam netjes door de strenge keuring. Remco die alvast effies los ging mocht ook blijven. Daarna mochten wij ons terug trekken in de ‘kleedkamer’ en wachten! Daar zit je dan met je goede gedrag. Nou ja zitten……..zoals altijd waren er geen stoelen genoeg en aangezien wij deze avond best even op onze benen moesten staan, werden de stoelleuningen (dit laat absoluut zijn sporen na) en de tafels flink bezet. En nog kon lang niet iedereen ‘zitten’ tijdens het wachten!

Dan is het zover. De opperstalmeester komt ons halen en geeft het sein: “Monden dicht!” en dat valt toch echt niet mee. Ongelofelijk want we hadden tijdens het wachten tijd genoeg gehad om bij te praten. De mannen mogen het eerst richting podium. Laten ze over vrouwen nooit meer iets zeggen want de mannen ouwehoeren vele malen meer dan de dames. Het lukte uiteindelijk toch om min of meer geluidloos het royale podium te betreden.

Cees heette iedereen in de zaal van harte welkom en het concert kon beginnen. Met het ‘Hallo allemaal’ was de kop eraf.

Daarna begon het serieuze gedeelte met het mooie Italian Holiday, Adios Amore, en iets minder serieuze ‘Als ik op zee was’. Eenmaal uitgezwierd kwam Cokky met het, als altijd zo gevoelige lied ‘De Oude accordeon’. En als Pim iedereen heeft laten horen dat hij in Rotterdam is geboren (als je goed luisterde ligt zijn hart daar nog altijd) kondigde Paula met heel veel passie in haar stem onze nieuwste aanwinst, zeg maar: De fondant op de tompouce, Remco aan. Een geboren Hoekenees die onze avond net een beetje meer sjeu zal gaan geven. Het ‘Maak me gek’ ging deze jonge god iets gedrevener af dan ons hele koor bij elkaar. Het dansje met Paula tijdens het muzikale intermezzo maakte het feestje af.

PAUZE

In de pauze zijn de heren voorzien van een blauwe stropdas en riem terwijl de dames opgeleukt zijn met een corsage van een gerbera in de meest uiteenlopende kleuren. Ook de Plengers hebben hun outfit aangepast en hebben prachtige kleurrijke jurk aan. We startten met het door de heren altijd weer zo vol passie gezongen ‘Delilah’. Dan stapt Paula op onze mascotte, meneer Muis af, die weer heel prominent op de eerste rij zit. Zij dacht gehoord te hebben dat meneer Muis deze dag zijn 90ste verjaardag zou vieren. Dit bleek een paar dagen later te zijn maar dat mocht de pret niet drukken. Wij zongen het ‘Lang zal hij leven’ voor hem. Terwijl wij staan te zingen staat er nog iemand te zwaaien en proberen de aandacht van Paula te trekken. Iets dat uiteindelijk ook lukt. Ook deze meneer viert heel binnenkort zijn 90ste verjaardag en dus………….gáán we nóg een keer. Verder met ons programma, dachten we. Maar Paula zette iedereen op het verkeerde been door opeens ‘Er drijven rozen op de golven’ aan te kondigen. Dankzij de zanglessen van Cokky waren er een aantal liedjes die we tweestemmig konden zingen. Het klonk goed! Na het omgooien van het programma ben ik de draad ook een beetje kwijt. Remco zong ‘Kedeng’ en ‘Leef’, en Pim zorgde voor een opwarmertje met ‘De koster’. Wil je een zaal gek hebben dan ben je met dit nummer, door Pim gezongen, succes verzekerd. En de zaal ging los!!! Nog niet helemaal bijgekomen kondigde Paula het Zeeroverslied aan. Dit deed zij met een gedrevenheid die niet is na te vertellen. Bij het refrein van dit lied (ay ay yippie yippie yee) werd de zaal door haar gevraagd mee lopen en draaien. En zo geschiedde. De zaal deed mee en volgens zeggen deden ze het beter dan het koor. Logisch. Zij hoefden alleen maar als marionetten een beetje te lopen en draaien. Simpel. Nee, het intellect stond op het podium. Wij moesten zingen, lopen, draaien en op tijd weer met ons gezicht naar de zaal om onmiddellijk en buiten adem aan het volgende couplet te beginnen en daarna weer van voren af aan……lopen, draaien, zingen! Ga dáár maar eens aanstaan als je geen 20 meer bent!

Ik heb levenslang. Als er iemand in de buurt omdraaien” zegt, zal ik direct ay ay yippie yippie yee gaan zingen

Maar terug naar het concert. Iedereen en dan heb ik het over het publiek maar ook het koor, was zo’n klein beetje total loss en na het laatste rondje hadden we het ook allemaal wel gehad. Wat een feest. Na ‘Het laatste rondje’ was het echt over en sluiten.

Cees bedankte het publiek waarna hij werd bedankt door Remco voor de uitnodiging. En toen Remco een bos witte rozen aan Paula gaf werd zij voor het eerst deze avond stil. De rozen liet zij ook niet meer los al prikten de doornen gemeen.

Ik val in herhaling maar ook deze avond was één groot feest. Nelly

 

 

Korenfestival in het Zuiderpark Den Haag. (24-09-2017)

Wij hadden er zin in. Waarschijnlijk één van de redenen dat wij er zo’n zin in hadden was om revanche nemen voor het regenachtige korenfestival in Naaldwijk. Nog lang niet alle dames waren genezen van hun blessure, opgelopen in de natte straten van Naaldwijk. Ria B had een knie die nog twee keer dikker was dan normaal. Elly F was voorlopig helemaal niet in staat om te spelen en Wil O liep een gescheurde spier in haar schouder op die nog helemaal niet aan genezen wil denken (die spier bedoel ik). De rest van de gevallen dame(s) doen het weer redelijk.

