Koor Hoekse Tranentrekkers

2014

Een heel leuk verslag over onze vaarmiddag door Nelly de Voogd:

Hoekse Tranentrekkers trotseren wind en regen

Het jaarlijks terugkerend evenement: De vaartocht door het Westland met de TranenTrekkers.
Iets waar ik al veel over had gehoord maar nu zelf ging meemaken.Ze zeggen wel: Met je neus in de boter vallen, nou….ik viel met mijn neus in het water.

Gewapend met paraplu, lieslaarzen en regenpak reed ik naar de Nobelstraat.
Als rasechte s-Gravenzandse had ik geen idee waar die straat was maar dat ik hem in de buurt van het kanaal De Nieuwe Vaart moest zoeken stond vast.

Eenmaal superluxe geïnstalleerd op één van de fauteuils in één van de jachten ontbrak het eigenlijk alleen maar aan de zon. Nog niet eens los van de wal ging Martha al staan om de eerste toastjes te gaan smeren een taak die al snel werd overgenomen door de rest van de catering. Catering zeg ik, alsof Toussaint zelf aan boord was.
Terwijl wij ons tegoed deden aan de toast voer ons jacht, vakkundig bestuurd door Jos, zachtjes langs de prachtige oevers van ons mooie Westland. Jammer dat er zo af en toe wat hemelwater op ons neer daalde. Toch deed dat juist de stemming stijgen want er werd wat afgezongen. De passagiers op jacht twee waren wel erg rustig. Dit kwam, zeiden zij later, door het ontbreken van muziek. Ja, dat is moeilijk zingen. Op ons jacht en jacht drie was het een dolle boel. Ik kan nu het lied: “Een beetje, beetje, beetje”, wel dromen. Ook Jenny was een vaste gast in ons repertoire.

Nog even over de catering. De kruimels van de toast zaten nog in mijn keel toen de, jaaaa let op, warme kippenpoten op tafel kwamen. Ohhhh, ik vergeet de bakken chocolade die ondertussen ook langs waren geweest en die door Stella, de hond van de kapitein, heerlijk werden afgelikt. Sorry voor de mensen die dit niet wisten en zich de chocolade daarna nog heerlijk oppeuzelden. Paula, verslaafd aan chocolade, liet deze nu wijselijk staan. Het was niet alleen het eten dat voortreffelijk was verzorgd maar ook aan ons natje ontbrak werkelijk niets. De stemming steeg met ieder pak wijn/blik bier dat werd genuttigd. Een beetje, beetje werd wel heeeel erg veel.

De bouten van de kippenpoten werden verzameld en de broodjes kwamen tevoorschijn.“Smeer maar lekker dik, want alles moet op.” Dat hebben we geweten. Ik heb de volgende morgen heel voorzichtig ontbeten met een half beschuit en zat meteen weer vol.
Terwijl de broodjes, gezond en ongezond in onze magen verdwenen kwamen we van lieverlede op onze “verzamelplaats.” De jachten schoven naast elkaar en ja hoor HET ging los. Wat de bewoners van de woningen aan deze plas moeten hebben gedacht toen zij dat zooitje ongeregeld hebben zien staan (in de regen) en horen zingen, weet ik niet. Wel zullen ze gezegd hebben: “Daar zijn ze weer. Alweer een jaar voorbij!” Want ja, ook dit hoort bij het ritueel, zingen op het water.

Na dit spektakel gingen we heerlijk rustig op ons eindpunt aan, knabbelend op de worst en komkommer want jáááááá, alles moest op!! We genoten van decadente villa’s, de ranch met zijn ooievaars en de mooie natuur. Want eerlijk is eerlijk, het Westland is heel mooi vanaf het water. Het laatste half uur was een cadeautje. De zon ging schijnen en de regenpakken konden uit. Waren we een beetje te vroeg gaan varen?
Ik heb genoten. Ook al was het niet bloedheet zoals vorig jaar. Gelukkig bleef nu iedereen aangekleed en de behoefte om, dan maar in onderbroek overboord te springen, was er nu niet bij. Waar de kroketten zijn gebleven waar Paula het almaar over had weet ik niet. Ben ik te vroeg naar huis gegaan?