Zo reden wij op deze mooie zondagmiddag naar Den Haag. Daar aangekomen hadden we een klein, maar niet te verwaarlozen probleem…..waar laten wij de auto???? Na zo’n 10 rondjes over de diverse parkeerplaatsen (we waren gelukkig erg vroeg) zagen we ’onze’ bus het park inrijden. Wij er achteraan. Waar een bus kan staan, kunnen wij dat ook. Mis!!!! Een parkeerwachter of iets dat daarop leek, kwam ons vertellen dat we maar beter héél snel konden omkeren als we geen boete wilden hebben en een plekje zoeken op één van de parkeerplaatsen. “Alles is vol!” riepen wij maar de man wuifde dat achteloos weg door te zeggen dat er nog genoeg plek was bij het voetbalveld. Helemaal blij reden we naar de door hem aangewezen plaats om daar in de file aan te sluiten. Zou iedereen door die meneer naar het voetbalveld gewezen zijn? Dan maar terug en net zo lang rondjes rijden totdat we iemand met autosleutels zagen slingeren. De achtervolging werd ingezet en met succes, we hadden een plekje. Nu op naar het theater.

Het was voor een aantal van onze koorleden een eerste kennismaking met het prachtige Zuiderpark. Nu lijkt alles net iets mooier met een stralend zonnetje dan met vieze druilerige motregen. Het najaarszonnetje scheen uitbundig alsof hij, of is het zij, het vochtige festival van een week terug wilde doen laten vergeten. We zaten dan ook te genieten op de zonovergoten, maar nog erg lege tribunes, van de optredens die voor ons waren. Jammer voor ons dat wij erg vroeg waren ingepland want er was weinig, maar wel enthousiast, publiek. Toen het tijd werd voor ons optreden liepen we naar de achterkant van het enorme podium waar wij onze tassen achter konden laten onder het toeziend oog van een vrijwilligster die heel erg onder de indruk was van de grote hoeveelheid mannen die we meegebracht hadden. Wij: “Oh, dat zijn ze lang niet allemaal!” Dat was ook zo. Er waren een groot aantal leden niet meegekomen. Eenmaal plaats genomen op het gigantische podium was ik helemaal van de leg. Zoveel ruimte hadden we geloof ik nog nooit gehad. Was het de ruimte, waren we nog niet helemaal wakker, geen idee maar echt lekker lopen deed het niet. Paula deed, met succes trouwens, haar stinkende best om het kleine beetje publiek aan het zwieren en zwaaien te krijgen. Toen het, naar ons idee veel te korte optreden voorbij was, hebben we nog een paar uur genoten van de optredens en het heerlijke zonnetje. Tijd om naar huis te gaan. Aardige bijkomstigheid was dat afgesproken was dat de bus om 16.00 uur de meute weer zou ophalen. Dit leverde een aardig protest op waarop Jacob Willem besloot de bus dan maar om 15.00 uur te laten komen. Hier heeft menig koorlid toch wel heel spijt van. Het was heerlijk om in het zonnetje te kunnen genieten van de koren die daar hun beste beentje voorzetten.

Cees vertelde ons later dat we weer zijn uitgenodigd voor het volgende festival.

Nu maar hopen dat het weer zo’n mooie zonnige dag mag zijn en misschien blijven we dan wel tot het einde. Nelly

Het shantyfestival in de Doelen 29-09

 Het shantyfestival had voor ons koor en niet in de laatste plaats ook voor de Plengers nogal wat voetjes in de onbekende aarde. Hebben wij iedere maandag de, voor ons heel onbekende, zeemansliedjes moeten oefenen. De Plengers, Paula, Cokky en Pim, hebben tussendoor nog vele malen in één of andere schuur gezeten ergens in de Hoekse Waard om daar nog eens extra te oefenen. Daarnaast gaf Cokky de alten nog bijlessen in de tweede stem.

Omdat ons koor op het festival met het shantykoor van Annie (de Brulboeien) en het shantykoor van Paula (de Hoekse Waard) zouden zingen, moest er toch ook wel gezamenlijk geoefend worden. Dit gebeurde in de voor ons vertrouwde omgeving de Hoekstee. Dat betekende dat de twee shantykoren twee maandagen vanuit Zwijndrecht en Hoekse Waard afreisden naar Hoek van Holland. Dit werd door ons koor zeer op prijs gesteld. De eerste maandag werd een repetitie met vooral wennen aan elkaar. Het werd ook duidelijk dat onze mannen nog wel een steuntje in de rug nodig hadden. Daarom ging Cokky ook nog eens driftig met een aantal vrijwillige mannen aan de slag, iets dat haar zeker in dank werd afgenomen. De tweede repetitiemaandag verliep een stuk soepeler dan de eerste. Wat ook wel heel duidelijk werd dat de ‘shanty’s’ zich effies makkelijk bewogen dan de Tranentrekkers. Paula had ons al een beetje ‘soepeler’ gekregen maar toch……….Ook de opbouwende kritiek van Tranentrekkers die niet mee konden zingen maar wel kwamen luisteren maakte ons wel duidelijk dat er hier en daar aan onze bewegingen nog wel iets gesleuteld mocht worden. Zucht! We wilden toch allemaal wel heel goed voor de dag komen in de Doelen. Dat werd dus hard aan onszelf werken.

Nu is het voor een aantal Tranentrekkers een gezellige gewoonte om na de repetitie nog even iets te drinken met elkaar, zo ook deze maandag.

Ook een aantal leden van de Shantykoren bleef nog even hangen en trakteerden ons op een paar heerlijke shanty’s waaronder het mooie “The Fields of Athenry” waar wij als koor diep van onder de indruk raakten tijdens de repetities.

Zondag 29 september half acht.

De bus die ons naar de Doelen gaat brengen staat er al en als we compleet zijn rijden we weg. Zondagmorgen. Het is erg rustig op de weg en net even over achten bereiken we zonder problemen het Schouwburgplein in Rotterdam. Ook de werkploeg is gearriveerd en mogen gelukkig gelijk de zaal in om hun klus te klaren. Het wordt een uur keihard werken voor onze mannen. Wij krijgen een kopje koffie en amuseren ons in de grote hal. Zijn we normaal gesproken als HTT dames allemaal in zwart met rood, deze keer zijn we kopieën van elkaar. Dankzij Martha hebben we allemaal exact hetzelfde blauw/wit gestreepte T shirt aan dat wij een paar weken terug speciaal voor dit concert hebben aangeschaft. Dit moet uiteraard worden vastgelegd voor later en ik geloof dat alleen Cor Steenland al zo’n kleine honderd foto’s heeft genomen. We hebben in ieder geval ontzettend veel lol. Niet alleen wij maar ook onze mannen hebben hun stinkende best gedaan om er een beetje als zeeman uit te zien. Nadat we uitgelachen zijn en de koffie op is mogen we naar ons eigen hok. Moet je toch meemaken. Op de deur staat zelfs onze naam. Kleedkamer Hoekse Tranentrekkers. En het is een echte kleedkamer met een grote spiegel die versierd is met lampjes. Maar ook hier weer te weinig stoelen. Om negen uur moeten we op voor de soundcheck. Zo ver is het nog lang niet, dus…wachten. Nog even en we breken een record.

 

Negen uur, we mogen naar de zaal. Lichte verwarring waar moeten de alten en waar de sopranen. De mannen hebben het makkelijk, die mogen gewoon in het midden van de dames. Maar zoals meestal kwam goed. Na een klein half uurtje zingen, luisteren, weer zingen krijgen de koren en ‘het geluid’ de goedkeuring van de meisjes van Wanrooy en we mogen weer terug naar ons hok. Eén keer raden wat we daar doen, juist!!

Om half elf gaat de zaal open en er wordt gezegd dat hij tjokkie vol zit. Er moeten zelfs stoelen bij. Wij helemaal blij want dat is natuurlijk wel helemaal top om voor een bomvolle zaal te mogen zingen. Als we bij de ingang van de zaal staan te wachten is het voor de nieuwste koorleden toch wel spannend. Onze spring in ’t veld is opmerkelijk rustig zeg maar, zo gespannen als een veer. Eenmaal binnen en op het podium valt er al een stukje spanning weg en als we de zaal inkijken zien we opmerkelijk veel lege stoelen. Wie had het over stoelen bij zetten? Als Paula en Annie (in prachtig blauw) hun entree hebben gemaakt kan het feest beginnen. Drie mannen (van ieder koor één) bijten het spits af. En of Pim solo in de Hoekstee of in de Doelen zingt, het gaat hem heel relaxt af. Toppie Pim! Hierna komt ieder koor apart aan de beurt om daarna weer een aantal liedjes met elkaar te zingen. Tussendoor houden Paula en Annie een gezellig praatje tegen het publiek waar wij jammer genoeg geen woord van kunnen verstaan omdat het geluid wel de zaal in gaat maar niet op het podium komt. Wij lachen dus maar een beetje als zeemannen en vrouwen met kiespijn. Er staan veel meezingers op het programma en dat is aan de reactie van het publiek wel te horen. Op Katendrecht is er één van. Nu moet mij toch even iets van het hart. Iedere keer als wij bij het tweede couplet: ‘Zij fluistert heel lief en heel zacht’ hebben gezongen begint Paula met twee armen te zwaaien zo van…..en nu volle bak geluid!!! Zo gebeurt het dat wij niet heel lief en heel zacht: “Blijf bij mij de hele nacht, zingen. Nee…..het tegendeel. Harder kan het bijna niet.

Dan komt er nog iets dat mij bezig houdt. Bij het laatste couplet zingen wij: “Als zijn wensen zijn verhoord”…..Het werd zo’n 52 jaar terug wel héél kuis geschreven. En nu, anno 2017, zingen wij het nog net zo. Een kniesoor die daar op let (ik dus) en we zingen vrolijk verder. De shantykoren draaien en zwaaien en ook wij doen ons uiterste best ons iets meer te bewegen maar een echt groot succes is het toch nog steeds niet. Als het shanthykoor de Hoekse Waard het mooie “The Fields of Athenry” staan we weer allemaal met kippenvel. Wat is dit toch een mooi lied en wat wordt het prachtig gezongen. En zoals met alles, komt er aan dit festival ook weer een eind maar pas als Paula de hele zaal van de stoelen krijgt met het Áy ay yippie yippie yee’ van het Piratenlied. Jong en oud draait, zingt en heeft plezier. Niemand die nog op ons let of hoort zingen. Als ik het filmpje (dank Danny) bekijk, zie ik pas echt dat het één groot feest van één groot koor was. Geweldig!!! En na een gigantisch applaus voor ons allemaal en zeker voor de twee meiden van Wanrooy die de afgelopen weken hier héél hard aan hebben getrokken. Applaus voor onze Plengers. Zij moesten aan een heel ander repertoire wennen. Ook applaus voor onze werkploeg die het weer voor elkaar kreeg om in zo’n korte tijd te zorgen dat er geluid was. Er is ons nu al beloofd dat we volgens jaar terug mogen komen. Super, mogen we weer onze gestreepte truitjes aan! Yippie!!!

Bij onze eerst volgende repetitie maandag werd het festival door Paula uitgebreid en positief besproken. Daarna hebben we een fantastische zangavond gehad doordat we allerlei verzoeknummers mochten zingen. Nummers die nooit of bijna nooit worden gezongen.          Nelly

60 jarig Huwelijksfeest van Aad en Corry Kruithof

Hallo Riny .
Zou jij voor mij dit berichtje aan de koorleden door willen sturen .
Denk er nog elke dag aan .dank je wel .
Groetjes Corrie .


Lieve koorleden

Wat hebben jullie ons verrast op ons 60 jarig huwelijksfeest .
En wat hebben we van jullie genoten .
Speciaal voor ons in koorkleding .Super!!!
We wisten van niks en zag ik ineens mijn vertrouwde koor op het scherm.Wat was dat geweldig .
Zondag komen wij met onze kinderen naar De Doelen om van jullie te genieten
Ook namens mijn man heel veel dank .
Hartelijke groeten.
Aad en Corrie Kruithof

Korenfestival Naaldwijk.

Het is billen knijpen geweest voor de organisatie. Het Westland kreeg het wat de weersomstandigheden betrof de afgelopen week betreft wel aardig voor zijn kiezen.

En voor de zaterdag zag de weersvoorspelling er niet rooskleurig uit Zaterdag 16 september 2017 het festival gaat door maar komt als verwaterd de boeken in. Op naar de Binnenhof te Naaldwijk. Daar bleek dat men met de jarenlange traditie, tas met broodjes, was gestopt met als gevolg dat Naaldwijk werd afgestroopt voor een broodje. Met een redelijk gevulde maag naar het plein waar het festival werd geopend door Rob Baan van Koppert Cress. Rob heeft een grote passie: dat is gezond voedsel maken en dat promoten. Maar Rob houdt ook van zingen. Hij noemde een groot aantal dingen op waaruit bleek dat zingen werkelijk gezond is. Nu zijn ze mij allemaal ontschoten op één ding na. Hij vertelde dat hij twee jaar geleden als publiek op het plein stond en net de bruiloft van zijn zoon en schoondochter achter de rug had en nu, twee jaar later, opa geworden was. Als schrijfster van dit stukje zou ik zeggen: “Doe er mee wat je wilt!”