 

Nelly de Voogd schreef op 28 May 2014:
Van Smartlap tot Opera op de Koeweide 2014

De Doelen en de Koeweide blijken hoogtepunten te zijn voor ons koor. Omdat ik nog niet zo lang lid ben, zouden beide evenementen voor mij de eerste keer zijn dat ik ze mocht meebeleven. De Doelen…….Geweldig! Morgen weer!

Maar nu De Koeweide.
Wat mij trouwens al direct opviel is, het thema: Van Smartlap tot Opera Blijkbaar heeft de Smartlap toch net dat “ietsje meer” waardoor dat vooraan staat en daarna pas Opera.

Zondagmorgen rond 11.00 uur vertrok de bus richting Crooswijk. Het was fantastisch weer. Het zonnetje scheen, tegen de verwachting in, met volle kracht en iedereen was dan ook zeer goed gemutst (let op gemutst). Om klokslag 12.30 uur zat iedereen op zijn plek en de soundcheck kon beginnen. De soundcheck liep niet echt op rolletjes en het zonnetje klom tergend langzaam omhoog. De temperatuur steeg en op de tribune werd het steeds onrustiger. Tenslotte zijn de meesten van ons koor de 20 al even gepasseerd en hier en daar is de haardos bij de heren in de loop der jaren wat dunner geworden. Maar een Tranentrekker weet te roeien met de riemen die hij/zij heeft. Van de programmakranten werden de mooiste hoedjes gevouwen. Voor diegene die geen krant hadden, of zo’n hoedje niet wilden, had Riny er aan gedacht zonnebrandcrème mee te nemen. Deze vond gretig aftrek bij de heren die royaal smeerden. Het lijkt mij een goed idee voor iedereen die gebruik heeft gemaakt van deze zonnebrandcrème, een flesje/tube mee te nemen naar de eerstkomende repetitie en dit aan Riny te geven. Dan kan zij volgend jaar iedereen zijn/haar eigen zonnebrandcrème geven.

Nadat ook Paula het geluid had kunnen testen was er een korte pauze. Om 15.00 uur namen de musici plaats bij hun instrumenten. De Plengers (ook zij hadden het erg warm gehad op dat veld) hadden zich voor deze gelegenheid in het nieuw gestoken.
Toen kwamen Waldin, Ago, Jean, Bert, Joris en onze Paula (oh, wat zag zij er mooi uit) enz. naar het podium en barstte het feest in volle hevigheid los!! Feest was het. Niet alleen op de tribune maar ook in het ‘veld’. Wat een mensen en wat een ongedwongen sfeer, heerlijk. Voor ons, op de tribune, een prettige bijkomstigheid dat het zonnetje achter het gebouw stond. We hadden het niet kunnen maken om met die papieren hoedjes op te staan zingen. Wat hebben wij heerlijk gezongen en wat is er meegezongen. Joris kletste de boel ongedwongen aan elkaar en kende nu de meeste liedjes die hij moest zingen wel uit zijn hoofd. Dat was in de Hoekstee wel even anders toen hij daar met ons kwam oefenen. Maar, zoals met alles, ook aan dit feest kwam een eind.

Anna werd door Joris en iedereen die kon zingen, nog even figuurlijk in het zonnetje gezet. Daarna bedankte hij alle koren/ orkesten/mensen die aanwezig waren en gaf ons een andere naam: De Kurkentrekkers. Volgens mij kan Joris bij ons niet meer stuk.
Een klein beetje versleten van dit drukke weekend (we waren zaterdag de hele dag in Werkendam) stapten we voldaan de bus weer in op weg naar huis. Het was grandioos. Morgen weer?