Nadat we ons lekker hadden ingezongen (de regen kon de koren niet deren, was het óp naar de Slimmerik waar ons eerste optreden gepland was. Ondanks ons geminimaliseerde koor (we pasten onder één partytent) leek het alsof we met 100 man stonden. De mannen gingen volle bak met Delilah maar de dames lieten dit niet over hun kant gaan. We hadden ondanks het slechte weer, super veel publiek dat zich kostelijk stond te vermaakte. Toen Paula het lied ‘Er drijven rozen op de golven’ aankondigde kon zij het niet laten om op te merken dat de rozen nu ook wel door de straat konden drijven. Ik geloof dat het volgende lied ‘In de hemel’ was maar ons zorgvuldig bijeen gezochte programma ging deze middag wel drie keer over de kop met als gevolg dat wij onze handen vol hadden aan liedjes zoeken en de boel droog houden. In ieder geval hadden we het publiek mee en daar deden we het tenslotte voor. Nadat ons zanghalfuurtje er op zat gingen we op zoek naar een plekje waar we droog en een beetje warm konden zitten om daar te blijven tot ons volgende optreden. Dit was op de hoek Molenstraat/Julianastraat en daar was het niet droog. Had de organisatie tot in de puntjes geregeld dat er overal waar gezongen zou worden partytenten waren geplaatst, hier moesten we het met een meter dakgoot doen. Dat was voor onze Plengers echt te weinig ruimte om hun instrumenten droog te kunnen houden. Cees heeft nog geprobeerd om een droger plekje te veroveren, tevergeefs. Hier hield het jammer genoeg op voor ons koor. Teleurgesteld droop de ene na de andere Tranentrekker af. Wat sneu voor de organisatie en voor ons koor.

Nu zit ik thuis met de kachel aan, in mijn huispak en mijn steenkoude voeten in dikke wollen sokken. Het is 18.00 uur en het is droog!!!!!!! Hoe ironisch. Nelly

Nog een feestje in Maasdijk.

Ons koor was gevraagd voor een optreden in het Sportcafé Maasdijk, waar een 80e verjaardag gevierd zou worden. Het was een heel drukke week voor het koor en helemaal voor de Plengers maar ook hier werd het een feestje.

In eerste instantie leek het alsof we als harinkjes in een ton zouden staan maar dat viel alles mee. Het sportcafé was niet groot maar dat maakte het des te knusser. Natuurlijk was ook hier Paula weer de gangmaker. Zij had zich vooraf even laten informeren, hoe, wie, wat en speelde daar lekker op in. Zij liep regelmatig het zaaltje in om zo hier en daar een gezellig praatje te houden. Zo kwamen ook wij te weten dat de jarige drie dochters heeft en één zoon. Deze laatste was natuurlijk ook de pineut, een héle gróte pineut. Paula vroeg hem hoe hij in vredesnaam zo groot was geworden. Zijn antwoord was: “Gewoon, eten!” Ja…dat was koren op Paula’s molen want zij at ook maar groeide niet omhoog maar wel in de breedte. Helaas! In ieder geval leefde deze grote pineut (ben zijn naam kwijt) zich heerlijk uit met de bel die hij kreeg van Paula.

Wij hebben heerlijk gezongen en de liedjes werden door de familie en hun vrienden uit volle borst meegezongen. Tijdens de kleine pauze werden wij verwend met drankjes en heerlijke hapjes en heel veel complimentjes.

Na de pauze werd er polonaise gelopen en natuurlijk moest er worden gedanst. Cor werd, nu zonder Nel, naar voren geroepen door Paula en mocht met de jarige een dansje maken terwijl de overige familieleden in een kring om het danspaar heen moesten gaan staan en mee dansten. Cor kreeg wel door de jarige in zijn oor gefluisterd dat hij rustig aan moest doen want zij had twee versleten knieën. Natuurlijk deed Cor rustig aan, trouwens de rest ook! Na nog een paar heerlijke meezingers zat het feest voor ons er op. De jarige bedankte Paula, Plengers en koor heel hartelijk. Zij had een fantastische middag gehad en wij zeer zeker ook. Nelly

 

  1. Hartelijk dank aan onze gastdrummer

Het meezingspektakel Maasluis Vol-Koren

Het komt ieder jaar weer terug en ook ieder jaar hebben we er veel zin in, zo ook dit jaar.

De eerste repetitie met de voltallige drie koren en hun dirigenten. Altijd spannend maar we zingen tenslotte al jaren samen en we maken er steeds weer een feestje van. We begonnen met de liedjes van het Waterwegkoor en na een paar keer herhalen lukte het van redelijk tot goed. Toen was het de beurt ons koor en ja……als je Tranentrekker bent gaat dat natuurlijk lekker. Eigen liedjes, eigen dirigent en muzikanten. De laatste liedjes waren niet de makkelijkste en moesten toch wel een paar keer over. Met huiswerk voor de volgende week begonnen we aan de liedjes van de Smarties. Geen moeilijke liedjes maar het lukte toch niet om die avond op één lijn te komen met dirigent en koren. Na afloop nog even iets drinken en eigenlijk ging niemand met een goed gevoel naar huis. Halverwege de week kregen wij een mail van ons bestuur dat de Smarties niet mee zouden doen met het Spektakel. Dat was even slikken. We hadden al die jaren zo fijn met elkaar gezongen en dat was nu opeens voorbij. Links en rechts werden er zangers en zangeressen geronseld om mee te doen bij het Spektakel om toch een mooi vol podium te krijgen. Want als een heel koor afhaakt heb je toch wel een vet probleem.

Het probleem bleek bij de tweede repetitie helemaal geen probleem. We gingen er met elkaar meer dan volle bak tegenaan en na afloop waren organisatie, dirigenten en koorleden meer dan tevreden. Het ging helemaal goed komen die vrijdag!

HET moment surprime. Het meezingspektakel Maassluis Vol-Koren.

Ook dit komt ieder jaar weer terug en deze keer wachtte ons een zoete verrassing bij het verzamelpunt. Een traktatie in de vorm van een gebakje geschonken door de RABObank. De directeur himself was aanwezig om te kijken of de gebakjes aftrek hadden (ja dus) en om ons een riem onder het hart te steken en vertelde dat hij niet op het plein zou zijn maar een paar meter verderop. ”Ik hoor jullie toch wel!” Dat hebben we in onze oren geknoopt. We hebben ons laten horen!! Er was niemand op het plein die het derde koor heeft gemist. De weergoden waren ons gunstig gezind en vanaf 20.30 uur liep het terrein vol en uiteindelijk stond er op het plein een koor van zo’n 2500 man/vrouw uit volle borst mee te zingen. Dat is toch altijd weer een heel bijzondere maar heerlijke ervaring.

De avond liep gesmeerd. De drie solisten scoorden 100%. Applaus voor de dame van het Waterwegkoor. Je moet maar durven om daar solo te gaan voor zo’n mensenmassa. Het Good night lady’s van Wim bracht het vrouwelijke publiek in extase en voor Pim ons petje af. Hij moest in één week de solo van de Smarties zich eigen maken en het ging hem fantastisch af. Paula begaf zich, zoals ieder jaar, tussen de mensenmassa op het plein om ook zo de sfeer nog een peitsje te verhogen.

Bij het liedje Kedeng, kedeng, vormde zich waarachtig een mensentreintje in het middenpad. Met het mooie, You never walk alone kwam er een eind aan deze fantastische avond.

 

 

Zomerkorenspektakel Maasdijk

Maasdijk zomerspektakel maakt ieder jaar weer zijn naam waar, zo ook deze keer. Het was dan ook behoorlijk druk op het plein.

Dit jaar waren er voor het eerst drie koren uitgenodigd die zich mochten laten horen. Wij, de Hoekse Tranentrekkers, waren als laatste koor aan de beurt.

Toen wij aan de beurt waren werd ons gevraagd achterom (echt Westlands) naar het podium te gaan. Nou…..achterom was ook echt achterom. Het paadje dat vrijgehouden was telde niet meer dan 15 centimeter breed met aan de linkerkant van die smerige stekelbosjes. Hier verdwenen alle onze sterallures. Eenmaal op het podium na nogal wat heen en weer geschuifel vonden we allemaal wel een plekje. De opmerking van één van de Tranentrekkers dat we ‘nog maar met de helft van ons koor waren’ deed de podiummaster een diepe zucht slaken: “Gelukkig!”

Paula heette iedereen op het plein van harte welkom om daarna volle bak er tegenaan te gaan. Wij trouwens ook! De Rotterdamse medley ging erin als koek en ook het “Blijf op me wachten Maria” werd luidkeels meegezongen. Je kon je er ook deze keer op wachten dat er ‘slachtoffers’ op het podium werden gehaald door Paula. Zo gebeurde het ook. Het eerste slachtoffer kwam tot ieders verbazing uit Naaldwijk en de tweede wilde niet meer van het podium. Met Delilah scoorden onze mannen de volle 100% bij het publiek. Het lied “Leef” waarin Koos de hoofdrol had was beslist niet onbekend bij het publiek op het plein. Toen vroeg Paula of de organisator van het hele gebeuren bij haar wilde komen en net voordat Pim met zijn favoriete “De Koster” zou beginnen was hij daar. Paula vroeg hem om alle vrijwilligers op het podium te laten komen (plek genoeg L) en dan met elkaar de afsluiter van de Tranentrekkers te zingen. En het werd een te gekke afsluiter. Op het plein gingen ze uit hun dak, maar ook op het podium was het één groot feest. Iedereen sprong en danste. Het podium kreeg er ontzettend van langs maar wonder boven wonder bleef het intact. Blijkbaar zijn ze in Maasdijk wel wat gewend op een podium.

Na deze gigantische happening werden de twee andere koren ook op het podium gevraagd. De Terlenka’s en de drie koren zouden nog een aantal liedjes zingen. Helaas waren ze ons vergeten bij het uitdelen van de liedjes zodat wij de meeste tijd voor Jan met de korte achternaam op het podium stonden. Na deze grand finale mochten ook wij aan de voorkant van het podium af en zelfs met een bos bloemen. Het was werkelijk een heerlijke middag met de complimenten voor de Maasdijkse organisatie. Want een feesie bouwen, dat kunnen ze daar!!! Nelly

BEDANKT

Aan alle koorleden van de beide koren: de Tranentrekkers uit Hoek van Holland en het Waterwegkoor Maassluis, de beide dirigenten Paul van Wanrooy en Jan Scholte, de muzikanten; de Plengers eveneens uit Hoek van Holland,

Jullie allemaal ontzettend bedankt voor de inzet, het enthousiasme en de betrokkenheid. Ga er maar voor staan, op maandagavond 31 juli 2017 zag het ernaar uit dat het doorgaan van het Meezingspektakel aan een zijden draadje hing. De problemen rondom de dirigent van de Smarties en daarbij gevoegd het besluit van het bestuur van de Smarties om zich daarna terug te trekken als koor, was bijna een genade klap.

Echter, vrij snel na deze mededeling was het voor ons duidelijk dat we door moesten gaan, tenslotte kan je 2500 meezingende toeschouwers niet in de kou laten staan, dus besloten wij de besturen van de beide koren te raadplegen en unaniem werd toen besloten: = wat er ook gebeurt wij willen graag doorgaan=.

De rest is geschiedenis, jullie hebben een bijzondere repetitie gehouden op maandagavond 31 juli 2017, er werd keihard gerepeteerd, gecorrigeerd en bovendien, dit lijkt ons het aller moeilijkst, de liedjes van de Smarties muzikaal ook nog eigen gemaakt, bovendien werd het solonummer van de Smarties ook nog in zijn originaliteit gebracht: Chapeau !!!!

We kunnen allemaal terugkijken en omzien naar een geslaagd, enthousiast Meezingspektakel, waarbij de bezoekers massaal hebben meegezongen, nog niet eerder vertoond, er was een run op de meezingliedjesboekjes, een bewijs dat het repertoire goed gekozen was. Bovendien blijkt maar weer eens dat een dergelijk spektakel georganiseerd wordt voor mensen die graag willen meezingen, dit betekent volgens mij altijd : “”de show must go on””.

Geniet van het resultaat en geniet ook nog van de tweede helft van onze zomer.

Hartelijke groeten aan een ieder,

Bestuur Meezingspektakel Maassluis 2017

Lenie de Bruijn secretaris

Theo van Stijn penningmeester

Hans de Jong voorzitter.

Nieuwjaarsconcert 2017

Traditiegetrouw werd ook dit jaar het nieuwjaarconcert op de eerste zaterdag van de maand gegeven. Ook traditiegetrouw met medewerking van:

De Hoekse Tranentrekkers, Eerste Hoekse Accordeonvereniging, Big band ‘Rhythm Harmonies’ en Harmonievereniging ‘Rotterdam aan Zee. Ook de deurcollecte speelde een grote rol.  Hier kom ik op terug.

Even voor acht uur startte het nieuwjaarsconcert in LCC de Hoekstee. De Concert Band van Harmonievereniging ‘Rotterdam aan Zee’ onder leiding van Peter Habraken, opende spetterend met een stukje uit de ‘Radetzkymars’. Ook van de stukken die daarna volgden was het genieten. Het was trouwens het laatste optreden onder leiding van Peter, die het afgelopen jaar waarnam voor Ellen van den Berg.

Het beloofde muzikale intermezzo tijdens het wisselen van de orkesten, kon door ziekte van accordeonist Daniël Sieckowski, helaas niet doorgaan. We mochten niet gaan lopen dus, blijf zitten waar je zit!

Het wisselen verliep soepel en we konden verder gaan genieten. Nu van het optreden van Big Band ‘Rhythm Harmonies’ onder leiding van Marjan van Delft. Het openingsstuk stuk ‘Chigago’ oogstte daverend applaus van een toch echt geen volle zaal. Dat was op onze Kerstmeezingmiddag wel anders. Na drie instrumentale stukken werden we verrast door zangeres Fabiënne Dallau. Wauw, zij kon er wat van. Het gaf de avond een prachtig vocaal tintje.

PAUZE.

Op het programmablad stond dat, als het publiek naar huis wilden dat wel jammer was maar dan echt niet vergeten iets in de collectebus bij de buitendeur te doen.

Om de sfeer nog iets te verhogen werden de waxinelichtjes, die de hele avond al op de tafel stonden niks te doen, ook aangestoken en kon het tweede gedeelte van de avond beginnen.

Nu was het de beurt aan de Eerste Hoekse Accordeonvereniging en ons koor de Hoekse Tranentrekkers/Pengers, beide onder de bezielende leiding van Paula van Wanrooy. Het accordeonorkest opende met het bekende There’s is no business like show business. Paula heette het publiek welkom en vroeg of er ook mensen in de zaal waren die op onze kerstmiddag waren geweest. Die waren er zeker en ook deze mensen hadden genoten van die heerlijke avond. We gingen er nu ook iets moois van maken. Ons eerste lied was ‘Leven’ op het plein en Paula suggereerde dat er deze zomer ook echt leven op het Hoekse plein aan zat te komen. ??? Wij wachten af. Na ons lied ‘Vrede’ was het de beurt weer aan het accordeonorkest. Zo wisselden we elkaar af. Opvallend was het dat ons koor tot de helft was geminimaliseerd maar het volume dat werd geproduceerd zeker voor een voltallig koor kon doorgaan. Of het daardoor ook nog mooi was daar zijn de meningen over verdeeld. Ook deze avond hadden we het publiek weer mee. Kwam het door Koos, die ons heel mooi maar zeer uitdrukkelijk uitnodigde om te LEVEN? Er werd meegezongen en gedeind, een feestje. Ons slotlied, samen met het accordeonorkest, was een fantastische muzikale afsluiting. Daarna werd Paula, net als de andere dirigenten bedankt met een mooie bos bloemen.

Onderaan in het programmablad werd wederom de vraag gesteld of wij de deurcollecte toch niet wilden vergeten, waarvoor in ieder geval hartelijk dank voor onze gift!! Ook in de afsluitende speech van de voorzitter ???? werd nogmaals de deurcollecte benadrukt. Mijn vader zei altijd: “Meid, dubbel da’s eens zo dik”. Over driedubbel heb ik hem nooit gehoord. Op deze gezellige avond kon je, letterlijk nog figuurlijk, om de deurcollecte heen.

PS: Na afloop kreeg ik te horen dat Paula zeker een compliment verdient omdat zij dit koor, waarvan de gemiddelde leeftijd toch best hoog ligt, zo ver krijgt om met zoveel passie o.a. ‘Het is een nacht’ en ‘Maak me gek’ te zingen.  Nelly.

Teleurstellend

Tijdens de laatste repetitie voor het Nieuwjaarsconcert, werd de koorleden vriendelijk doch dringend verzocht om bij de aanvang van het concert acte de présence geven.

Omdat wij pas ná de pauze het podium mochten betreden was het wel zo prettig voor de musici die vóór de pauze zouden spelen, zij dit voor een volle zaal zouden doen.

Dat was ook te begrijpen dussss de koorleden wáren er!! Ook al was ons koor deze avond incompleet, zij die zouden zingen zaten er ook allemaal voor de pauze. De zaal was niet vol maar de koorleden waren met familie EN vrienden dik vertegenwoordigd en daardoor was de zaal toch aardig bezet.

Nu was niet ieder koorlid gecharmeerd van het soort muziek dat ten gehore werd gebracht, maar dit terzijde. Ze zaten er wel!!!!

Toen werd het pauze en de zaal liep angstig leeg. Wij troostten ons nog met het idee dat iedereen iets te drinken ging halen maar dat bleek helaas niet zo te zijn. De stoelen waar de Tranentrekkers op hadden gezeten werden niet meer bezet en ook de plaatsen van familie, vrienden en bekenden van de, inmiddels ook verdwenen musici, bleven leeg. Hier en daar zat iemand die voor de pauze gespeeld had maar dan had je het ook ver gehad.

Wat ontzettend jammer dat men niet de moeite nam òòk te blijven om naar ons en de Hoekse Accordeonvereniging te luisteren. Wij stonden zodoende voor een meer dan half lege zaal.

Na afloop onder een borreltje of biertje werd hier niet bepaald sympathiek over gepraat.

Voor velen was het zo klaar als een klontje: “Volgend jaar kom ik pas na de pauze.

Liefde moet wel van twee kanten komen!” Nelly

Korenfestival 2017 zaterdag 11 maart

Deze zaterdagmiddag en avond heb ik besteed aan het Korenfestival.

Vanaf het begin was de zaal aardig bezet met fans terwijl de eerste koren zongen en de twee meisjes die achter de tafel de entree inden waren wat dat betreft dik tevreden. Zelf heb ik het zitten achter de tafel in de hal en het luisteren naar de optredende koren regelmatig afgewisseld en kreeg zodoende een aardig beeld van dit festival. Bij de koren viel het mij heel erg op dat er grotendeels uit het hoofd werd gezongen (er waren maar drie koren die met boek stonden) en dat is sowieso heel erg knap maar zeker mooi om te zien. Nu moet ik er niet aan denken dat ik mijn boek niet meer mag meenemen naar een optreden maar dat is andere koek. Weer even terug in de hal bij de tafel kwam er een dame aangelopen met veel gevoel voor drama. Op zeer theatrale manier vertelde zij dat haar portemonnee was gestolen uit haar tas die open stond en aan een rolstoel hing. Kleine bijkomstigheid dat zij ook nog bijna zeker wist wie het gedaan hadden, let wel, het waren twee dames. Achter de tafel werden onze ogen groot verbazing. “Vanmiddag, hier en in de zaal???” Haar werd geadviseerd om onmiddellijk haar pasjes te laten blokkeren. Dat ging zij zeker laten doen maar eerst nog het één en ander controleren voor de zekerheid. Wij vonden het een erg vreemd verhaal. Inmiddels was ik weer in de zaal en daar werd gevraagd of iemand een grote rode portemonnee had gevonden. Niemand natuurlijk want wat bleek…deze dame had het ‘gestolen’ voorwerp thuis laten liggen.

In de pauze werd, wie dat wilde, voorzien van een bord nasi met door Martha, Anke en Christine.

Na de pauze waren zo’n beetje alle Tranentrekkers vertegenwoordigd. Dit vulde zoals gewoonlijk de zaal behoorlijk. Verbazing bij mij toen de Westlanders op het podium stonden in hun welbekende Westlandse kleuren en de presentator van deze dag zich af vroeg vanwaar deze kleuren. Nu weet ik dat een Hoekenees geen Westlander is maar ik nam tot nu aan, dat ver buiten de Westlandse grenzen dit wel bekend was! Nee dus!

Om 21.15 uur was het de beurt aan ons koor. Aangezien wij in het rijke bezit zijn van een eigen muzikale begeleiding die zich moet installeren, duurde het even voordat wij het podium konden betreden. Maar, eenmaal op het podium ging het van kiet. Helaas was dit van zeer korte duur. Het geluid klapte eruit en daar stonden we. Paula maakte nog een opmerking dat met een geluidsband dit probleem zich niet voordoet maar “Wij spelen live en dan loop je iets meer risico!” Hoe lang deze gedwongen pauze heeft geduurd weet ik niet maar zelfs Paula kreeg het niet voor elkaar om hem vol te praten, iets dat zij ook ruiterlijk toegaf. Nadat het probleem was opgelost konden ook wij ons repertoire afwerken. Jammer genoeg was het voor ons weer zingen voor heel veel lege stoelen. Dat wij er zijn voor andere koren maar er nauwelijks belangstelling is voor ons koor stelt veel Tranentrekkers erg teleur.

Na afloop heb ik nog een blik op het juryrapport mogen werpen en daar iets over zeggen is overbodig want het staat nu in de koorkrant. Nelly

Toedeledokie Hoekse Lijn

In de nacht van 31 maart 1 april zal na ruim 125 jaar de laatste trein van Rotjeknor naar Hoek van Holland rijden. Daarna neemt de RET het stokje over en worden alle NS stations metrostations. In september 2017 rijdt de eerste metro van Rotterdam naar Hoek van Holland.

Nu is het de bedoeling om van deze laatste rit een klein feestje te maken en daar is ook ons koor maanden terug al voor benaderd. Nu kan je bij een trein eigenlijk niet over voeten in de aarde spreken, maar het waren er vele. Er zijn talloze telefoontjes over en weer gepleegd met ProRail en Cees. Dan zouden we niet en dan weer wel moeten zingen. Wel met de trein mee uit Rotterdam en nee….toch weer niet. Niet het hele koor, omdat zo veel mensen op het perron wel eens problemen zouden kunnen geven. Dan helemaal geen koor!!! Uiteindelijk, een kleine week voor ‘het feestje’ wisten wij waar we aan toe waren. Niet in de trein maar op het oude perron. Rond middernacht worden we verwacht (hihi, rijmt)

En nu zit ik klaar om weg te gaan. Eigenlijk vet bedtijd maar ja….dit gebeurt maar één keer en het is toch wel heel leuk om je daar als groot koor te mogen presenteren, ook al word je van de tijd niet echt warm. Je zal uit Klaaswaal moeten komen om deze tijd van de dag/nacht. Stoer hoor!! Dan hebben wij nog mazzel.

Kwart over twaalf ‘s nachts. De Tranentrekkers zijn present net als de Marching Band Rotterdam aan Zee. En wie zie ik bijna als eerste op het perron staan….onze mascotte, meneer Muis!! Hij had voor deze gelegenheid zijn eigen stoel meegenomen want ergens zitten was er voor vanavond niet bij.

Wat is het een goed plan geweest om wat vroeger te komen en een sound check te doen! Nadat wij als koor finaal van het perron waren geblazen door RAZ had Paula een subliem idee. RAZ naar het perron waar de trein aan zou komen om daar de trein muzikaal te verwelkomen. Daarna zouden zij met de genodigden naar ‘ons’ perron komen en achter het koor plaats te nemen om samen met ons, nu met een beetje minder volume, het lied De Hoek van Holland ten gehore te brengen. Ik betrapte me er laatst op dat ik nogal eens, het liep als een trein gebruik, maar nu liep het echt als een trein! Over de trein…………tuurlijk was hij te laat en wachten op een trein is normaal al niet leuk maar na middernacht wachten op een trein met vertraging is nog véééél minder leuk. Om de tijd wat te doden zijn we maar een beetje blijven zingen totdat de eerste toeter van de trein te horen en de lichten te zien waren. Het uur U was aangebroken. Het was genieten op perron 3. Dat idee van Paula voor de plek van de Marching Band was meer dan een schot in de roos. Zo’n schot zelfs, dat in ieder krantenverslag en YouTube werd de filmpje de ‘fanfare’ wel genoemd en te zien werd maar over de Hoekse Tranentrekkers nog geen komma!!! En geloof me, ik heb een the day after niets anders gedaan dan internet afspeuren……maar niets over ons!!!!! En dit terwijl onze bijdrage niet gering was. We hebben ons heel duidelijk laten horen.

Nadat de genodigden op perron 3 waren aangekomen werden zij, door de dames van de desbetreffende vervoer organisaties, wel héél goed verzorgd met hapjes en drankjes. Dat wij een beetje stonden uit te drogen viel echt niemand op totdat er een toeschouwer één van de meisjes vriendelijk vroeg of wij ook iets te drinken konden krijgen. Dat had succes want kort daarna werden wij verwend met wat lauw Hoeks water in een kartonnen bekertje. Wij vroegen ons af of de glazen van de genodigden ook zo rijk gevuld waren. Onze bodem was duidelijk te zien en dat kwam niet alleen omdat het water was. L Maar een gegeven paard kijk je niet in de bek. Daarna kwamen er warempel twee schaaltjes met hapjes onze kant op maar het bleef bij aan zien komen want de achterste rijen hebben zij nooit bereikt!!! Nog nagenietend van het water mochten wij weer van ons laten horen met de RAZ die nu een toontje zachter speelden. Het was gaaf!

Na diverse toespraken waar wij werkelijk geen woord van konden verstaan en ons stierlijk stonden te vervelen (er was na de laatste repetitieavond ook niets meer aan elkaar te vertellen), hebben we nog lekker gezongen om dan uiteindelijk om 02.30 in onze auto te stappen en richting huis te rijden met diep, diep respect voor onze ‘werkploeg’ die aan de ondankbare taak begon om alles wat met geluid te maken had, weer netjes op te ruimen. Zij waren echt veel later thuis dan wij!!!!

Net voordat het muzikale spektakel zou losbarsten viel voor een groot gedeelte het licht uit. Erg lastig als je als muzikant je muziek niet lezen kunt. Paula riep dat ze graag wat licht wilde het haar niet uitmaakte hoe. En zie daar, Ton Beijerling liep naar achter op het perron waar onze HTT kist met van alles stond, trok er een kleine kist uit met het opschrift ‘lampen’ maakte hem open en zie daar………..een handvol lessenaar lampen kwam tevoorschijn, werden uitgedeeld en…………er was licht. Het leek de eerste dag wel van het scheppingsverhaal. Geweldig! Nelly

10 april 2017 Een super gezellig optreden met ons koor in de Kreek, voor de verjaardag van Mevr Barendse!!

Ons koor was gevraagd om op te treden in De Kreek voor een mevrouw die ernstig ziek is en een groot fan is van de HoekseTranentrekkers. Aan zo’n verzoek geven wij uiteraard gehoor.

Zo kon je ons deze maandag, onze repetitieavond, niet in ons dagelijkse kloffie in De Hoekstee vinden maar in koorkleding in De Kreek. Persoonlijk vind ik het moeilijk om in dit verpleegtehuis te gaan zingen. Dit heeft ongetwijfeld met herinneringen te maken.

Ik zag ook best tegen deze avond op en wat later bleek, totaal overbodig. We hadden een fantastische avond. Het was sowieso meer dan volle bak. Er moest gepast en gemeten worden om iedereen een plekje te geven. Voor het koor was er een prachtig podium maar zoals altijd, een beetje te klein voor ons grote koor. Toch geeft dat nooit problemen want een Tranentrekker weet zich super goed aan te passen aan omstandigheden.

We werden welkom geheten en in het bijzonder mevrouw Barendse. Daarna beten we het spits af met ons lijflied en vanaf dat moment hadden we twee koren en wel de Tranentrekkers en de zaal, grandioos. Ieder lied werd meegezongen of zoals Paula zou zeggen: “Lalala is altijd goed!” Hoe het kwam weet ik niet meer maar op een gegeven moment kwam de meneer Jan die naast mevr. Barendse zat bij Paula in beeld en deze bekende dat hij jarig was. ’t Ja, dat is vragen om problemen. Paula haalde hem naar voren en vroeg hem naast haar te komen staan: “Samen op de bok!” Na een gezellig praatje stapte zij van de bok en meneer Jan moest rondjes draaien terwijl het ‘Lang zal hij leven’ werd gezongen. En het is niet te geloven…meneer Jan draaide echt rondjes. Hoe komt het toch dat Paula de mensen zo weet te bespelen dat zij gewoon doen wat zij zegt? Na meneer Jan kwamen er nog meer mensen aan de beurt. Als een jonge hond vloog Paula tussen het publiek door. Zij was in topconditie zei zij, want een dag eerder liep zij nog de Rotterdam marathon. Dit leverde natuurlijk een lachsalvo van het koor op. Toen gaf zij eerlijk toe dat niet zij maar haar dochter hem wel had gelopen.

Nu lijkt het net alsof wij niet hebben gezongen maar met dit geleuterkees praatte Paula de liedjes aan elkaar. Al met al werd het een heerlijke avond waar Paula het publiek in meenam en veel werd gezongen en meegezongen. Nadat het koor, De Plengers en Paula waren bedankt door de organisatrice van deze mooie avond was er voor de laatste nog een mooie bos bloemen die zij kreeg van de eregast van deze avond, mevrouw Barendse

Later op de avond hoorden wij dat het voor de mensen in de zaal heel fijn is dat Paula niet op haar plek blijft maar naar de mensen toe gaat, hen bij het hele gebeuren betrekt en het zo voor iedereen een fijne avond wordt.

En dit fenomeen moeten wij op het Meezingspektakel Maassluis op het podium zien houden??????? Nelly